Λογοτεχνικά αναλόγια: Ιουλίου 2015

Παρασκευή 31 Ιουλίου 2015

Βασίλης Κουστούδας Από το σκοτώνοντας την Ρίτα

Έτσι το γεύτηκα το μαγικό φιλί σου

μιαν ωκεάνια ψυχή

ένας υπέροχος βυθός στις άκρες των χειλιών,

και ανασαίνοντας κρυφά απ ‘την αναπνοή σου

τα χρώματα χιλιάδων κοραλλιών

ολάκερος βυθίστηκα στη μυστικήν ζωή σου

σαν σπαραγμός, σαν θάνατος,

των πιο μικρών λυγμών,

κι αγγίζοντας τον πόθο μου στο δέρμα των μηρών σου

κι υγραίνοντας τον τρυφερά απ ‘την υγρή σου ύλη

αφέθηκα παράφορα στην σκοτεινή σου δίνη

με την παλίρροια των αναστεναγμών,

και ανασαίνοντας κρυφά απ ‘την εσωπνοή σου

σαν σπαραγμός, σαν θάνατος,

των πιο μικρών λυγμών,

πεθαίνοντας για μια στιγμή στην πιο βαθιά ρωγμή σου,

κατέκλυσεν η ηδονή τα γκρέμια της αβύσσου…

==================================

Βασίλης Κουστούδας (09/01/2014)

Από το σκοτώνοντας την Ρίτα

==================================

Painting: Deovend / Passion

Vasilis Koustoudas
30/7/2015 ·

Πέμπτη 30 Ιουλίου 2015

Γιοβάννα - Έλα κόρη μου έλα μάτια μου

Έλα κόρη μου

έλα μάτια μου

τραγουδάκι τ΄ αγεριού

κιόλας νύχτωσε

τ΄ άστρο φύτρωσε

στο λιβάδι τ΄ ουρανού.

Κόρη μου γλυκιά κυρά μου

αίμα κι άνθος της καρδιάς μου

κόκκινο γλυκό σου δίνω

της αγάπης μου το μήλο.

Έλα να σε ταξιδέψω

στα μαλλιά σου να σου πλέξω

της αυγής μαργαριτάρι

και χρυσό φλουρί φεγγάρι.

Έλα κόρη μου

έλα μάτια μου

λουλουδάκι τ΄ Απριλιού

κλείσ΄ τα φύλλα σου

κι η αγκάλη μου

δειλινό καλοκαιριού.

Να σε πάω σ΄ άλλους τόπους

πάνω από βουνά κι ανθρώπους

πολιτείες να σου δείξω

και καμπάνες να χτυπήσω.

Να χορέψεις μύριους ήχους

να σου πω χιλιάδες στίχους

κι όταν έρθει το φεγγάρι

την καρδιά μου μαξιλάρι.

Νάνι...

κλείσ΄ τα φύλλα σου

κι η αγκάλη μου

δειλινό καλοκαιριού.

στίχοι: Γιοβάννα
μουσική: Γιώργος Καγιαλίκος

βιολί: Διονύσης Βερβιτσιώτης
πιάνο: Γιώργος Καγιαλίκος

Έλα, κόρη μου, έλα, μάτια μου...
Μυθιστόρημα

Γιοβάννα

Εκδόσεις Πατάκη, 2005
209 σελ.
ISBN 960-16-1699-3, ISBN-13 978-960-16-1699-5, [Κυκλοφορεί]

Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

Αληθινή ιστορία. Προκλητική. Η Τότα, ο Ντίμης και η ανορθόδοξη ζωή τους. Ζωή με κύριο γνώρισμα την αποστροφή τους για έρωτες ρουτίνας. Ζωή βασισμένη σε τραύματα που αποπροσανατολίζουν, που σκάβουν, που φυτεύουν πικρόριζα φυτά, με μεταλλαγμένα λουλούδια.
Ώσπου, για την Τότα, έρχεται η Μεγάλη Στιγμή.
Η στιγμή όπου βρίσκουν τον προορισμμό τους. Τον κληροδοτημένο προορισμό μέσα μας, μέσα της, κόντρα σε όποιο δρόμο κι αν έχει πλαστογραφήσει η επιφάνεια.

