 |
| Μίμης Τραϊφόρος - Σοφία Βέμπο Της Ελλάδος παιδιά Βασίλης Π. Τραϊφόρος Αλκυών, 2013 510 σελ. ISBN 978-618-5033-06-4 Βιογραφίες [DDC: 920] Μουσικοί - Ελλάς [DDC: 780.924 95] Τραγουδιστές - Ελλάς [DDC: 782.009 249 5] |
Όλα αυτά τα αποκόμματα των εφημερίδων, τις σημειώσεις, τις φωτογραφίες, τα έχω δει και διαβάσει χρόνια πριν, τόσες φορές, συλλογίστηκα. Σήμερα, όμως, τι μου συμβαίνει;
Σαν να μου ζητούσαν κάτι, σαν να μου ψέλλιζαν κάτι... Όπως τα κρατούσα και τα ξεφύλλιζα, η ματιά μου σταμάτησε σε μια φωτογραφία της Σοφίας Βέμπο και του Μίμη Τραΐφόρου. Ξαφνικά, να, τα φώτα της ράμπας άναψαν και φώτισαν του μυαλού μου το παλκοσένικο.
Αυτό ήταν. Αμέσως ένιωσα μια υπέρτατη υποχρέωση να ζωντανέψω ξανά όλες αυτές τις αναμνήσεις, να τις φέρω πάλι στο φως.
Όταν, λοιπόν, εκείνος με τα τραγούδια του και τα ποιήματά του, και εκείνη με τη φωνή της, υμνούσαν με πάθος, με έμπνευση και πολλούς συμβολισμούς, σταθερές και διαχρονικές αξίες, όπως είναι η Πατρίδα, ο έρωτας, η φιλία, η ελληνική φύση κ.ά., ένας ολόκληρος λαός ριγούσε, διασκέδαζε, προβληματιζόταν και γέμιζε με αισιοδοξία, ζεστασιά και αγάπη.
Γι' αυτούς, λοιπόν, τους λόγους εκδίδουμε τούτο το βιβλίο, με τη φιλοδοξία να παραμείνουν τα ονόματά τους και το έργο τους βαθιά στη μνήμη μας. Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι την καλλιτεχνική, κοινωνική, πολιτιστική, πατριωτική και φιλανθρωπική προσφορά τους.
Για να γίνει έναυσμα ενεργοποίησης σκέψεων, και φάρος που θα φωτίσει και θα αναδείξει νέους μιμητές του Μίμη και της Σοφίας, των παιδιών της Ελλάδος, που τόσο ανάγκη τους έχουμε κι εμείς και τα παιδιά της Ελλάδος σήμερα."
Κριτικές - Παρουσιάσεις
Βασίλης Τραϊφόρος, "Της Ελλάδος τα παιδιά" που άφησαν ιστορία, "Ελεύθερος Τύπος", 25.10.2013
Όλγα Σελλά, Η βιογραφία δύο διάσημων θείων, "Η Καθημερινή", 12.10.2013
ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 12.10.2013 http://www.kathimerini.gr/500973/article/politismos/arxeio-politismoy/h-viografia-dyo-diashmwn-8eiwn
Η βιογραφία δύο διάσημων θείων Της Όλγας Σελλά
Ακόμη ένα βιβλίο για τη Σοφία Βέμπο, σκέφτηκα μόλις πήρα στα χέρια μου τη νέα έκδοση. Αυτή τη φορά κέντρισε την περιέργειά μου το όνομα που βρισκόταν στη θέση του συγγραφέα: Βασίλης Π. Τραϊφόρος. Συγγενής, σίγουρα. Το εξώφυλλο παραπέμπει ευθέως στον θρύλο των δύο αυτών ανθρώπων του τραγουδιού και του θεάματος, με τη γνωστή τρυφερή φωτογραφία του ζευγαριού, τα ονόματά τους και σαν υπότιτλο το τραγούδι που πέρασε στην ιστορία μέσα από τη φωνή της Σοφίας Βέμπο: «... της Ελλάδος παιδιά» (εκδόσεις Αλκυών).
