Κώστας Μόντης

ΖΩΗ

Έτσι όπως τον αυτόματο τηλεφωνητή

που μόλις πάρετε τον αριθμό

αρχίζει να σας λέει πριν σας ακούσει,

έτσι όπως τον αυτόματο τηλεφωνητή

που έχει προγραμματισμένη την απάντηση,

που έχει έτοιμη την απάντηση,

που δε συζητεί το θέμα,

που δε μεταπείθεται.

Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ Ι

(στον Τάσο Λιγνάδη με την αγάπη μου)

Εκείνη η πρώτη αγάπη που όσο καιρός και να περάσει

είναι υποχρεωμένη να μένει καλού - κακού δεκαέξι χρονών,

εκείνη η πρώτη αγάπη που όσο καιρός και να περάσει

είναι υποχρεωμένη να τριγυρνά δεκαέξι χρονών στο μικρό προά­στιο

μη τυχόν και την ξαναχρειαστείς καμιά φορά,

μη τυχόν κι ανατρέξεις καμιά φορά στην ανάμνησή της!

Η ΠΡΩΤΗ ΑΓΑΠΗ II

Δεν έχει σημασία που δεν είχε συνέχεια η πρώτη σου αγάπη.

Δεν ήταν δική της δουλειά ο γάμος και τα παιδιά.

Άλλος ήταν αυτής ο προορισμός της.

ΤΑ ΠΤΗΝΑ (ΓΙΑ ΤΑ ΦΤΕΡΑ ΤΟΥΣ)

Για κάτι ανώτερο θα τα προόριζε η φύση.

Άραγε τι δεν πήγε καλά κι απέτυχαν,

άραγε τι δεν πήγε καλά

κι απέτυχε το μεγάλο εφόδιο

κι επικρατήσαμε εμείς;

ΠΡΟΣ ΝΕΟΓΕΝΝΗΤΑ Ι

Προβληματίζομαι αν πρέπει να σας προειδοποιήσω

για τα παραμύθια της γιαγιάς.

Η ΜΝΗΜΗ

Μην την προτρέπετε και γελοιοποιείσθε.

Τις φωτογραφίες σας και τις οπισθογραφήσεις σας

αυτή τις γράφει στα παλιά της τα παπούτσια.

ΤΟ ΠΡΟΠΑΤΟΡΙΚΟ

(Στον Πέτρο και την Διαλεχτή με την αγάπη μου)

Δεν έχω βέβαια, την παραμικρή αμφιβολία

πως δεν μας τα λέει καλό το προπατορικό αμάρτημα,

όμως κάποτε προβληματίζομαι

μήπως υπάρχει κάποια σκοπιμότητα

να νιώθουμε εξ υπαρχής ένοχοι,

όμως κάποτε προβληματίζομαι

μήπως βοηθεί να νιώθουμε εξ υπαρχής ένοχοι.

ΤΟ ΜΥΣΤΙΚΟ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ

Το κακό είναι που παρέμεινες στην επιφάνεια της

Το κακό είναι που δεν ήξερες

πως η διέξοδος είναι στον πυθμένα

που φοβήθηκες να βυθιστείς μέχρις αυτού.

ΔΕΝ ΗΡΘΑΝ

Δεν ήρθαν οι θεατές που περιμέναμε,

δεν ήρθαν οι θεατές που περίμεναν τ' αναμμένα φώτα

και ματαιώθηκε η παράσταση

και καθήσαμε μονάχοι στην πλατεία

τριγυρισμένοι απ' τ' άδεια καθίσματα

με πολλή κατάθλιψη

και μ' ένα παράξενο ηδονισμό,

μ' ένα εντελώς ανεξήγητο ενδόμυχο ηδονισμό.

Κώστας Μόντης

Κώστας Μόντης

Κώστας Μόντης, Στιγμές

Όχι τους καθρέφτες, 

τις φωτογραφίες να κοιτάζετε 

που δεν εξελίσσονται, 

που δεν ενδιαφέρονται τι θα επακολουθήσει.