Γιοβάννα

Η Γιοβάννα (Ιωάννα Φάσσου-Καλπαξή), κόρη του ζωγράφου Κώστα Φάσσου, γεννήθηκε στην Αμαλιάδα. Κατάγεται από τα Καλάβρυτα. σπούδασε όπερα στο Ωδείο Αθηνών, από που πήρε το δίπλωμα της με άριστα και βραβείο. Παράλληλα, μαθήτρια γυμνασίου ακόμα, και ύστερα από εξετάσεις, άρχισε με τη μεγάλη ορχήστρα της Ελληνικής ραδιοφωνίας εκπομπές ελαφρού τραγουδιού, το οποίο τελικά και την κέρδισε. 'Ελαβε μέρος σε πολλά φεστιβάλ του είδους στην Ελλάδα και στο εξωτερικό - βραβευμένη κάθε φορά -, όπως στο διεθνές φεστιβάλ Πολωνίας, στο οποίο κέρδισε το πρώτο βραβείο. Αμέσως μετά, και επί τρία συνεχόμενα χρόνια, κλήθηκε για κονσέρτα με ορχήστρα τριάντα πέντε οργάνων στην τότε Σοβιετική Ένωση, όπου και έγινε είδωλο. Τα κονσέρτα αυτά, από την Πετρούπολη μέχρι τον Καύκασο, ανήλθαν στα εκατόν πενήντα. Για δυο χρόνια επίσης συνεργάστηκε με τον ραδιοφωνικό σταθμό της Γενεύης, τον οποίο και εκπροσώπησε στις συναυλίες musique aux Champs Elysees σε όλη την Ευρώπη. Ακόμη, ύστερα από εξετάσεις και αυτή την φορά, εκπροσώπησε την Ελβετία στη Εurovision αποσπώντας τις περισσότερες ψήφους στα γαλλόφωνα κράτη. Δίσκους ηχογράφησε στην Ελλάδα, στη Γερμανία - όπου και απέκτησε fan club - στη Γαλλία, στην Ιταλία και στη Σοβιετική Ένωση, στην οποία οι πωλήσεις τους ανήλθαν σε εκατομμύρια. Και κάποτε η σελίδα της ζωής της γύρισε. Παντρεύτηκε τον δικηγόρο Δημήτρη Καλπαξή και έκτοτε τραγουδούσε μόνο επιλεκτικά. Απέχοντας σιγά σιγά από το τραγούδι, άρχισε να γράφει. Μαθήτρια του Γιάννη Ρίτσου, εξέδωσε με δική του έγκριση τρεις ποιητικές συλλογές - "Να προλάβω", "Θα σου μιλήσω" και "Ψηλαφίζοντας" - που έτυχαν πολύ θερμής υποδοχής. Ύστερα μεταπήδησε στον πεζό λόγο. Έγραψε εννέα μυθιστορήματα - όλα best seller Το πρώτο της, το "Άντε γεια", πήρε το πρώτο βραβείο σε διαγωνισμό των εκδόσεων Βell, μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο από τον Γιώργο Τσεμπερόπουλο και στο θέατρο από τον Θανάση Παπαγεωργίου, με τη Λήδα Πρωτοψάλτη στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Το τρίτο της μυθιστόρημα, ο "Βαμμένος ήλιος", έγινε σίριαλ στην τηλεόραση με την Πέμυ Ζούνη, τον Γιάννη Φέρτη και την Μπέτυ Λιβανού στους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Προσπάθησε και στο χώρο του θεάτρου με δύο θεατρικά, από τα οποία το ένα, "Ο προθάλαμος", απέσπασε το τρίτο κρατικό βραβείο, εγκεκριμένο από τους θεατρολόγους του Εθνικού θεάτρου - διηγήματα και δύο μονολόγους με θεατρική δομή. Ο πρώτος μονόλογος, τα "Γενέθλια", παίχτηκε στο θέατρο από την ηθοποιό Άντα Χριστίδου. Τελευταίο της βιβλίο το "Κατάσαρκα" (ποίηση), κοσμημένο με πίνακες του ζωγράφου ακαδημαϊκού Δημήτρη Μυταρά.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Ο κόμπος, Άγκυρα
(2011) Ένα καράβι στο μπαλκόνι μας, Κέδρος
(2010) Το παράθυρο στον άλλο τοίχο, Κέδρος
(2008) Κατάσαρκα, Κέδρος
(2007) Φεύγω, αγάπησα, Κέδρος
(2005) Έλα, κόρη μου, έλα, μάτια μου..., Εκδόσεις Πατάκη
(2003) Γενέθλια, Εκδόσεις Πατάκη
(2003) Εξ αδιαιρέτου, Κέδρος
(2002) Η άλλη, της απωλείας, Εκδόσεις Πατάκη
(2001) Άντε γεια, Εκδόσεις Πατάκη
(2000) Μάγδα, Κέδρος
(1999) Ο μεγάλος ωκεανός, Κέδρος
(1998) Βαμμένος ήλιος, Κέδρος
(1998) Ο δρόμος για το νότο, Κέδρος
(1998) Παράθυρο στον άλλο τοίχο, Κέδρος
(1997) Ατμός με λέξεις, Κέδρος
(1996) Άντε γεια, Σύγχρονη Εποχή
(1990) Γενέθλια, Σύγχρονη Εποχή
(1982) Ψηλαφίζοντας, Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2007) Το λιμάνι της ζωής μου, Εμπειρία Εκδοτική
http://www.biblionet.gr/book/100688/%CE%93%CE%B9%CE%BF%CE%B2%CE%AC%CE%BD%CE%BD%CE%B1/%CE%88%CE%BB%CE%B1,_%CE%BA%CF%8C%CF%81%CE%B7_%CE%BC%CE%BF%CF%85,_%CE%AD%CE%BB%CE%B1,_%CE%BC%CE%AC%CF%84%CE%B9%CE%B1_%CE%BC%CE%BF%CF%85...