Από τις πρώτες σελίδες ο συγγραφέας μας πληροφορεί για τη συγγενική του σχέση με τον Μίμη Τραϊφόρο. Είναι γιος του αδελφού του, ανιψιός του Μίμη Τραϊφόρου δηλαδή. Κι αυτό ίσως έχει ιδιαίτερη σημασία για την αφήγηση, αφού δεν πρόκειται για αυτοβιογραφία, δεν πρόκειται για βιογραφία. Πρόκειται όμως για μια «πλάγια», αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη, βιογραφία, στην οποία εντάσσονται τόσο οι μνήμες του συγγραφέα από την προσωπική του επαφή με τα πρόσωπα που περιγράφει όσο και τα οικογενειακά ακούσματα. Είναι λοιπόν μια ενδιαφέρουσα ματιά που μας μεταφέρει αφενός την εικόνα ενός νεαρού στην αρχή παρατηρητή που με δέος και συγκίνηση παρακολουθούσε τους «διάσημους» θείους του, και αφετέρου τα γεγονότα που έζησε ή θυμάται να του αφηγούνται από απευθείας συζητήσεις με τους βιογραφούμενους, ή μέσα από έμμεσες αφηγήσεις άλλων. Γεγονότα που δεν αφορούσαν μόνο προσωπικές διαδρομές του Τραϊφόρου και της Βέμπο, αλλά και σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας.
«Θα πάμε να δούμε τον θείο Μίμη και τη θεία Σοφία στο θέατρο». Ετσι ξεκινάει αυτή η αφήγηση των 510 σελίδων. Και η οικογένεια ξεκίνησε από την εργατική συνοικία Ευγένεια, στο Κερατσίνι για να πάει στην Αθήνα, στο θέατρο «Βέμπο». Ταξίδι ολόκληρο! Πώς περιγράφει τη θεία Σοφία στις πρώτες του επισκέψεις; «Πλησίασα με δέος και φανερή συγκίνηση στην πολυθρόνα όπου καθόταν, μπροστά στον τεράστιο καθρέφτη, που στη βάση του είχε χιλιάδες αντικείμενα για το μακιγιάζ. Μου φάνηκε τεράστια μπροστά μου. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της έλαμπαν, παρότι μόλις είχε τελειώσει την παράσταση. Το δέρμα της ήταν απαλό και λευκό. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και οι πρωτόγνωρες για μένα μυρωδιές από πούδρες και αρώματα με βοήθησαν να τα χάσω τελείως και ολοκληρωτικά».
Ο Μίμης Τραϊφόρος ήταν το μεγαλύτερο από τα 14 (μάλιστα 14) παιδιά του Βασίλη και της Αγγελικής. Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου του 1912 στο σπίτι που στεγάζει σήμερα το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Πειραιά, στη συμβολή των οδών Πραξιτέλους και Πύλης, στου Βάβουλα τη Γούβα. Οπως έκανε αργότερα κι εκείνος με τον ανιψιό του, τον συγγραφέα αυτού του βιβλίου, τον είχε αποτρέψει από το θέατρο ο Αιμίλιος Βεάκης: «“Τι το θες το διαβολοθέατρο;” “Το λατρεύω, κύριε Βεάκη”. “Λατρεύεις αυτό τον Σατανά; Μακριά παιδί μου, μακριά. Είμαι σαράντα χρόνια στο θέατρο και ακόμα χρωστάω στον μπακάλη και στον φούρναρη. Μακριά!”» του είχε πει ο μεγάλος ηθοποιός. Αλλά μετά ήρθε η Μάντρα του Αττίκ, η αντικατάσταση που έκανε στον Ορέστη Λάσκο ο Μίμης Τραϊφόρος και τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Και σ’ αυτόν τον δρόμο βρήκε τη Σοφία Βέμπο, που είχε γοητευτεί από τον πανέξυπνο και μικροκαμωμένο Μίμη Τραϊφόρο.
Οι ιστορίες είναι ατελείωτες, οι πλάκες επίσης. Κυρίως από την προπολεμική θεατρική Ελλάδα, και ασφαλώς τις αφηγήσεις του θείου του μεταφέρει ο Βασίλης Τραϊφόρος. Και μετά τον πόλεμο του ’40, από τις περιοδείες, από την Αίγυπτο και από τις εμψυχωτικές συναυλίες που είχαν κι αυτές το δικό του μερίδιο σ’ εκείνο το έπος. Και μετά ήρθαν οι επιθεωρήσεις, οι μυθικές εκείνες επιθεωρήσεις απ’ όπου πέρασαν τα μεγάλα τότε και τα μικρότερα ονόματα που έγιναν μετά μεγάλα.
