Η Sofia Strezou
19 Ιανουαρίου

Αμίλητοι Χάρτες - Σοφία Στρέζου

Καλημέρα... 

στα βρεγμένα πεζοδρόμια της πόλης 

που ξεπλένουν λύπες

καθώς άνθρωποι βιαστικά προσπερνούν

την απέναντι θλίψη.

Ήλιος στο Νότο. 

Βροχή στον κεντροανατολικό παράλληλο 

με διστακτικές αχτίδες να αγωνιούν 

αν θα μπορέσουν να διώξουν σύννεφα 

σε κλειστούς ορίζοντες.

Γκρίζα χρώματα φόρεσε η θάλασσα 

με κύματα φουσκωμένα,

αναπολούν πελάγη αναχώρησης

για πλημμυρίδες άγνωστων προορισμών

ως να φθάσουν σε άλλες ακτές

στους αμίλητους χάρτες. 

Ποια καράβια θα αποπλεύσουν 

από τα λιμάνια της απόγνωσης

με τέτοιον καιρό,

αποφασίζοντας νέες πλεύσεις

στα ταξίδια της απελπισίας;

Αμίλητοι Χάρτες - Σοφία Στρέζου

Διονύσης Μαρίνος (ας πούμε, η νύχτα)

Διονύσης Μαρίνος
19 Ιανουαρίου 2014

(ας πούμε, η νύχτα)

φυτό αναρριχώμενο 

και το νερό στο χώμα

δαγκωμένο

Νίκος Καββαδίας GUEVARA

Ήτανε ντάλα μεσημέρι κι έδειξε μεσάνυχτα.

Έλεγε η μάνα του παιδιού: Καμάρι μου κοιμήσου. 

Όμως τα μάτια μείνανε του καθενός ορθάνοιχτα 

τότε που η ώρα ζύγιαζε με ατσάλι το κορμί σου.

Λεφούσι ο άσπρος μέρμηγκας, σύννεφο η μαύρη ακρίδα.

Όμοια με τις Μανιάτισσες μοιρολογούν οι Σχόλες.

Λάκισε ο φίλος, ο αδελφός. Που μ’ είδες και που σ’ είδα;

Φυλάει το αλώνι ο Σφακιανός κι ο Αρίδα την κορίδα.

Ποιος το `λεγε, ποιος το `λπιζε και ποιος να το βαστάξει.

Αλάργα φεύγουν τα πουλιά και χάσαν τη λαλιά τους.

Θερίζουν του προσώπου σου το εβένινο μετάξι, 

νεράιδες και το υφαίνουνε να δέσουν τα μαλλιά τους.

Πάνθηρας ακουρμάζεται θωράει και κοντοστέκει.

Γλείφει τα ρόδα απ’ τις πληγές, μεθάει και δυναμώνει.

Ξέρασε η γη τα σπλάχνα της και πήδησαν δαιμόνοι.

Σφυρί βαράει με δύναμη, μένει βουβό τ’ αμόνι.

Πυγολαμπίδες παίζουνε στα μάτια τ’ ανοιχτά.

Στ’ `ομορφο στόμα σου κοιμήθηκε ένας γρύλος.

Πέφτει από τα χείλη σου που ακόμα είναι ζεστά, 

ένα σβησμένο cigarillos.

Τ’ όνειρο πάει με τον καπνό στον ουρανό, 

έσμιξε πια με το καράβι του συννέφου.

Το φως γεννιέται από παντού μα είναι αχαμνό

και τα σκοτάδια το ξεγνέθουν και σου γνέφουν.

Χοσέ Μαρτί (κόνδορας πάει και χαμηλώνει, 

περηφανεύεται, ζυγιάζεται, θυμάται.

Με τα φτερά του θα σκοτείνιαζ’ ένα αλώνι).

Απόψε οι δυο συντροφιαστοί θα πιείτε μάτε.

Φτάνει ο Μπολίβαρ καβαλώντας σαϊτάρι.

Παραμονεύει ορθή κουλέμπρα γκαστρωμένη.

Βότανα τρίβει η Περουβάνα σε μορτάρι

και μασουλάει φαρμακωμένη μανιτάρι.

Του Λόρκα η κόκκινη φοράδα χλιμιντράει

μ’ αυτός μπλεγμένος στα μετάξινα δεσμά του

μακρύ κιβούρι με τον πέτρινο κασμά του

σενιάρει ο φίλος και στο μπόι σου το μετράει

Γέροντας ναύτης με τα μούτρα πισσωμένα

βάρκα φορτώνει με την πιο φτηνή πραμάτεια.

Έχει τα χέρια από καιρό ψηλά κομμένα

κι ήθελε τόσο να σου σφάλαγε τα μάτι

Στίχοι: Νίκος Καββαδίας

Μουσική: Χάρης Παπαδόπουλος

1. Βασίλης Λέκκας

Αλκυόνη Παπαδάκη, Έχασες την ισορροπία σου...