Κική Δημουλά : ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ

ΤΟ ΑΛΛΟΘΙ

Κάθε ποὺ σ᾿ ἐπισκέπτομαι

μονάχα ὁ καιρὸς ποὺ μεσολάβησε

ἀπὸ τὴ μιὰ φορὰ στὴν ἄλλη ἔχει ἀλλάξει.

Κατὰ τὰ ἄλλα, ὅπως πάντα

τρέχει ἀπὸ τὰ μάτια μου ποτάμι

θολὸ τὸ χαραγμένο ὄνομά σου

- ἀνάδοχος τῆς μικρούλας παύλας

ἀνάμεσα στὶς δυὸ χρονολογίες

νὰ μὴ νομίζει ὁ κόσμος ὅτι πέθανε

ἀβάπτιστη ἡ διάρκεια τῆς ζωῆς σου.

Ἐν συνεχείᾳ σκουπίζω τὶς μαραμένες

κουτσουλιὲς τῶν λουλουδιῶν προσθέτοντας

λίγο κοκκινόχωμα ἐκεῖ ποὺ ἐτέθη μαῦρο

κι ἀλλάζω τέλος τὸ ποτήρι στὸ καντήλι

μὲ ἄλλο καθαρὸ ποὺ φέρνω.

Ἀμέσως μόλις γυρίσω σπίτι

σχολαστικὰ θὰ πλύνω τὸ λερὸ

ἀπολυμαίνοντας μὲ χλωρίνες

καὶ καυστικοὺς ἀφροὺς φρίκης ποὺ βγάζω

καθὼς ἀναταράζομαι δυνατά.

Μὲ γάντια πάντα καὶ κρατώντας τὸ σῶμα μου

σὲ μεγάλη ἀπόσταση ἀπὸ τὸ νιπτηράκι

νὰ μὴ μὲ πιτσιλᾶνε τὰ νεκρὰ νερά.