Καλός αφηγητής
Ο μικρός τότε Βασίλης Τραϊφόρος ήθελε να γίνει ηθοποιός, μαγεμένος -ασφαλώς- από τη λάμψη της σκηνής. Ο θείος Μίμης τον είχε αποτρέψει, όχι με ιδιαίτερα αβρό τρόπο. Ηθοποιός δεν έγινε, αλλά έγινε τελικά ένας πολύ καλός αφηγητής, γιατί κι αυτό είναι σπουδαία τέχνη. Εχοντας απόλυτη συνείδηση και γνώση ότι πολλά έχουν γραφτεί γι’ αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, θέλησε μέσα από τη δική του αφήγηση να προσθέσει κάποιες ψηφίδες που η προσωπική και οικογενειακή σχέση διασώζει περισσότερο από τον πιο έμπειρο και διεισδυτικό βιογράφο και μέσω της γραφής να διατηρήσει ζωντανά στη μνήμη του τα είδωλά τους, τους αγαπημένους του θείους.
Ακολουθεί αναδημοσίευση από http://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/mimis-traiforos-sofia-vempo-tis-ellados-paidia
ΑΡΧΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ 12.10.2013 http://www.kathimerini.gr/500973/article/politismos/arxeio-politismoy/h-viografia-dyo-diashmwn-8eiwn
Η βιογραφία δύο διάσημων θείων Της Όλγας Σελλά
Ακόμη ένα βιβλίο για τη Σοφία Βέμπο, σκέφτηκα μόλις πήρα στα χέρια μου τη νέα έκδοση. Αυτή τη φορά κέντρισε την περιέργειά μου το όνομα που βρισκόταν στη θέση του συγγραφέα: Βασίλης Π. Τραϊφόρος. Συγγενής, σίγουρα. Το εξώφυλλο παραπέμπει ευθέως στον θρύλο των δύο αυτών ανθρώπων του τραγουδιού και του θεάματος, με τη γνωστή τρυφερή φωτογραφία του ζευγαριού, τα ονόματά τους και σαν υπότιτλο το τραγούδι που πέρασε στην ιστορία μέσα από τη φωνή της Σοφίας Βέμπο: «... της Ελλάδος παιδιά» (εκδόσεις Αλκυών).
Από τις πρώτες σελίδες ο συγγραφέας μας πληροφορεί για τη συγγενική του σχέση με τον Μίμη Τραϊφόρο. Είναι γιος του αδελφού του, ανιψιός του Μίμη Τραϊφόρου δηλαδή. Κι αυτό ίσως έχει ιδιαίτερη σημασία για την αφήγηση, αφού δεν πρόκειται για αυτοβιογραφία, δεν πρόκειται για βιογραφία. Πρόκειται όμως για μια «πλάγια», αν μπορώ να χρησιμοποιήσω τη λέξη, βιογραφία, στην οποία εντάσσονται τόσο οι μνήμες του συγγραφέα από την προσωπική του επαφή με τα πρόσωπα που περιγράφει όσο και τα οικογενειακά ακούσματα. Είναι λοιπόν μια ενδιαφέρουσα ματιά που μας μεταφέρει αφενός την εικόνα ενός νεαρού στην αρχή παρατηρητή που με δέος και συγκίνηση παρακολουθούσε τους «διάσημους» θείους του, και αφετέρου τα γεγονότα που έζησε ή θυμάται να του αφηγούνται από απευθείας συζητήσεις με τους βιογραφούμενους, ή μέσα από έμμεσες αφηγήσεις άλλων. Γεγονότα που δεν αφορούσαν μόνο προσωπικές διαδρομές του Τραϊφόρου και της Βέμπο, αλλά και σημαντικές στιγμές της σύγχρονης ιστορίας.
«Θα πάμε να δούμε τον θείο Μίμη και τη θεία Σοφία στο θέατρο». Ετσι ξεκινάει αυτή η αφήγηση των 510 σελίδων. Και η οικογένεια ξεκίνησε από την εργατική συνοικία Ευγένεια, στο Κερατσίνι για να πάει στην Αθήνα, στο θέατρο «Βέμπο». Ταξίδι ολόκληρο! Πώς περιγράφει τη θεία Σοφία στις πρώτες του επισκέψεις; «Πλησίασα με δέος και φανερή συγκίνηση στην πολυθρόνα όπου καθόταν, μπροστά στον τεράστιο καθρέφτη, που στη βάση του είχε χιλιάδες αντικείμενα για το μακιγιάζ. Μου φάνηκε τεράστια μπροστά μου. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της έλαμπαν, παρότι μόλις είχε τελειώσει την παράσταση. Το δέρμα της ήταν απαλό και λευκό. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και οι πρωτόγνωρες για μένα μυρωδιές από πούδρες και αρώματα με βοήθησαν να τα χάσω τελείως και ολοκληρωτικά».
