Γιάννης Σκληβανιώτης - ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΨΑΧΝΕΙΣ

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΨΑΧΝΕΙΣ
.
Πως να σιτίσεις το άσμα με άρτο σώματος
αν δεν στάλιασες ποιμένας ονείρων
δεν ιχνηλάτησες τ’ άγγιγμα αετού σε βράχο
δεν φύτεψες σε πέτρα ανθό
και δεν σμίλεψες γυναίκα στο νερό
.
Ποιο το πιστεύω π’ αναζητάς
αν δεν έπαιξες με ναυαγισμένα παιχνίδια
στις αλάνες των βυθών
δεν διάβηκες πύλες πληγωμένων χεριών
και στερήθηκες το δάκρυ απ’ την πληγή του άλλου
.
Για ποιον θεό ψάχνεις
αν δεν μέρωσες του περίσσιου το θεριό
αρκέστηκες στο λείψανο του εφικτού
και δεν τραγουδούσες όταν
αυτό που έχτιζες γκρεμιζόταν συνεχώς
απ’ το καινούργιο
.
Ποιον Ορφέα αναζητάς
αν δεν θήτεψες στη χώρα της ανομίας
. των αισθήσεων
αν τις ωδές της Οδύσσειας του κόσμου
τις άκουσες δεμένος στο κατάρτι
.
Κι αν όλα τούτα δεν σ’ έκαναν εσαεί επαίτη
στο ναό της σιωπής
πως θα τύχεις της κοινωνίας των ανωνύμων
.
( Από τη συλλογή «ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ»
. εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2016 ).


Γιάννης Σκληβανιώτης
6 Μαΐου στις 4:28 μ.μ. ·

Γιάννης Σκληβανιώτης - "Τ'ανθρώπου είναι να ξεχνάει" Από τη συλ/γή " Έκτη αίσθηση" εκδόσεις Καστανιώτη 2016

Γιάννης Σκληβανιώτης - "Τ'ανθρώπου είναι να ξεχνάει" 

Από τη συλ/γή " Έκτη αίσθηση" εκδόσεις Καστανιώτη 2016

Γιάννης Σκληβανιώτης


6 Ιανουαρίου ·

Γιάννης Σκληβανιώτης Στης συνείδησης την εκκλησιά

Γιάννης Σκληβανιώτης
25/01/2014

Στης συνείδησης την εκκλησιά

Σαν μπαίνεις στης συνείδησης την εκκλησιά

τις ενοχές σου προσκύνα. 

Τα εικονίσματα που σου κοινώνησαν

το σώμα και το αίμα του ανθρώπου.

T’ απλωμένο χέρι που το περίσσιο σου

του έφαγε τη σάρκα

που είδες αίμα και το προσπέρασες

τι ήθελε εκεί χωρίς να το ρωτήσεις·

που είπες ευτυχώς

σαν το βόλι γκρέμιζε τον άλλο·

που έκρυβες το βάλτο 

με πλαστικά λουλούδια·

που χάρισες στην ευαισθησία σου 

την ανακούφιση του οίκτου μακριά

από τη ψυχοφθόρα οργή και λύπη.

Κι όταν ανάστροφα όλα αυτά

στη δική σου πόρτα ξαφνικά, μπροστά στέκουν

κι ανακαλύπτεις πως τ’ άσαρκο σώμα σου

δεν έχει με τι να τα ταΐσει

κοινώνησε με το θείο τ’ ανθρώπου πάθος.

Ποτέ δεν είναι αργά τις ενοχές

έστω στερνά που σ΄ ανακάλυψαν 

να προσκυνήσεις 

(από τη συλλογή «Μεταμορφώσεις» εκδ. Poema 2013)

Γιάννης Σκληβανιώτης - Κωμικά ή και κάπως τραγικά

Κωμικά ή και κάπως τραγικά


Εικοσιένα κανονιοβολισμοί,
εκ της επετείου της απελευθέρωσης
συμβολικός ο αριθμός,
ανήγγειλαν πανηγυρικά
την υπογραφή της συμφωνίας.
Οι όροι άκρως επωφελείς.
Υπηρετούν τα εθνικά, τα ιερά,
τα μετά από τόσους αιώνων αγώνες
κεκτημένα.
Ιθαγενείς εκποιητές εκλεπτυσμένοι,
του γένους των αείποτε εθνοσωτήρων
με διπλώματα εξ εσπερίας,
στο αντικείμενο ειδικευμένοι,
κρυφοί εραστές των δίποδων λοβοτμημένων
βοοηδών,
συμφώνησαν και υπόγραψαν
με τους τοκοβόρρους αρωγούς μας
τους σε κάθε δύσκολή για το έθνος μας στιγμή
αφιλοκερδώς προσφερόμενους,
την τακτοποίηση όλων των εκκρεμοτήτων
των πρωτίστως εθνικών
και κατά δεύτερο λόγο οικονομικών.
Πράξη που αναπτερώνει το αίσθημα το εθνικό
και τον πατριωτισμό στα στήθη μας φουντώνει.
Οι όροι δύο, και οι δέσμευση σ’ αυτούς ιερή
..... Να παραμείνουν οι κάτοικοι οι γηγενείς
στον εκποιηθέντα τόπο τους
….. Να σιτίζονται δια βίου αντί ελαχίστου οβολού
με πινάκιο εκ των Πρεσπών τους αγρούς φακής.
Προσέτι δε δια τον πανηγυρισμό
για την καταχώρηση του ιστορικού γεγονότος
στις επετείους,
να αναστηλωθούν η Ακαδημία του Πλάτωνα
Και ο Κήπος του Επίκουρου
ως χώροι ενταφιασμού του πνεύματος
του τόσο αναχρονιστικού αυτού παιγνίου.
Από μέρους των ευεργετών υπέγραψαν εκπρόσωποι
εκ της άριας φυλής της ξανθής
απόγονος των εμπνευστών της κάθε κτηνωδίας
εκ του Τέξας αγελαδάρης ειρηνιστής
τάλαντο μέγα στον χειρισμό των πάσης φύσης όπλων
εκ του Πεκίνου καπιταλοκουμουνιστής διεθνιστής
ως εκ τον πρώτων που εφάρμοσε στον τόπο του
τη επαρκή διατροφή δια πινακίου και μόνο φακής
και εκ του Κατάρ πνευματικός ιδιοποίησης του πακτωλού
μέσω των νόμων της Σαρίας.
Τίμιοι όλοι, αδέκαστοι και ιστορικά αποδειγμένα
αφιλοκερδείς.
Ω! τι συγκίνηση εγείρουν
Οι 21 της αναγέννησης του έθνους κανονιοβολισμοί.

‎Γιάννης Σκληβανιώτης

2 Σεπτεμβρίου 2013 στις 12:49 μ.μ.