Μὲ σύρμα σκληρῆς ἀποστροφῆς ξύνω

τὰ κολλημένα λίπη στοῦ ποτηριοῦ τὰ χείλη

καὶ στὸν οὐρανίσκο τῆς σβησμένης φλόγας

ἐνῷ ὀργὴ συνθλίβει τὸν παράνομο περίπατο

κάποιου σαλιγκαριοῦ, καταπατητὴ

τῆς γείτονος ἀκινησίας.

Ξεπλένω μετὰ ξεπλένω μὲ ζεματιστὴ μανία

κοχλάζει ἡ προσπάθεια νὰ φέρω τὸ ποτήρι στὴν πρώτη

τὴ χαρούμενη τὴ φυσική του χρήση

τὴν ξεδιψαστική.

Καὶ γίνεται πιὰ ὁλοκάθαρο, λάμπει

τὸ πόσο ὑποχόνδρια δὲ θέλω νὰ πεθάνω

ἀκριβέ μου - πάρτο κι ἀλλιῶς:

πότε δὲ φοβότανε τὸ θάνατο ἡ ἀγάπη;

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kikh_dhmoyla/1998_enos_leptoy_mazi.htm#ΤΟ_ΑΛΛΟΘΙ

Τρίτη 28 Ιουλίου 2015

Πάνος Σταθόγιαννης ΠΑΤΗΣΙΩΝ (μπαλάντα)

ΠΑΤΗΣΙΩΝ (μπαλάντα)

Η ελευθερία, νοικιασμένη γκαρσονιέρα

ένα κρεβάτι, ένα τραπέζι, μια καρέκλα

ούτε ο θεός χωράει εκεί ούτε η αγάπη

μονάχα εσύ κι ο μοχθηρός σου μαύρος γάτος

σ’ ένα μπαλκόνι μια σταλιά στην Πατησίων.

Στο μαξιλάρι ένα αδιάβαστο βιβλίο

στο τραπεζάκι ένα μαχαίρι κι ένα μήλο

όμως μπορείς να κατουράς απ’ το μπαλκόνι

χωρίς κανείς περαστικός να βλαστημήσει

έχει ερημώσει εδώ και χρόνια η Πατησίων.

Βγάζεις καρέκλα στο μπαλκόνι, δεν διαβάζεις

(σ’ έχει τυφλώσει με τα νύχια τ’ άγριο ζώο)

τρως σάπια μήλα, γλείφεις αίμα στο μαχαίρι

μετά κοιμάσαι στο κρεβάτι ή πεθαίνεις

σ’ αυτή ίδια, αυτή την άλλη Πατησίων.

Η ελευθερία, νοικιασμένη γκαρσονιέρα

πίσω απ’ τον ήλιο, πουθενά στην Πατησίων…

Πάνος Σταθόγιαννης
28 Ιουλίου στις 9:44 π.μ.

Σάββατο 25 Ιουλίου 2015

Ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας ...

Δε μ'ενδιαφέρει τι δουλειά κάνεις
Δε μ'ενδιαφέρει πόσο χρονών είσαι
Δε μ'ενδιαφέρει ποιοί πλανήτες είναι γύρω απ'το φεγγάρι σου
Δε μ'ενδιαφέρει που και τι έχεις σπουδάσει..
Θέλω να ξέρω τι σε κάνει να πονάς
αν τολμάς να ονειρευτείς..αν θέλεις να κάνεις αυτό που η καρδιά σου λαχταρά..
Θέλω να ξέρω
αν έχεις αγγίξει το βάθος της δικής σου λύπης,
αν είσαι ανοιχτός στις προσδοκίες
ή αν έχεις ζαρώσει από το φόβο.
Θέλω να ξέρω
αν μπορείς να χορέψεις στην αγριάδα και ν'αφήσεις την έκσταση να σε γεμίσει
χωρίς να ανησυχείς για το αν πρέπει να προσέχεις και να θυμάσαι τα όριά σου..
Θέλω να ξέρω αν τολμάς ν'απογοητεύσεις κάποιον
με το να είσαι ο εαυτός σου..
Αν αντέχεις την κατηγορία αρκεί να μην προδώσεις τη δική σου ψυχή.
Θέλω να ξέρω...
αν μπορείς να δεις την ομορφιά ακόμη κι όταν δεν είναι όμορφη η μέρα.
Θέλω να ξέρω
αν κάτι σε στηρίζει μέσα σου όταν όλα έξω καταρρέουν.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς,όταν είσαι μόνος με τον εαυτό σου,
να απολαμβάνεις αυτές τις μοναχικές στιγμές.
Θέλω να ξέρω αν μπορείς να σταθείς στην άκρη της θάλασσας
και να φωνάξεις στο ασήμι της πανσέληνου
και στο χρυσάφι του ήλιου
"ναι,είμαι άνθρωπος σημαντικός
και η ζωή μου ανήκει".
Ποίημα ανώνυμης Ινδιάνας

