.jpg)
Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης, «Πριν από τη Φόνισσα»
Θέατρο ΠΑΡΑΜΥΘΙΑΣ / Παραμυθιάς 27, Κεραμεικός
http://www.youtube.com/watch?v=gkJWOOcFnh8&feature=share
Ο Παπαδιαμάντης με πολλές αφορμές μιλάει για την υπεροχή της αλήθειας έναντι των επινοήσεων στην τέχνη του.
«Χρονικό» θα την χαρακτηρίσει ο Π. Μουλλάς όπου «ο αφηγητής εμφανίζεται με την πραγματική ταυτότητά του ή κρύβεται πίσω από ψευδώνυμα, περνά από το πρώτο στο τρίτο πρόσωπο (ακόμα και στο δεύτερο, σαν να απευθύνεται στον εαυτό του..), κάνει μικρές ή μεγάλες παρεκβάσεις, ανοίγει παρενθέσεις, διακόπτει την ιστορία του για να μιλήσει άμεσα στον αναγνώστη.»
Ο Α. Παπαδιαμάντης διαθέτει την εμπειρία και την ευαισθησία που δημιουργεί την βαθιά ανάγκη να γράψει για τις γυναίκες που γνώρισε.
Στη συγκεκριμένη παράσταση μελετάμε τη θέση που καταλαμβάνουν στη ζωή του οι γυναίκες μέσα από την αποκαλυπτική, αυτοβιογραφική παραγωγή του. Είναι οι ηρωΐδες του έργου του γιατί πρωταγωνιστούν και στη ζωή του. Τα διηγήματά του μπορούμε να πούμε ότι εμποτίζονται από τη δεινή κοινωνική θέση του άπιαστου αέρινου και συνάμα στιβαρού και μοχθηρού ακόμη πλάσματος που μπορεί να γίνει η γυναίκα.
Τα έργα που επιλέξαμε είναι από τα πιο χαρακτηριστικά αυτής της κατηγορίας και μας οδηγούν στο κεντρικό θέμα της κοινωνικής ζωής μιας γυναίκας τη μητρότητα με το οποίο θα φθάσει στο ζενίθ της δημιουργίας του ο συγγραφέας, μέσα από τη «Φόνισσα».
Πάθη ενεργητικά και παθητικά, πάθη νόμιμα και παράνομα, πάθη που μας προβληματίζουν και μας συγκλονίζουν μέχρι σήμερα, αφού το αντίκρισμα, το κόστος των «γυναικείων» παθών, παραμένει μεγάλο, ακόμα και αν κάποιες κοινωνικές αξίες είναι διαφορετικές πια. Στην εγκατάσταση λόγου που επιχειρούμε, εντάσσουμε το λόγο στο χώρο με στοιχεία υποκριτικής, κινησιολογίας, τραγουδιού , μουσικής, εικαστικών και βίντεο αρτ.
Το κοινό εισβάλλει στις γυναικείες ιστορίες με οδηγό τον αισθαντικό και κοινωνικό Παπαδιαμάντη. Σε καθεμιά αντιστοιχεί ένα περιβάλλον (χώρος) όπου καλείται να ενταχθεί ο θεατής, όπως στη εποχή του συγγραφέα , όπου όλα γίνονταν γνωστά στους κοινούς χώρους, στις αυλές, στο 'νερό', στην εκκλησία..... Όλες ζωντανεύουν μέσα από τις λευκές πυκνογραμμένες σελίδες του Παπαδιαμάντη.
Διασκευή- Σκηνοθεσία: Μαρία Φραγκή*
Σκηνογραφική -Ενδυματολογική επιμέλεια: Άννα Μαχαιριανάκη*
Μουσική- Σχεδιασμός Ήχου : Άννα Μουζάκη*
Φωτισμοί: Στέφανος Κοπανάκης*
Βίντεο- Φωτογραφίες :Αλεξάνδρα Ξύδα*
Πρωτότυπα έργα ζωγραφικής: Ελευθερία Εμμανουήλ*
Video Art Designer: Αναστάσης Μελέτης*
www.youtube.com/watch?v=iFUm00rNnoA
Παίζουν:
Αννίτα Αδάμου*, Τερψιχόρη Γκιόκα*, Νικολέττα Γκριμέκη*, Γιώργος Ρουστέμης*
*Αφιλοκερδής Συμμετοχή
«Το νησί της Ουρανίτσας»
Βίντεο: Αλεξάνδρα Ξύδα, Ερμηνεία: Σοφία Ξύδα, Αφήγηση: Μαρία Φραγκή
«Η φόνισσα», Νανούρισμα: Παυλίνα Κατσή, Άννα Μουζάκη
Η ηχογράφηση έγινε στο Στούντιο «Μουσικοί & Μουσική» από τον Μηνά Εμμανουήλ
«Οι μάγισσες», Πρωτότυπα έργα ζωγραφικής: Ελευθερία Εμμανουήλ
Video Art Designer: Αναστάσης-Παναγής Μελέτης
Βοηθός σκηνοθέτη: Πηνελόπη Μουσγά
Οργάνωση Παραγωγής: Αλεξάνδρα Ξύδα
Διάρκεια παράστασης: 60 λεπτά
Ημερομηνία: Νοέμβριος 2014 - Ιανουάριος 2015
Κάθε Κυριακή, στις 20.00
Πληροφορίες:
http://theatroparamithias.blogspot.gr/2014/11/blog-post.html
Kριτική Λέανδρου Πολενάκη
www.avgi.gr/article/2732610/matia-se-duo-parastaseis
Άλλη μια παράσταση Παπαδιαμάντη, που εξελίσσεται πλέον σε έναν από τους πιο συχνά παιζόμενους και δημοφιλείς νεοέλληνες... θεατρικούς συγγραφείς. Δεν είναι η στιγμή να αναλύσω αυτό το φαινόμενο, αλλά θα σταθώ στη δουλειά της ακούραστης Μαρίας Φραγκή που επιλέγει, διασκευάζει και σκηνοθετεί ως ενότητα θεατρική, με τίτλο «Πριν από τη φόνισσα», τέσσερα από τα λιγότερο γνωστά διηγήματά του, με επίκεντρο, πάντα, τα ατελείωτα πάθη της γυναίκας. Τα αριστουργηματικά: «Η στοιχειωμένη Καμάρα», «Η φωνή του δράκου» (θα το ζήλευε ο Φρόυντ), «Το νησί της Ουρανίτσας», «Οι μάγισσες». Η λιτή, υποβλητική σκηνοθεσία (με σκηνογραφική - ενδυματολογική επιμέλεια της Άννας Μαχαιριανάκη, σκιώδεις φωτισμούς του Στέφανου Κοπανάκη, άρτια βίντεο του Αναστάση Μελέτη και μια εικαστική παρέμβαση - σχόλιο της Ελευθερίας Εμμανουήλ), στηρίζεται εξίσου στην ακέραιη ομορφιά της χερουβικής παπαδιαμαντικής γλώσσας και στην ομόλογη, απέριττη κατάθεση λόγου - σώματος τεσσάρων νέων λαμπρών ηθοποιών. Η Τερψιχόρη Γκιόκα, η Αννίτα Αδάμου, η Νικολέττα Γκριμέκη και ο Γιώργος Ρουστέμης ποιούν παπαδιαμαντική μουσική που φθάνει στους θεατές σαν ψαλμός κάτω από φως κεριού.
