Δημήτρης Νικηφόρου [ Περί πόνου στιχομυθία ]

[ Περί πόνου στιχομυθία ]

Όταν τον έβλεπε να κάθεται στο σκαμπό αντί να στέκει ορθός με τους αγκώνες στον πάγκο ήξερε πως ήταν ρετάλι. Γύρω καβλάντα και ξοδέματα. Σύντομες βυθίσεις σε κενό αέρα και επαναφορά στην πορεία με τον αυτόματο πιλότο. Στριμωγμένος σε μοναξιές που αγόραζαν ψέματα ενώ εκείνος τις είχε τσάμπα. Σε μοναξιές που έπιναν ουίσκι μπόμπα κερνώντας αβέρτα και γυναίκες που σέρβιραν στο γυαλί πόθους à la carte και παραμυθία table d'hôte. Από τη χαραμάδα της σιωπής του' λεγε με θυμό πως ο πόνος είναι φίλος ολονών, να μη το ξεχνά, να ξεκολλήσει. Του απαντούσε με μια γκριμάτσα «όλα καλά» και τσούγκριζαν τα ποτήρια - «Έλα γεια μας και γάμα τα!». Τα κορίτσια στα μαγαζιά τον είχαν υιοθετήσει από κοινού και τον μεγάλωναν μ' αναστεναγμούς. Περνώντας βιαστικά του έβαζαν στο στόμα καναπεδάκια με μπρικ, λεμόνι και βούτυρο ή καρδούλες καπνιστού σολομού με φτηνό χαβιάρι. «Έχω δουλειά μωρό μου, μη φύγεις..» Στο άδειο του σπίτι ο πόνος μπούκαρε με κρεπ σόλες να του αρπάξει ακόμα και το faux χαμόγελο στο συρτάρι που έβρισκε πάντα ανοιχτό με ένα σημείωμα οικειοθελούς προσφοράς. Με θιγμένο τον εγωϊσμό του επιδέξιου κλέφτη το άφηνε στη θέση του. Ο φίλος του συνέχιζε το κήρυγμα από τον άμβωνα της ορμήνιας. «Μη του πηγαίνεις κόντρα, σπας τα μούτρα σου, αυτός δεν πέφτει στο καναβάτσο. Είναι ασήκωτος. Άκρη να τον πιάσεις δεν έχει, ούτε μέση να τον λυγίσεις. Άδικα τον βαράς, δεν πονάει - είναι ο πόνος. Μη τον βρίζεις, δε χαμπαριάζει, πεισμώνει. Αγνόησέ τον αλλά όχι με περιφρόνηση. Μη τον φοβάσαι, βγάλ' τον μια βόλτα α λα μπρατσέτα, κέρνα τον ως το πρωί και σαν μεθύσει, κλείδωσέ τον στο υπόγειο ή χτίσ' τον στο τοίχο όπως χτίζαν παλιά οι άρχοντες τις μοιχαλίδες. Ο πόνος δεν έχει κόκκαλα, μόνο χόνδρους που λιώνουν και δόντια καρφωμένα στο καβούκι του χρόνου, έτσι που αν τον βρει κανείς μετά από καιρό δεν θα υπάρχει habeas corpus να σταθεί κατηγορία..» Ξημερώματα έφευγαν αγκαλιά με τις Κίρκες ενώ πίσω έσβηνε αργά το «ας ήτανε ο πόνος ένα τσιγάρο δρόμος» του Καζαντζίδη._

Δημήτρης Νικηφόρου

( ανέκδοτη συλλογή «τ' αδέσποτα σκυλιά τρώνε ό,τι βρουν»
2003 (εκδοχή 2013 )

Ο 

Δημήτρης Νικηφόρου με ένα ''πεζό ποίημα'' της αλητείας του υποδέχεται το νέο τεύχος του Φαρφουλά

GreatHoundimi Nick
6/5/2014 ·

Δυο στροφές για τον W.B.Yeats Δημήτρης Νικηφόρου

GreatHoundimi Nick
 14/2/2014

Δυο στροφές για τον W.B.Yeats

Ω ποιητή, χλωμή η ρέμβη σκύβει

στα χρόνια που αγάπησες τη Μώντι

κ'' η τρελο-Τζένη το λεπίδι μπήγει 

«στον έρωτα, που λιονταριού ‘ναι δόντι»

Στις καστανιέτες ο έρωτας χορεύει 

σαν φίδι που τη λεία του υπνωτίζει,

μα στο ρυθμό του τακουνιού σαλεύει

του αγκιστροδόντη η ουρά και κροταλίζει.