Πηγές

https://www.facebook.com/photo.php?fbid=10153145911218315&set=a.10150325819178315.340614.534583314&type=1&theater

Φωτογρ, http://ingolden.gr/in/%CE%B8%CE%AD%CE%BB%CF%89-%CE%BD%CE%B1-%CE%BE%CE%AD%CF%81%CF%89-%CE%B1%CE%BD-%CF%84%CE%BF%CE%BB%CE%BC%CE%AC%CF%82/

Τετάρτη 15 Ιουλίου 2015

Νίκος Καρούζος: Μικρό αυτοχρονικό...

"Κι η νύχτα λέει της ξαστεριάς δεν έχω αστέρια απόψε
Είναι καιρός για μάτωμα πιο πέρα και από το αίμα
στην ερημιά που νέμεται μειλίχια το πνεύμα"
Γράφοντας εκδικούμαστε τα πράγματα
Αγάπησα πολύ τη δυναμική πεπρωμενοκρατία του Nίτσε
τις θυελλοφόρες κορυφές του Ζαρατούστρα,
έζησα τη μεγάλη ανάσα της δρακόντειας απελπισιάς
που κομματιάζει το στήθος και φτύνει τη λογική.
Ερωτεύτηκα το μαρξισμό, γεμάτος ερωτήματα
για τη ναρκισσευόμενη λογική του,
και πέρασα στην περιπέτεια του κοινωνικού επαναστάτη,
κρατώντας σαν ιψενικός ήρωας ~ δηλαδή μοναχικά κι ανώφελα~
τη σημαία του Ιδανικού με πάθος.
Επίσης χώθηκα στη γαλαρία του Φρόυντ
ως ένα σημείο γοητευμένος.
Έτρωγα το χρόνο για να βγω στο ξέφωτο του Ιησού
με την ψυχή οριστικά έκπληκτη.
Συναντήθηκα με το θαύμα σα φίλος.

Νίκος Καρούζος.. Μικρό αυτοχρονικό...

Φωτογραφία από https://www.facebook.com/62103290293/photos/a.10150303605240294.558571.62103290293/10154061986165294/?type=1&theater

Τετάρτη 8 Ιουλίου 2015

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Ένα ποτήρι ακόμη, Τσάρλς" του Αντώνη Τσόκου

Ο Μωβ Σκίουρος και οι Εκδόσεις Γαβριηλίδης σας προσκαλούν την Τετάρτη 8 Ιουλίου και ώρα 19:30 στον πεζόδρομο της πλατείας Καρύτση στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Ένα ποτήρι ακόμη, Τσάρλς" του Αντώνη Τσόκου από τον Γιώργο - Ίκαρο Μπαμπασάκη, συγγραφέα, και τον Σπύρο Παπαϊωάννου, βιβλιοπώλη και εκδότη. Αποσπάσματα θα διαβάσει η Μαρία Μπουράνη, στιχουργός και συγγραφέας και ο Κωστής Χριστοδούλου, αρχαιολόγος.

