Δημήτρης Χίου - Του Φεδερίκο !

Του Φεδερίκο !
[Παραλλαγές σε δύο ποιήματα του cante jondo – και σε ένα ποίημα της La Baracca]

- Ησύχασε Φεδερίκο… Οι φονιάδες σου δεν μπορούν να πυροβολήσουν πιά… Άνθισαν πάλι τα ναρκωμένα κρίνα, οι νάρδοι και τα γιασεμιά… Τα τζιτζίκια σου, αυτοί οι γέροι φιλόσοφοι του καλοκαιριού συνεδριάζουν ακόμα στα χωράφια… Ο Γουαδαλκιβίρ κυλάει ακόμα τα νερά του ήσυχα ήσυχα και στις όχθες οι τσιγγάνοι τρέχουν με τα ιδρωμένα άλογά τους… Τα πορφυρά αηδόνια σου στο Φουέντε Βακιέρος τραγουδούν ακόμα. Τα πορφυρά αηδόνια σου στην Ανδαλουσία, στην Ισπανία και σ΄ ολάκερο το κόσμο τραγουδούν ακόμα…

[Τα παρακάτω ποιήματα είναι εμπνευσμένα από το έργο σου Φεδερίκο…]

Ι. Ερωτικό των χωραφιών

Πύρινο αγέρι που παίζεις τα σουραύλια στα χωράφια
Οι πορτοκαλιές ωρίμασαν χυμούς, φιλιούνται τα αμπέλια
Τραγούδι μακρινό βουκολικό το γάλα και τα λιόδεντρα
Μακρινές εσπερινού καμπάνες, ονειροπλάνεμα οι έρωτες
στη γη της Ανδαλουσίας
Καβάλα σε φοράδα δίχως γκέμια
Κυλάει ανείπωτα ζεστό το αίμα
Γυμνά κορμιά λυγερής και ρωμαλέου
Πόση αρμονία!
Έκρηξη!
Όταν αναβλύζει η ορμή της νιότης
Μέλι της ψυχής και της σάρκας
Μεταμόρφωση σε αλάβαστρο του νου
.......
Ταξίδι στο Παράδεισο το ξαπόσταμα
Ήρεμα πια τα χείλη δίνονται
Κάτω απ΄ τ΄ αστέρια του απύθμενου ουρανού
Μέσα στα αγριόκρινα και στους νάρδους.

II. Η τσιγγάνα Λολίτα Μαρτίνεθ χορεύει

Φλογερή τσιγγάνα της Ανδαλουσίας άλικο αερικό
Χόρεψε στο μισοσκόταδο θυμιατό λίκνισμα πόθων
Του άνεμου σεκλέτι χτύπα τα κασκαμπέλια
Ν΄ αρχίσουν τα παλαμάκια των σιγκιριγιέρος
Να παίξουν οι κιθάρες το μουγκρητό του ταύρου
Τσιγγάνα βεργολυγερή δαχτυλιδένια μέση
Λολίτα Μαρτίνεθ!
Ο χορός σου ουράνιες φλόγες
Λίγωσε η σελήνη και τ΄ αστέρια
Λολίτα Μαρτίνεθ!
Καθάριος και μόνος καημός
Ν΄ αγγίξω με τα δάχτυλά μου
Της κοιλιάς σου το ρόδο
Λολίτα Μαρτίνεθ!
Χόρευε κορμί πορφυρή νεφέλη
Μαυρομαλλού αλόγου δροσονέρι
…….
Έλα στην αγκαλιά μου κόρη της Ανδαλουσίας
Να περπατήσουμε στα καντούνια της Σεβίλλιας
Να νοιώσω τη σάρκα σου σάρκα του νάρδου τρυφερή
Να πιώ τους χυμούς σου χυμούς πορτοκαλιού δροσερού
Ποιά είναι η αλήθεια του κόσμου;

III. Χαρούμενο φοιτηταριό της Baracca

Λούζονται στον ήλιο αγόρια και κορίτσια
Χίλιες πεταλούδες νιάτα των Πανεπιστημίων
Καλώ προσκλητήριο εγώ ο Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα:
Τρυφερά κοριτσόπουλα Μαρία Λουίζα, Καρμέλα, Εσμεράλντα, Ιουλιέτα, Μανόλα, Λυδία Καμπρέρα, Σολεδάδ Καμπρέρα, Κλάρα, Κάρμεν, Αμπάρο.
Ρωμαλέα ταυρόπουλα Πάμπλο, Ραμόν, Φερνάνδο, Εμίλιο, Μανουέλ Τόρες, Χόρχε, Φρανθίσκο, Μιγκέλ Μπενίτεθ, Αντόνιο Ερέδια, Ιγνάθιο Σάντσεθ.
Πάμε με υψωμένες τις μαυροκόκκινες παντιέρες του FAI
Στις φτωχογειτονιές Μαδρίτης, Βαρκελώνης και Σεβίλλιας
Στα χωριά Ανδαλουσίας, Καταλούνιας και Καστίλης
Πόλεις και χωριά ελεύθερα από το φόβο των χωροφυλάκων
Δεν θα εκφωνήσουμε νικητήριους λόγους
Δεν θα υμνήσουμε τις επιτυχίες της Επανάστασης
Θα διδάξουμε θέατρο
Ματωμένο Γάμο
Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα
Γέρμα
Θα καλέσουμε για ήθος, ανθρωπιά, αλληλεγγύη
Θα διδαχτούμε την ελευθερία από την ανάγκη
Τη φλόγα της φαντασίας στη πράξη
Ολημερίς κι ολονυχτίς ορθάνοιχτα τα μάτια
Θα περιπλανηθούμε σ΄ αυτή τη πονεμένη γη
Την τυλιγμένη από αιώνες σε πέπλα θλίψης
Και θα τη μεταμορφώσουμε!
Με μουσική, θέατρο και ουράνιο φως!
Εμπρός κορίτσια και αγόρια!
Να μαράνουμε το χθες!
Να φυτέψουμε το αύριο!
La Baracca!

Αθήνα  19/1/2015
Δημήτρης Χίου