Σε πόσα γράμματα να χωρέσει η θλίψη, σε πόσα η χαρά;
Είδα εμπρός μου ο κύκλος να σπάει και να χάνεται, ότι ζωή μου έδινε,τωρα να με φοβίζει, είδα τα χαμόγελα να γίνονται νόμοι άδικοι , απάνθρωποι και σκληροί. Δεν πρόλαβα καν να σε γνωρίσω, να στεγνώσω εντός σου, να σε ξεδιαλύνω και να πιω από το ποτήρι σου. Βιάστηκες να ανεβάσεις τα χέρια σου στα μάτια, να γυρίσεις πέρα και να φύγεις.
Η σπορά, και το άντριεμα, δεν με αφορούν πια, σκοτάδι τα μάτια μου και μια μικρή αστραπή παίζει μαζί μου. Σαν καταφύγιο σε είδα, σαν εικόνισμα στα τρία σε είχα δεξιά μου και αριστερά, χαιρέτησε τα ολόκληρα γύρω σου, και κοίταζε τα πάντα, μέχρις τότε που ποιήματα θα σου πουν πως όλα Ένα είναι.
Πόσες ψυχές φιλοξενεί η δύστροπη θάλασσα και πόσες εντός μου κατοικούν;
Τα λόγια άδεια, χείλια σφιχτά, κόμπος στο λαιμό. Γεγονότα αδιέξοδα, απελπισία το συναίσθημα, εγώ έντρομος κάθε φορά που ακούγονται γέλια, ο αέρας και η βροχή, η νύχτα δε λέει να ξημερώσει.
Όνειρα ελπίδες στα μάτια, τίποτα δεν διαρκεί. Ανήμπορα ρήματα. Μοιραία==Χτυπήματα, καταστάσεις ανώφελες, τι να μπορείς να παλέψεις πριν κοιμηθείς.
Κλάμα πίσω από τον ώμο σου.
σπ Τ