Βιβλιοπωλείο "Ο Μωβ Σκίουρος"
Πλατεία Καρύτση 3, Σημείωση : επάνω στην πλατεία Καρύτση, όχι στην οδό Καρύτση, 10561 Αθήνα

"Ένα ποτήρι ακόμη, Τσάρλς" του Αντώνη Τσόκου
Φωτογραφία εξωφύλλου: Costis Christodoulou

Μακέτα Εξωφύλλου: Φοίβος Βλάχος

ΟΣΤΙΚΟΣ ΕΡΩΤΑΣ

Δεν είχε σάρκα.

Είχε οστά.

Κρίνα φυτεμένα στον εγκέφαλο.

Ένα ερωτικό σημείωμα

σφηνωμένο στην κλείδα.

Στη θέση της καρδιάς είχε καρδιά.

Στους πνεύμονες άγρια βλάστηση.

Τα πλευρά λιτά.Δίχως περιττές πολυτέλειες.

Τα μηριαία της οστά

απέβαιναν μοιραία για πολλούς εραστές.

Την ερωτεύθηκα.

Έναν αιώνα αργότερα

ανακαλύφθηκε ο έρωτας.

Antonis Tsokos

Απο το ποίημα του Antonis Tsokos "ΔΕΥΤΕΡΑ ΠΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΗ" που συμπεριλαμβάνεται στο νεο βιβλίο του Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς (φωτογραφία του Τhe Mach|ne.)

Γιώργος - Ίκαρος Μπαμπασάκης,
" www.lifo.gr", τχ. 434, 4.6.2015

Ο Σπύρος επιμένει πως η τζαζ τού φέρνει υπνηλία. Κι εγώ επιμένω, με χαρά, ότι η ποίηση του Αντώνη Τσόκου (Αθήνα, 1976) στο βιβλίο Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς (εκδ. Γαβριηλίδης) όχι μόνο είναι φονιάς των χασμουρητών αλλά και απογειώνει πνεύμα και αισθήσεις, καθώς τη διαβάζω στο καφενεδάκι της θεσπέσιας πλατείας Καρύτση, εκεί όπου θα απολαύσεις την καλύτερη ομελέτα με πατάτες παγκοσμίως. Η καλή ποίηση θάλλει, κι ας λένε. Τη συναντάς και σε συναντάει, και ανταλλάσσετε σύνθημα και παρασύνθημα. Και μετά, το γλεντάτε παρέα.

Το ποίημα/σύνθημα: «Ήταν αλήτης». Λέει:

«Στα μάτια του κόσμου ο Μπιλ ήταν αλήτης./

Μη ρωτήσετε γιατί. Ήταν αλήτης./

Έτσι είχε γεννηθεί./

Δεν τίθεται θέμα συμπόνιας./

Κλοτσούσε απ' την κοιλιά της μάνας του./

Κλοτσούσε. Την κοιλιά της μάνας του./

Έβαζε δυο δυο τις γυναίκες στην μπανιέρα./

Γεμίζοντάς την πρώτα/ με σαπούνι και γυαλιά σπασμένα./

Ευθύς αμέσως /

καβαλούσε μηχανή κι εξαφανιζόταν./

Έπινε ηδύποτα σε μνημόσυνα αγνώστων /

σπάζοντας πορσελάνινα σερβίτσια./

Φέρνοντας στο κέφι χαροκαμένους συγγενείς./

Έσφαζε καρπούζια μπρος στα μάτια /

ανυποψίαστων παραθεριστών./

Αφαιρώντας τις καρδιές τους /

με επιστημονική ακρίβεια./

Έκλεβε μαύρα κομπινεζόν

/ κι έντυνε μουτρωμένα σκιάχτρα στα χωράφια.//

Σφαλιάριζε τους κληρικούς / της ενορίας του Αγίου Σάββα,/

αναγκάζοντάς τους να τον κυνηγούν /

με ράσα σηκωμένα ως τα γόνατα./

Στα μάτια του Μπιλ ο κόσμος ήταν αλήτης./ Μη ρωτήσετε γιατί./

Ήταν αλήτης./

Τον φυλάκιζε απ' την κοιλιά της μάνας του./

Τον φυλάκισε. Στην κοιλιά της μάνας του. Στο κεφάλι του επικρατούσε χάος.//

Ο μόνος τρόπος να αποδεχτείς τον Μπιλ /

ήταν να αφεθείς στην αλητεία του».