Δ.Ν

Δημήτρης Νικηφόρου : Αυτοχειρία και η αβάσταχτη ελαφρότητα των ... διαγνώσεων

Ψυχίατροι και ψυχολόγοι διχάζονται ή πιο σωστά οι θεωρίες τους πολυδιασπώνται τρεκλίζοντας στα ερέβη της ψυχής. Μιλώ για σοβαρούς επιστήμονες και όχι τους γνωστούς «τηλε-ψυχιάτρους» και «τηλε-ψυχολόγους» που, χάριν αυτοπροβολής, ομονοούν άπαντες, ελαφρά τη καρδία, στην κλασική όσο και αστεία ... τηλεδιάγνωση σε όλες τις περιπτώσεις αυτοχειριών : «... ήταν φανερό ότι ο μακαρίτης αντιμετώπιζε σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα...» αποφαίνονται σοβαρά και με αυστηρό ύφος, μπροστά στο επιτηδευμένα «έκθαμβο» βλέμμα της τηλεπαρουσιάστριας και το χαρακτηριστικό κούνημα του κεφαλιού των προσκεκλημένων στο στούντιο!! !Προσπερνώντας την φαιδρότητα και ασέλγεια των τσαρλατάνων, φτάνουμε στο προκείμενο. Έχουμε ακούσει και διαβάσει απόψεις και διαγνώσεις από πράγματι έγκριτους και καταρτισμένους επιστήμονες και ερευνητές για το θέμα. Βαρειά κατάθλιψη, οξυμένα διπολικά σύνδρομα, ψυχικές διαταραχές κ.λπ. Μέχρι και για γονίδιο αυτοχειρίας, ομιλούν, που σε συνθήκες επώασης θα εκδηλώσει την πράξη αναπόφευκτα. Κοινό σημείο των ποικίλων απόψεων, τα τελευταία χρόνια, που αφορά άλλωστε σχεδόν σε όλες τις παθήσεις, νόσους και σύνδρομα, είναι η γονιδιακή αιτιολογία της εκδήλωσης και ο παραμερισμός, έως και εξαφάνιση, από το ιστορικό του ρόλου των εξωτερικών, περιβαλλοντικών συνθηκών, με την στενή και ευρεία τους έννοια. Είναι άραγε ανάγκη να είναι ειδικός κανείς ή απλώς σκεπτόμενος για να απορήσει και να διερωτηθεί για τα επιχειρήματα αυτής της υποβάθμισης και παραμερισμού;; Πρέπει να είσαι βιοψυχίατρος με πλήθος εργασιών και ... 10 διδακτορικά για να απορείς για τους λόγους αυτής της κάπως βεβιασμένης μονομέρειας;; Φυσικά και το ανελέητο γονίδιο είναι θεμελιώδης και βασικός παράγων προδιάθεσης για πολλά δεινά και νόσους αλλά πόσο καθοριστικό είναι μόνο του;; Ευτυχώς, ήδη, εδώ και αρκετό καιρό, πολλές και δυνατές φωνές αντίθεσης με αυτόν τον, κατά την γνώμη μου, όχι και τόσο αθώο «γονιδιακό φετιχισμό», ακούγονται πάλι στην επιστημονική ιατρική κοινότητα. Φωνές που ορθώνουν το λογικό αυτονόητο ότι «γονίδιο» (προδιάθεση, ροπή) και εξωτερικές συνθήκες είναι, όπως πάντα ήταν, αλληλένδετοι και αδιαχώριστοι παράγοντες στην πορεία της υγείας μας και όχι μόνον.Αυτή η κλασική αλήθεια ίσχυε πάντα, πολύ πριν την διακήρυξή της από τον Ιπποκράτη και τον Γαληνό που δεν γνώριζαν τότε τίποτα περί το γονιδίωμα και τις έλικές του. Συνεχίζω παραθέτοντας κάποιες τεκμηριωμένες θέσεις, όχι δικές μου προφανώς, αλλά περίπου γενικά παραδεκτές από τους ειδικούς επιστήμονες. Πλην όσων αποσπασματικά αναφέρθηκαν παραπάνω, σχετικά με τα αίτια και την «συμπτωματολογία» του αυτοχειριασμού, μπορούν να συμπεριληφθούν τα εξής :