Ο Μίμης Τραϊφόρος ήταν το μεγαλύτερο από τα 14 (μάλιστα 14) παιδιά του Βασίλη και της Αγγελικής. Γεννήθηκε στις 18 Μαΐου του 1912 στο σπίτι που στεγάζει σήμερα το Ιστορικό Αρχείο του Δήμου Πειραιά, στη συμβολή των οδών Πραξιτέλους και Πύλης, στου Βάβουλα τη Γούβα. Οπως έκανε αργότερα κι εκείνος με τον ανιψιό του, τον συγγραφέα αυτού του βιβλίου, τον είχε αποτρέψει από το θέατρο ο Αιμίλιος Βεάκης: «“Τι το θες το διαβολοθέατρο;” “Το λατρεύω, κύριε Βεάκη”. “Λατρεύεις αυτό τον Σατανά; Μακριά παιδί μου, μακριά. Είμαι σαράντα χρόνια στο θέατρο και ακόμα χρωστάω στον μπακάλη και στον φούρναρη. Μακριά!”» του είχε πει ο μεγάλος ηθοποιός. Αλλά μετά ήρθε η Μάντρα του Αττίκ, η αντικατάσταση που έκανε στον Ορέστη Λάσκο ο Μίμης Τραϊφόρος και τα πράγματα πήραν τον δρόμο τους. Και σ’ αυτόν τον δρόμο βρήκε τη Σοφία Βέμπο, που είχε γοητευτεί από τον πανέξυπνο και μικροκαμωμένο Μίμη Τραϊφόρο.
Οι ιστορίες είναι ατελείωτες, οι πλάκες επίσης. Κυρίως από την προπολεμική θεατρική Ελλάδα, και ασφαλώς τις αφηγήσεις του θείου του μεταφέρει ο Βασίλης Τραϊφόρος. Και μετά τον πόλεμο του ’40, από τις περιοδείες, από την Αίγυπτο και από τις εμψυχωτικές συναυλίες που είχαν κι αυτές το δικό του μερίδιο σ’ εκείνο το έπος. Και μετά ήρθαν οι επιθεωρήσεις, οι μυθικές εκείνες επιθεωρήσεις απ’ όπου πέρασαν τα μεγάλα τότε και τα μικρότερα ονόματα που έγιναν μετά μεγάλα.
Καλός αφηγητής
Ο μικρός τότε Βασίλης Τραϊφόρος ήθελε να γίνει ηθοποιός, μαγεμένος -ασφαλώς- από τη λάμψη της σκηνής. Ο θείος Μίμης τον είχε αποτρέψει, όχι με ιδιαίτερα αβρό τρόπο. Ηθοποιός δεν έγινε, αλλά έγινε τελικά ένας πολύ καλός αφηγητής, γιατί κι αυτό είναι σπουδαία τέχνη. Εχοντας απόλυτη συνείδηση και γνώση ότι πολλά έχουν γραφτεί γι’ αυτούς τους σπουδαίους ανθρώπους, θέλησε μέσα από τη δική του αφήγηση να προσθέσει κάποιες ψηφίδες που η προσωπική και οικογενειακή σχέση διασώζει περισσότερο από τον πιο έμπειρο και διεισδυτικό βιογράφο και μέσω της γραφής να διατηρήσει ζωντανά στη μνήμη του τα είδωλά τους, τους αγαπημένους του θείους.
Ακολουθεί αναδημοσίευση από http://www.ogdoo.gr/politismos/vivlio/mimis-traiforos-sofia-vempo-tis-ellados-paidia
Μίμης Τραϊφόρος - Σοφία Βέμπο: «Της Ελλάδος παιδιά»
Γράφτηκε από Κώστας Γιακουμάτος, 19 Ιουλίου 2015
Ο ανιψιός, αλλά και υποδειγματικός αφηγητής Βασίλης Π. Τραϊφόρος αναφέρεται στο «θρύλο» (κοινό αλλά και αυτόνομο) δύο σπουδαίων καλλιτεχνών.
