σύγχυση
είχε καρφιτσώσει την ηρεμία
στην κουρτίνα του νότιου παραθύρου
το αεράκι της απρονοησίας τη νανούριζε
με τον αγκώνα ανασήκωσε
τη γωνιά της νύχτας
και σκεπάστηκε μέχρι το λαιμό
άφησε απ’ έξω τον αντίχειρα της εγκατάλειψης
να μετρά την κοιλιά τ’ ουρανού
τα γυαλισμένα φέρετρα με τους συλλογισμούς
και τα συρματόσκοινα των απαγχονισμένων ονείρων
έκλεισε τα μάτια και μονομιάς έσβησαν τ’ αστέρια της σύγχυσης
έτσι σαπίζουν οι νύχτες
σαν τις εκθρονισμένες τύψεις
έτσι χάνονται οι μέρες
και τα σπασμένα δευτερόλεπτα
μες τα στάσιμα νερά της επανάληψης
19.4.15
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου