Γιάννης Σκληβανιώτης - ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΨΑΧΝΕΙΣ

ΓΙΑ ΠΟΙΟ ΘΕΟ ΨΑΧΝΕΙΣ
.
Πως να σιτίσεις το άσμα με άρτο σώματος
αν δεν στάλιασες ποιμένας ονείρων
δεν ιχνηλάτησες τ’ άγγιγμα αετού σε βράχο
δεν φύτεψες σε πέτρα ανθό
και δεν σμίλεψες γυναίκα στο νερό
.
Ποιο το πιστεύω π’ αναζητάς
αν δεν έπαιξες με ναυαγισμένα παιχνίδια
στις αλάνες των βυθών
δεν διάβηκες πύλες πληγωμένων χεριών
και στερήθηκες το δάκρυ απ’ την πληγή του άλλου
.
Για ποιον θεό ψάχνεις
αν δεν μέρωσες του περίσσιου το θεριό
αρκέστηκες στο λείψανο του εφικτού
και δεν τραγουδούσες όταν
αυτό που έχτιζες γκρεμιζόταν συνεχώς
απ’ το καινούργιο
.
Ποιον Ορφέα αναζητάς
αν δεν θήτεψες στη χώρα της ανομίας
. των αισθήσεων
αν τις ωδές της Οδύσσειας του κόσμου
τις άκουσες δεμένος στο κατάρτι
.
Κι αν όλα τούτα δεν σ’ έκαναν εσαεί επαίτη
στο ναό της σιωπής
πως θα τύχεις της κοινωνίας των ανωνύμων
.
( Από τη συλλογή «ΕΚΤΗ ΑΙΣΘΗΣΗ»
. εκδόσεις ΚΑΣΤΑΝΙΩΤΗΣ 2016 ).


Γιάννης Σκληβανιώτης
6 Μαΐου στις 4:28 μ.μ. ·

Μαρία Χατζηγιάννη - Λύτρωση ψυχής

Ήταν μια μέρα σαν κι αυτή

Θολή, μουντή και θλιβερή

Που στην ζωή μου γύρισα άξαφνα σελίδα

Πήρα τη στράτα απ’ την αρχή

Για κει που δίψαγε η ψυχή

Απ’ το λαβύρινθο του στάσιμου νου βγήκα…




Με τα παπούτσια τα παλιά

Γύρισα κάθε γειτονιά

Χαρά και δάκρυ στο δισάκι να μαζέψω

Κι ύστερα πήρα το χαρτί

Με μία κίνηση γοργή

Μέσα στις λέξεις σαν παιδί πάλι να παίξω…




Αλλά δεν γνώριζα σταλιά

Κάθε μια λέξη πώς πονά

Σάρκας κομμάτι που ξερίζωσα με βία

Στη σκοτεινή μου τη φωλιά

Με δίχως χάδια και φιλιά

Σκορπώ μελάνι στα χαρτιά μου με μανία…




Είναι μια λύτρωση ψυχής

Όταν μπορείς κάτι να πεις

Για τα ανθρώπινα τα πάθη και τα ήθη

Απ’ το καβούκι σου να βγεις

Κανένα να μην φοβηθείς

Να ανασύρεις τις πληγές σου απ’ τη λήθη…




Πάντα πονάνε οι ψυχές

Όταν μιλάνε για το χτες

Το κάθε σήμερα βουνό που ανεβαίνουν

Λιθόστρωτες οι διαδρομές

Με εχθρικές επιδρομές

Που έρχονται εκεί που δεν το περιμένουν…




Μα σαν αγγίξεις την κορφή

Το βλέμμα θα ξεκουραστεί

Και η καρδιά με οξυγόνο θα γεμίσει

Αυτό αξίζει στη ζωή

Μία πολύτιμη στιγμή

Αίμα να δώσει στο χαμόγελο ν’ ανθίσει…



20-10-2015


Ώσπου να 'ρθεί τούτος ο κόσμος στα καλά του.. άσε με να σε αγαπώ μέχρι θανάτου



Μαρία Χ. (Μαρία Χατζηγιάννη) © 20-10-2015 @ 12:37



https://stixoi.info/stixoi.php?info=Poems&act=details&poem_id=249258

Γιάννης Σκληβανιωτης - Η συνομωσία των ονείρων

Ως μελλοντικός κάτοικος της χώρας των απόντων

αναζητώ αξιόπιστο συνομιλητή

για τους όρους της εκεί συμβίωσης

για τα όσα μέχρι τώρα απόκρυβε η συνομωσία των ονείρων

Αναγκαίο τούτο έστω και ως υπόθεση εργασίας

ώστε να αποφευχθεί εκεί παράλληλα η εγκατάσταση

και των μύθων η εξουσία

Τούτος ο κίνδυνος πάντα υπάρχει από την ανάγκη

καταασκευής ομοιωμάτων συνήθειας και ορίων ιδιώτευσης

Βέβαια οι συνομιλίες αυτές χρεία έχουν να είναι

απαλλαγμένες από τις αποπροσανατολιστικές παρεμβολές

κατόπτρων φύσης και ειδυλλιακής σκηνοθεσίας

όπως από ψιμύθια των ρόλων μας

ως ηθοποιών θεατών και κριτών που περιβληθήκαμε

για να ανταποκριθούμε στου ψεύδους την αναγκαιότητα

Αποδεχτή μόνο η διαισθαντική των ποιητικών εργαστηρίων




Δύσκολη η συνάντηση ενός γνώστη παρομοίων θεμάτων

για τα ισχύοντα στης ανύπαρκτης αιωνιότητας τον τόπο

γνώση συνεχώς ελεγχόμενη

από την αλήθεια του εδάφους τη

O Γιάννης Σκληβανιώτης (12/6/1934-4/3/2026) 

γεννήθηκε στη Λιβαδειά και ζούσε στην Αγ. Παρασκευή Αττικής. Ασχολήθηκε βιοποριστικά με διάφορα επαγγέλματα ενώ παράλληλα βρισκόταν σε διαρκή επαφή και μελέτη με τα κείμενα της ελληνικής και παγκόσμιας λογοτεχνίας και ασκήθηκε στη συγγραφή, χωρίς να δημοσιεύει. Η συνεχής παρακολούθηση του έργου των σύγχρονων ζωγράφων και εικαστικών και η ανάπτυξη ιδιαίτερων σχέσεων με το έργο τους και με τους ίδιους, όπως και οι ατελείωτες μουσικές σπουδές του, έπαιξαν σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του ποιητικού και πεζογραφικού του λόγου. Eμφανίστηκε στα γράμματα το 1993 με την ποιητική συλλογή "Τα Μυθικά". Από τις Εκδόσεις Καστανιώτη έχουν κυκλοφορήσει τρεις ποιητικές συλλογές και δύο συλλογές πεζογραφημάτων.