Η ώθηση ή εκβίαση στο τελικό διάβημα από πρόσωπα ή καταστάσεις που εξελίσσονται αντικειμενικά, πέρα από την θέληση ή την αντίσταση του υποκειμένου. ( Τι είδους πρόσωπα και καταστάσεις, είναι αμφότερα πρόδηλα στους καιρούς που διάγουμε, αν και θα βόλευε πολλούς μια γενική ... επιστημονική διάγνωση περί την ... λανθάνουσα ψυχασθένεια 4.000 αυτοχείρων στο ίδιο περίπου χρονικό διάστημα και τόπο! Ποιός ξέρει, μπορεί σύντομα να το δούμε κι' αυτό σε καμιά ... έγκριτη επιστημονική μελέτη !! Δεν ήταν ποτέ θέμα μόρφωσης και επιστημοσύνης το ξεπούλημα και η «πουστιά» αλλά αναστήματος, χαρακτήρα και αξιών ).

Συντριπτικό ψυχικό shock, που αφαιρεί στιγμιαία τον καταλογισμό χωρίς το άτομο να έχει ποτέ πριν παρουσιάσει κανένα από τα alert συμπτώματα που παρατέθηκαν στην εισαγωγή (έντονη κατάθλιψη, κατατονία, ή άλλες συναισθηματικές διαταραχές). Το υποκείμενο κατακλύζεται σε αυτήν την περίπτωση με ένα εξουθενωτικό ποσοστό stress που αδυνατεί να διαχειριστεί και «απο-νοείται» βεβιασμένα. Είναι με απλά λόγια αυτό, που εννοούμε λέγοντας ότι κάποιος «πέρασε ξαφνικά την λεπτή γραμμή της λογικής», με την έννοια πάντα που μάθαμε να ορίζουμε την «λογική». Και τέλος...

Οι απόλυτα συνειδητές και «εν πλήρη καταλογισμό» αυτοκτονίες, που εστιάζονται στην κατά τόπους και χρόνους ηθική, θρησκεία, κουλτούρα και διαπαιδαγώγηση ενός λαού, για την ακρίβεια μιας μερίδας του, τάξης ή κάστας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το «seppuku» (χαρακίρι) των samurai, ακροτελεύτιο άρθρο στον κώδικα συμπεριφοράς (busindo) αυτής της τάξης των πολεμιστών στην Μεσαιωνική - αλλά και μέχρι την σύγχρονη σχεδόν - Ιαπωνία. Το seppuku ήταν το ύστατο μεν αλλά καθόλου «απονενοημένο» διάβημα των samurai, αφού λάμβανε χώρα σε μια οργανωμένη και συνειδητά αποδεκτή τελετουργία, σύμφωνα με το αξιακό σύστημα του κώδικα τιμής τους. Θα ήμουν πολύ περίεργος να δω, ετεροχρονισμένα και αναδρομικά «ψυχογραφήματα» των αυτόχειρων samurai, ειδικά από τους γνωστούς τηλε-ψυχιάτρους με τις γνωστές ... αναλυτικές μπουρδολογίες τους. Σίγουρα τα κόκκαλα του Freud του Jung και του Lacan θα έτριζαν κροταλίζοντας και θα επιθυμούσαν διακαώς να αναστηθούν, μόνο και μόνο για να σκίσουν τις μελέτες και τα πτυχία τους και να γίνουν λιώμα στο μεθύσι αγκαλιά με καμιά ... ανήσυχη πνευματικά τηλεσταρ της μεσημεριανής ποικίλης ύλης...