Μια ιδιαίτερη βιογραφία όπου ο συγγραφέας παντρεύει τα ιστορικά στοιχεία με όσα ο ίδιος έζησε από πρώτο χέρι (μνήμες, θύμησες, μαρτυρίες, ακούσματα από τον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο κ.ά.)
«Θα πάμε να δούμε τον θείο Μίμη και τη θεία Σοφία στο θέατρο». Έτσι ξεκινάει την ιδιαίτερη αφήγησή του ο Βασίλης Π. Τραϊφόρος και… μετά την παράσταση συνεχίζει: «Πλησίασα με δέος και φανερή συγκίνηση στην πολυθρόνα όπου καθόταν, μπροστά στον τεράστιο καθρέφτη, που στη βάση του είχε χιλιάδες αντικείμενα για το μακιγιάζ. Μου φάνηκε τεράστια μπροστά μου. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της έλαμπαν, παρότι μόλις είχε τελειώσει την παράσταση. Το δέρμα της ήταν απαλό και λευκό. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και οι πρωτόγνωρες για μένα μυρωδιές από πούδρες και αρώματα με βοήθησαν να τα χάσω τελείως και ολοκληρωτικά».
Αλλά και για το θείο του, στέκεται στο χάρισμά του, στις πλάκες του, στις επαφές του με όλη την πρώτη αλλά και τη «δεύτερη» γραμμή του ελληνικού θεάτρου και τραγουδιού και στο πως τον απέτρεψε να γίνει ηθοποιός.
Και βέβαια φωτίζει την παθιασμένη αλλά και ταραγμένη σχέση της μυθικής Βέμπο με το χαρισματικό αλλά «άτακτο» Τραϊφόρο.
Ο ίδιος ο Βασίλης Π. Τραϊφόρος υπογραμμίζει: «Αναζητώντας στο αρχείο μου θέματα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν στη συλλογή αναμνήσεων, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο δέος να με συγκλονίζει.
Όλα αυτά τα αποκόμματα των εφημερίδων, τις σημειώσεις, τις φωτογραφίες, τα έχω δει και διαβάσει χρόνια πριν, τόσες φορές, συλλογίστηκα. Σήμερα, όμως, τι μου συμβαίνει;
Σαν να μου ζητούσαν κάτι, σαν να μου ψέλλιζαν κάτι... Όπως τα κρατούσα και τα ξεφύλλιζα, η ματιά μου σταμάτησε σε μια φωτογραφία της Σοφίας Βέμπο και του Μίμη Τραΐφόρου. Ξαφνικά, να, τα φώτα της ράμπας άναψαν και φώτισαν του μυαλού μου το παλκοσένικο.
Αυτό ήταν. Αμέσως ένιωσα μια υπέρτατη υποχρέωση να ζωντανέψω ξανά όλες αυτές τις αναμνήσεις, να τις φέρω πάλι στο φως. Όταν, λοιπόν, εκείνος με τα τραγούδια του και τα ποιήματά του, και εκείνη με τη φωνή της, υμνούσαν με πάθος, με έμπνευση και πολλούς συμβολισμούς, σταθερές και διαχρονικές αξίες, όπως είναι η Πατρίδα, ο έρωτας, η φιλία, η ελληνική φύση κ.ά., ένας ολόκληρος λαός ριγούσε, διασκέδαζε, προβληματιζόταν και γέμιζε με αισιοδοξία, ζεστασιά και αγάπη.
Γι' αυτούς, λοιπόν, τους λόγους εκδίδουμε τούτο το βιβλίο, με τη φιλοδοξία να παραμείνουν τα ονόματά τους και το έργο τους βαθιά στη μνήμη μας. Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι την καλλιτεχνική, κοινωνική, πολιτιστική, πατριωτική και φιλανθρωπική προσφορά τους. Για να γίνει έναυσμα ενεργοποίησης σκέψεων, και φάρος που θα φωτίσει και θα αναδείξει νέους μιμητές του Μίμη και της Σοφίας, των παιδιών της Ελλάδος, που τόσο ανάγκη τους έχουμε κι εμείς και τα παιδιά της Ελλάδος σήμερα».
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλκυών.
Ο ανιψιός, αλλά και υποδειγματικός αφηγητής Βασίλης Π. Τραϊφόρος αναφέρεται στο «θρύλο» (κοινό αλλά και αυτόνομο) δύο σπουδαίων καλλιτεχνών.