Το τετράδιο της Αλκυόνης


Έχασες την ισορροπία σου........ Τρόμαξες..; Φοβάσαι, μάτια μου γλυκά..;

Έλα δω λίγο πιο κοντά μου, έλα ν' ακουμπήσεις στη φτερούγα μου.. ... Μη φοβάσαι..

Όπου και να'σαι, όπως και να' σαι , να σκέφτεσαι πως πάντα υπάρχει μια τρύπα απ'όπου μπορείς να το σκάσεις..

... Υπάρχει πάντα μια έξοδος μυστική..

Κι αν ακόμα έχουνε μαζευτεί τόσα σκουπίδια στην έξοδο σου, που δε σ' αφήνουνε να τη δεις, πάλι μη φοβάσαι, μάτια μου..
... Σκάλισε λίγο περισσότερο.. Κάψε τ' άχρηστα.. Παραμέρισε τη σαβούρα..
......... Θα τα καταφέρεις .......


ΑΛΚΥΟΝΗ..

Ελισσαίος Βγενόπουλος συνομιλίες

Ελισσαίος Βγενόπουλος
18 Ιανουαρίου

συνομιλίες

έστρωσε με τον αντίχειρα της υπομονής

τις ρυτίδες με τις βαθιές έγνοιες

ο ήχος μιας τρομπέτας

από τα βάθη της αδιαφορίας

σήμανε σιωπητήριο

βγήκε από τη ρίζα μιας ανάμνησης

με το πρόσωπο ανεστραμμένο

και τα δάχτυλα της επιθυμίας θρυμματισμένα

σέρνοντας πίσω του καμιόνια

γεμάτα ενοχές και καμένα βλέμματα

κάθισε στα γόνατα

μιας παλιάς προσευχής

κοιτάζοντας τη σκόνη που χυνόταν

στον μεγάλο κόλπο της μετάνοιας

το φως συνομιλούσε

μ’ ένα λίθινο απομεινάρι

για τη φθορά της μνήμης 

δεν πεθαίνουν του έλεγε

οι παλιές προσευχές

γίνονται ανεμοστρόβιλοι

στα έγκατα της συνήθειας

18.1.14

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ Από τη συλλογή "ΘΕΩΡΕΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ" Εκδόσεις "ΔΩΔΩΝΗ" 1996

Γρηγόρης Χαλιακόπουλος
18/01/2014

ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΠΕΙΡΑΤΕΙΑ

Σας αποχαιρετώ σύντροφοι

κρεμασμένος στο αξιοθρήνητο κατάρτι μου.

Απόψε ταξιδεύω για την ασυδοσία

και την ηδυπάθειά μου.

Έχω καρφώσει τους ενοχλητικούς παλμούς

στις φλέβες των καρπών μου

μη δραπετεύσουν τα ανάπηρα συναισθήματα.

Ωσάν Λυκούργος πρόλαβα

να πετάξω τις πληγές μου

στη χαράδρα των εξομολογητηρίων

και να ΄μαι τώρα...

συνεσταλμένος φονιάς 

των ήσυχων ημερών μου.

Με καμένους χάρτες, ξεφτισμένα πανιά

και το πηδάλιο δεμένο

στην αλαζονεία των οραμάτων μου

σας αποχαιρετώ

παντοτινοί μου σύντροφοι.

Πάω να λεηλατήσω την ηθική 

στην τελευταία μου πειρατεία.

Αν μ΄ αναζητήσετε

πάρτε με τη σειρά τα ξερονήσια

του καταραμένου ωκεανού.

Εκεί, ψυχρός σαν Μήδεια

θ΄ αφήνω σημαδεμένα κομμάτια

απ΄ τα οστά της νιότης μου.

Κάποτε θα με βρείτε

στο λιμάνι με τα μισοφωτισμένα καπηλειά

στο σατανά να πουλάω την ψυχή μου

για ένα ποτήρι λήθη.

Καλώς να ΄ρθείτε σύντροφοι. 

Από τη συλλογή "ΘΕΩΡΕΙΟ ΣΤΗΝ ΚΟΛΑΣΗ" Εκδόσεις "ΔΩΔΩΝΗ" 1996

Δημήτρης Στεφανάκης Η ΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Άρια, ο κόσμος από την αρχή, Δημήτρης Στεφανάκης
18/01/2014 ·

Η ΑΡΙΑ ΤΗΣ ΕΙΡΗΝΗΣ ΚΑΙ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

literature.gr

επιμ. Εύη Παπαδοπούλου-Χρυσκοπούλου

Σελ.190: «Περιφερόμουν στους απαστράπτοντες χώρους του ξενοδοχείου με το μεθυστικό άρωμα του κοσμοπολιτισμού. Σκουροπράσινοι κίονες, πάτωμα από γρανίτη και μπρούντζινους αρμούς, ορθομαρμαρώσεις στους τοίχους, περίτεχνα φωτιστικά και πολυέλαιοι, χαλιά και βαρύτιμα έπιπλα, αντικείμενα τέχνης. Η αίσθηση ενός θερμοκηπίου ειρήνης μες την άγρια δίνη του πολέμου, για το οποίο θα πλήρωνε κανείς όσο όσο.»