Το ποίημα/παρασύνθημα: «Ξέρεις τι θα 'θελα» (αφιερωμένο στο Σπύρο και στη Χριστίνα Παπαϊωάννου). Λέει:

Ξέρεις τι θα ‘θελα;

Να είναι Μάιος.

Δώδεκα και μισή το μεσημέρι.

Να φορώ το αγαπημένο μου μπλε πουκάμισο

και να πίνω παγωμένη μπίρα στο Use.

Να περιεργάζομαι το μεταλλικό μπολάκι

με τους ξηρούς καρπούς και τις σταφίδες.

Τα περιστέρια να τρώνε κέικ σοκολάτας.

Να μυρίζει έντονα καυσαέριο.

Απ’ το απέναντι παράθυρο

ν’ ανεμίζει η λευκή κουρτίνα.

Να αγναντεύω τη βιτρίνα

του “Μωβ Σκίουρου”

και να σε περιμένω

να μισήσουμε την άνοιξη μαζί.

Αντώνης Τσόκος, Ξέρεις τι θα ‘θελα; " Ένα ποτήρι ακόμη, Τσαρλς", Εκδόσεις Γαβριηλίδης.

Επιμέλεια άρθρου Πετρούλα Σίνη , οικονομολόγος, υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων του The Greek Academy of Fine Arts, ιδιοκτήτρια των ιστοσελίδων Εφημερ.είδηση, αρχισυντάκτρια στην ιντερνετική εφημερίδα Mynima Hellas News, αρθρογράφος και στο Lamore Radio.

Το άρθρο αναρτήθηκε ως κάτωθι (καθώς και σύνδεσμοι συνεργασίας μας) :

Πετρούλα Σίνη , Betty Sini

The Greek Academy of Fine Arts

https://www.facebook.com/pages/The-Greek-Academy-of-Fine-Arts/289993827861565?pnref=lhc

Εφημερ.είδηση

- https://sites.google.com/site/ephemereidese/

- https://www.facebook.com/PetroulaSiniProsopikaIstologia

- http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/

- https://plus.google.com/116497634117844544779/posts

- https://twitter.com/PetrSini

MYNIMA HELLAS NEWS

- http://mynima-hellas.com/author/petroula-sini/

- http://mynima-hellas.com/

- https://plus.google.com/u/0/b/112086706467111539307/+Mynimahellascom/posts

- https://plus.google.com/b/117929401800749053861/+Mynima-hellas/posts

- https://www.facebook.com/mynimahellascom

- https://twitter.com/mynimahellas

- https://www.youtube.com/channel/UCJxrPnTVmGNRaViZRkgtTqg

- http://mynima-hellas.com/forum/

Lamore Radio

- http://lamore-radio.com/el/articles/greece/

- http://lamore-radio.com/el/

- https://www.facebook.com/LamoreRadio?fref=ts

- https://www.facebook.com/groups/146916448836920/?fref=ts

- https://www.facebook.com/fairytaleradio.station?fref=ts

- https://www.facebook.com/groups/207897959335777/?fref=ts

Σάββατο 4 Ιουλίου 2015

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής Αρκεί μια σπίθα της Αφροδίτης Δρακοπούλου - Σάρδη στο Έναστρον

Οι εκδόσεις Όστρια και η συγγραφέας Αφροδίτη Δρακοπούλου - Σάρδη, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου Αρκεί μια σπίθα, που θα γίνει το Σάββατο 4 Ιουλίου 2015 στις 20:00 μ.μ. στο Βιβλιοκαφέ Έναστρον, Σόλωνος 101, Αθήνα.

Παρουσίαση - Οργάνωση : Γιώργος Σάρδης, Εικαστικός - Επιμελητής Εκθέσεων.

Ομιλητές :
Λεόντιος Πετμεζάς, Θεωρητικός - Ιστορικός Τέχνης
Πέτρος Παπαποστόλου, MSc, PhD Φιλοσοφίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών.