Μια ιδιαίτερη βιογραφία όπου ο συγγραφέας παντρεύει τα ιστορικά στοιχεία με όσα ο ίδιος έζησε από πρώτο χέρι (μνήμες, θύμησες, μαρτυρίες, ακούσματα από τον ευρύτερο οικογενειακό κύκλο κ.ά.)
«Θα πάμε να δούμε τον θείο Μίμη και τη θεία Σοφία στο θέατρο». Έτσι ξεκινάει την ιδιαίτερη αφήγησή του ο Βασίλης Π. Τραϊφόρος και… μετά την παράσταση συνεχίζει: «Πλησίασα με δέος και φανερή συγκίνηση στην πολυθρόνα όπου καθόταν, μπροστά στον τεράστιο καθρέφτη, που στη βάση του είχε χιλιάδες αντικείμενα για το μακιγιάζ. Μου φάνηκε τεράστια μπροστά μου. Τα μεγάλα μαύρα μάτια της έλαμπαν, παρότι μόλις είχε τελειώσει την παράσταση. Το δέρμα της ήταν απαλό και λευκό. Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και οι πρωτόγνωρες για μένα μυρωδιές από πούδρες και αρώματα με βοήθησαν να τα χάσω τελείως και ολοκληρωτικά».
Αλλά και για το θείο του, στέκεται στο χάρισμά του, στις πλάκες του, στις επαφές του με όλη την πρώτη αλλά και τη «δεύτερη» γραμμή του ελληνικού θεάτρου και τραγουδιού και στο πως τον απέτρεψε να γίνει ηθοποιός.
Και βέβαια φωτίζει την παθιασμένη αλλά και ταραγμένη σχέση της μυθικής Βέμπο με το χαρισματικό αλλά «άτακτο» Τραϊφόρο.
Ο ίδιος ο Βασίλης Π. Τραϊφόρος υπογραμμίζει: «Αναζητώντας στο αρχείο μου θέματα που θα μπορούσαν να με βοηθήσουν στη συλλογή αναμνήσεων, ένιωσα ένα πρωτόγνωρο δέος να με συγκλονίζει.
Όλα αυτά τα αποκόμματα των εφημερίδων, τις σημειώσεις, τις φωτογραφίες, τα έχω δει και διαβάσει χρόνια πριν, τόσες φορές, συλλογίστηκα. Σήμερα, όμως, τι μου συμβαίνει;
Σαν να μου ζητούσαν κάτι, σαν να μου ψέλλιζαν κάτι... Όπως τα κρατούσα και τα ξεφύλλιζα, η ματιά μου σταμάτησε σε μια φωτογραφία της Σοφίας Βέμπο και του Μίμη Τραΐφόρου. Ξαφνικά, να, τα φώτα της ράμπας άναψαν και φώτισαν του μυαλού μου το παλκοσένικο.
Αυτό ήταν. Αμέσως ένιωσα μια υπέρτατη υποχρέωση να ζωντανέψω ξανά όλες αυτές τις αναμνήσεις, να τις φέρω πάλι στο φως. Όταν, λοιπόν, εκείνος με τα τραγούδια του και τα ποιήματά του, και εκείνη με τη φωνή της, υμνούσαν με πάθος, με έμπνευση και πολλούς συμβολισμούς, σταθερές και διαχρονικές αξίες, όπως είναι η Πατρίδα, ο έρωτας, η φιλία, η ελληνική φύση κ.ά., ένας ολόκληρος λαός ριγούσε, διασκέδαζε, προβληματιζόταν και γέμιζε με αισιοδοξία, ζεστασιά και αγάπη.
Γι' αυτούς, λοιπόν, τους λόγους εκδίδουμε τούτο το βιβλίο, με τη φιλοδοξία να παραμείνουν τα ονόματά τους και το έργο τους βαθιά στη μνήμη μας. Για να θυμηθούν οι παλαιότεροι και να μάθουν οι νεότεροι την καλλιτεχνική, κοινωνική, πολιτιστική, πατριωτική και φιλανθρωπική προσφορά τους. Για να γίνει έναυσμα ενεργοποίησης σκέψεων, και φάρος που θα φωτίσει και θα αναδείξει νέους μιμητές του Μίμη και της Σοφίας, των παιδιών της Ελλάδος, που τόσο ανάγκη τους έχουμε κι εμείς και τα παιδιά της Ελλάδος σήμερα».
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αλκυών.