Σαν επίλογο αυτής της αναφοράς θα έλεγα τα εξής αυτονόητα :

Σε περίπτωση που αντιληφθεί κάποιος ένα μέλος της οικογένειας του ή και στενό του φίλο να παρουσιάζει ανησυχητική συμπεριφορά, το συζητά διακριτικά αλλά με επιμονή με τον ίδιο. Η συμπαράσταση, η αγάπη, η υπομονή αλλά και επιμονή στο πρόβλημα του ανθρώπου μας είναι απαραίτητη αλλά κάποτε δεν φτάνει. Καθήκον μας είναι να πείσουμε τον/την ίδιο/α να αποδεχτεί το πρόβλημά του και ο ίδιος να ζητήσει βοήθεια από τον ειδικό γιατρό. Προσοχή μόνον στις εύκολες λύσεις και τις παγίδες της προβολής σε αυτήν την αναζήτηση. Αποφύγετε, χωρίς κανέναν ενδοιασμό, πρόσωπα που αυτοπλασάρονται σε κανάλια και άσχετα έντυπα ως ... ειδικοί. Βρείτε τους πραγματικά ειδικούς και αφοσιωμένους στο αντικείμενό τους επιστήμονες εκεί που είναι μόνον η θέση τους και πουθενά αλλού. Ο χώρος και το αντικείμενο είναι πολύ ευάλωτα και ανοιχτά στον τσαρλατανισμό και την ανάλγητη εκμετάλλευση. 

Κάτι τελευταίο. Μην σας ενοχλεί ή αποθαρρύνει ένα γελοίο, αστήρικτο και απαράδεκτο «στίγμα», «ψόγος», 

«στάμπα» ή όπως αλλιώς θέλετε να το πείτε, που υπάρχει ακόμη σε αυτό το τόπο, σχετικά με τις ψυχικές παθήσεις. Δεν υπάρχει όρος «τρέλα» στην επιστήμη παρά μόνον στην λαϊκή παραφιλολογία και διακωμώδηση του ίδιου μας του φόβου και της άγνοιας. Υπάρχουν μόνον εντοπισμένες και κατονομαζόμενες συναισθηματικές/ψυχικές διαταραχές που κάθε μια τους έχει την ανάλογη και κατά το δυνατόν αποτελεσματική θεραπεία της. Σπάστε το ταμπού του ανόητου φόβου, της προκατάληψης και άγνοιας, γιατί μόνον έτσι θα βοηθήστε πραγματικά τον συνάνθρωπο που υποφέρει ακούσια. «Τρελοί», κατά την έρπουσα χύδην έννοια, είμαστε όλοι ή έχουμε υπάρξει ή μπορούμε να γίνουμε ανά πάσα στιγμή.... [ Ο John Forbes Nash Jr., μαθηματικός πατέρας πολλών σημαντικών οικονομικών θεωριών, διαγνώστηκε με σχιζοφρένεια από το 1959. Στα 19 του απέδειξε το θεώρημα του Brauer, μια απόδειξη που όλοι οι μαθηματικές ιδιοφυΐες της εποχής θεωρούσαν αδύνατη. Στα 21 του συμπλήρωσε την «Θεωρία των παιγνίων» του John Von Neumann, μία εργασία κολοσσιαία. Στα 22 του ήταν καθηγητής στο Princeton και 23 χρονών δίδασκε στο MIT. Kάθε μαθηματική εργασία του άφηνε τους μαθηματικούς όλου του κόσμου με ανοιχτό το στόμα... Το 1994 τιμήθηκε με βραβείο Nobel για την εργασία του πάνω στην '' Θεωρία Παιγνίων..... ]

(επαναφέρω το άρθρο της 17ης Ιουνίου 2013 γιατί δυστυχώς είναι τραγικά επίκαιρο... το αφιερώνω μάλιστα στους ... έγκριτους Γιωσαφάτ του τόπου μας και αλλαχού.)

Δημήτρης Νικηφόρου

23 Ιανουαρίου 2014 στις 7:57 μ.μ.

GreatHoundimi Nick

23 Ιανουαρίου 2014
Αυτοχειρία και η αβάσταχτη ελαφρότητα των ... διαγνώσεων

Δημήτρης Νικηφόρου (για τον Μιχαλομπά, εις μνήμην)

Πως αγαπώ σας αετοί στα κρύφια σας κονάκια

ίσκιος π' ανθρώπου δεν πατεί, χέρι δε μαγαρίζει,

τη μοναξιά που γεύεστε σε χωριστά τσανάκια

έτσι περήφανα ψυχή καμιά δεν την αγγίζει

Θέλω αψηλά το τάφο μου στις ακρημνές φωλιές σας

να μ' αγκαλιάζ' η χαραυγή να μ' αγρυπνά το δείλι

κιβούρι να' χω τα φτερά, τρισάγιο τις λαλιές σας

και της ματιάς σας η ανταυγιά να' ναι μου το καντηλι

Θέλω από το διάβα μου χνάρι μην απομείνει

ένα μαζί σας να γινώ, να μη λογούμαι ξένος

μήτε βουνό μήτ' ουρανός να' ν' μπορετό να κρίνει

ποιος είναι τος ο ζωντανός και ποιος ο αποθαμένος._

(για τον Μιχαλομπά, εις μνήμην)


GreatHoundimi Nick

18/01/2014 ·

Δημήτρης Νικηφόρου Τ' ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ ΤΡΩΝΕ Ο,ΤΙ ΒΡΟΥΝ

Τ' ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΣΚΥΛΙΑ

ΤΡΩΝΕ Ο,ΤΙ ΒΡΟΥΝ

χωρίς διάκριση

και περιττές τσιριμόνιες.

Οι προτιμήσεις τους 

πουλιούνται σε κονσέρβες

για τους υπάκουους οικόσιτους.

Με σάλια που τρέχουν 

ζητιανεύουν τα αποφάγια μας

σε πλατείες και πάρκα.

Χυμάνε στους σκουπιδοτενεκέδες 

τα κάνουνε ρημαδιό 

μπας και χορτάσουν την πείνα τους.

Μάχονται άγρια για την μερίδα του λέοντος

αρπάζουν ό,τι προλάβουν

και το αλέθουν γρυλίζοντας σε μια γωνιά.

Αποφεύγουν επιδέξια τις φόλες 

την κλούβα του μπόγια

και τις ρόδες των αυτοκινήτων

μα όχι πάντοτε.

Γλύφουν τα χάδια 

τα χέρια που τα φιλεύουν

κοιτάνε στα μάτια με μωρουδίσια βλέμματα 

και άμα μείνουν καιρό νηστικά

τρώγονται μεταξύ τους

ή αποτραβιούνται και πεθαίνουν σιωπηλά.

Όπως οι ανήμεροι έρωτες,

δεν φόρεσαν ποτέ περιλαίμιο 

ούτε μπολιάστηκαν κατά της λύσσας.

Δημήτρης Νικηφόρου

( ''τ' αδέσποτα σκυλιά τρώνε ό,τι βρουν'' - 2003 )

Photo: Sotiris Lamprou
GreatHoundimi Nick
13/01/2014

Μη μου άπτου Δημήτρης Νικηφόρου

Μη μου άπτου

Ίσιο δεν στέκεται ποτέ το τρομερό καντάρι

που ο ποιητής με το Θεό αντίβαρο ζυγιέται.

Κάτι λιγότερο ή περισσότερο καμιά φορά λογιέται 

κι ανάστροφα το Γολγοθά κατηφορεί μανάρι

που στις φτέρνες του βελάζει.

Μέσα του καίνε φωτιές από τη μια

κι από την άλλη αθέριστα βουλιάζουνε χωράφια 

κι ανάμεσό τους στον αέρα ένας σταυρός

που πάνω του με χέρια πόδια ανοιχτά γυμνός

κρεμιέται του Ντα Βίντσι η συμμετρική φιγούρα.

Κλάμα και μοιρολόγι κάτωθέ του δεν ακούγεται

παραστεκάμενος κανείς δε θα βρεθεί

η μάνα του είναι χρόνια πεθαμένη

άφαντος ο πατέρας του πριν γεννηθεί.

Οι φίλοι του ξενάκια πια τον ξέχασαν

και της θανής κι ανάστασής του το χαμπέρι 

κανένας δεν το ντελαλεί, σ' αυτί δε φτάνει κανενός

μ' αυτός στα ίδια σεργιανάει τα μέρη

που τη χαρά κορφολογάει ο στεναγμός.

Μόνο τα μάτια των παιδιών τον βλέπουν

μα φαντασιές τα λόγια τους περνούν

πως φτιάχνει τους πουλάκια από λάσπη

και μ' ένα στίχο ζωντανεύουν και πετούν.

Η μούσα που αγάπησε πολύ τονε γνωρίζει

και στην αγκάλη του στέργει να πέσει με λυγμούς

αλλά εκείνος σιγανά της λέει να μην εγγίζει

γιατί πονούν ακόμη οι πληγές και το σαρκίο του

δεν έχει αναληφθεί στους ουρανούς._

Δημήτρης Νικηφόρου