Με το παραμικρό άνοιγμα 

εισορμά η ανάμνησή σου 

έτσι όπως το γατάκι 

που καραδοκεί έξω απ' την κλειστή πόρτα.

Μη λέτε εκείνο το "για να μας δοκιμάσει ο Θεός", 

"για να δοκιμάσει την πίστη μας ο Θεός". 

Θεός είναι, ξέρει, δεν χρειάζεται να δοκιμάσει. 

Κι' ούτε θά ' παιζε ποτέ με τον πόνο μας 

για να λύση τις απορίες Του. 

Μην Του προσδίδετε τ'ανθρώπινα, 

μην Του 

προσδίδετε

 τα καθ' ημάς.

Τις νύχτες όταν οι μικρές ασήμαντες έγνοιες 

φορέσουν τα ξυλοπόδαρά τους 

και βηματίσουν πελώριες απάνω μας...

Οχι, δεν ειν' άχρηστα τ' άχρηστα όνειρα, 

οχι δεν ειν' περιττά τα περιττά όνειρα.

Δηλαδή τί? Πάμε να θέσουμε το Θεό 

προ τετελεσμένου γεγονότος?

Ξέρουμε πως η ζωή 

κλείνει πίσω μας το μάτι, 

μη νομίζει πως δεν ξέρουμε. 

Και ξέρουμε πως έχει και δίκιο, 

μη νομίζει πως δεν ξέρουμε.

Αν θες νά'ρθουν γρήγορα οι μέρες που περιμένεις 

μην τις αφήσεις ν' αντιληφθούν ότι τις περιμένεις, 

κοίταζε αλλού

Αν είπαν την κουβέντα τους τα μάτια 

ειν' εντάξει.

Αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο 

εκτός των τειχών σας, 

αφήνετε πάντα ένα χαμόγελο 

για τους περαστικούς.

Πρέπει ν'αχω φύγει. Νιώθω τη σιωπή 

που επακολουθεί, 

νοιώθω τ'αδειο που επακολουθεί 

όταν ήταν κάποιος στο δωμάτιο και βγήκε

-Είναι ολότελα μάταιοι αυτοί οι αγώνες. 

-Το ξέρω. Γι' αυτό αναμείχθηκα, 

γι' αυτό ακριβώς αναμείχθηκα.

Προσέχετε τα σπουργιτάκια τ`Απρίλη.

Μην νομίζετε πως είναι σαν τ`άλλα

που παίζουν με τις ρόδες του αυτοκινήτου 

και φεύγουν μισή στιγμούλα πριν τα πατήσουν. 

Αυτά μένουν και σκοτώνονται

Κώστας Μόντης Σταμνί

Κώστας Μόντης

Σταμνί

«Μητέρα θυμάσαι τον ουρανό

πουχαμε δεμένο κόμπο στο μαντήλι;

Μας τον πήραν οι ταχυδακτυλουργοί, μητέρα

Έτσι όπως πριν την μπάλα μεσ' απ' το κουτί.

Θυμάσαι το ρυάκι πού 'πλενε τα πόδια μας,

θυμάσαι το ρυάκι που του πλέναμε τα πόδια,

θυμάσαι τις λευκές κραυγές στη χαράδρα;

Θυμάσαι τις φλυαρίες που ράμφιζαν τη ρόγα της αυγής,

θυμάσαι τους ψιθύρους που μηχανορραφούσαν την άνοιξη,

θυμάσαι τα περιστέρια πού 'σκυβαν μεσ' στον ήλιο

να πιούν νερό στη χούφτα του,

θυμάσαι τ' όνειρο που κυλούσε κι έφευγε απάνω απ' τις

φτερούγες τους,

θυμάσαι τ' όνειρο που κρεμόταν κάτω απ' το λαιμό τους,

τ' όνειρο που σκαρφάλωνε στις σημαίες τους;

Τώρα οξειδώθηκαν όλα μέσα μας, μητέρα,

τώρα σκέβρωσαν όλα μέσα μας.»

(Από τα Τρία Γράμματα στη Μητέρα)