Απαγγελίες :
Μαριλένα Φωκά, Αγιογράφος - Ηθοποιός
Ηλίας Θεοφύλακτος, Συγγραφέας - Σύμβουλος Επικοινωνίας.

Την εκδήλωση θα ντύσει μουσικά η Ελένη Μπελιμπασάκη, Καθηγήτρια Πιάνου στο Ελληνικό Ωδείο.

"Θα είμαι εδώ

Δεν θα μιλήσω άλλο, απλά θα γράφω.

Θα ανασαίνω μέσα από το γράψιμο.

Θα ονειρεύομαι μέσα από το γράψιμο.

Θα αισιοδοξώ μέσα από το γράψιμο.

Θα χαμογελώ μέσα από το γράψιμο.

Θα τραγουδώ μέσα από το γράψιμο.

Θα ζωγραφίζω μέσα από το γράψιμο.

Θα παίζω μέσα από το γράψιμο.

Όσο ζω, σε καλώ, κάθισε πλάι μου,

Δεν έχω τίποτα να σου δώσω,

μονάχα ένα χαρτί κι ένα μολύβι,

μ΄ αυτά μπορείς ν΄ αλλάξεις τον κόσμο!

Α! και μια χαραμάδα στα μπλε παραθυρόφυλλα,

ανοικτή για να φέγγει μέσα στην καρδιά σου

το φως της σελήνης.

Σςςς…

Η σιωπή μας χαμογελάει μες στο σκοτάδι

Καληνύχτα!"

Αφροδίτη Δρακοπούλου - Σάρδη

https://www.youtube.com/watch?v=zTxVB2Og5Hc

"Οι μάσκες έπεσαν, μέτρα προσωρινά
που ’γίναν μόνιμα,
χτυπήσανε την πόρτα μας ανώνυμα,
μας είπαν, θα συμβάλουνε στην κρίση
και στα σημάδια που έχει πίσω της αφήσει.
Παρασυρθήκαμε και έτσι δεν είδαμε
παιχνίδια που εν αγνοία μας στηθήκαν.
Οι προσευχές μας δεν εισακουστήκαν,
γλιστράει ο καιρός κι όσο
κι αν ψάχνουμε διέξοδο να βρούμε
κι αν λίγο φως γυρεύουμε να δούμε,
όρθιοι αδυνατούμε να σταθούμε
μες σε καμένα δάση, ατασθαλίες,
σε αυθαίρετα, σε μίζες, σε αδικίες,
διαφθορές, δολοπλοκίες, με αίμα
ξεπλυμένες ιστορίες…
Θα επανέλθει η τάξη κι η ασφάλεια,
η ηρεμία, η ευμάρεια, η χαρά, την πόρτα
θα χτυπήσουνε ξανά,
θα διαμορφώσουν ένα νέο περιβάλλον…
Μας έταξαν ποντάροντας καλά στις ανοχές μας!
Μια λεπτομέρεια τώρα οι ενοχές τους,
τις σκέπασε το πλαστικό το χρήμα
κι οι ημι-υπαίθριοι χώροι στις ψυχές τους…
Μα, εγώ έχω μάθει στην καρδιά μου να αγαπάω,
να αντιστέκομαι και ας παραπατάω,
να εξετάζω, να ερευνώ και να ρωτάω,
ξυπόλητη στην άμμο περπατάω
κι ό,τι αντικρίζω τρυφερά το ακουμπάω
και σαν τις νύχτες δυνατά στο τραγουδάω
και επιμένω να το γράφω, να φωνάζω
το «σ’ αγαπώ» ανώμαλο είναι ρήμα…
Κοιτώντας με μάτια δακρυσμένα,
μου λες, όταν ξυπνάς μες τα όνειρά σου
ποίημα, που το παρέσυρε το κύμα
στο αχανές των αισθημάτων σύμπαν,
που μπλέχτηκε με ένστικτα
και λέξεις ασύλληπτες
στο νου και την καρδιά μας…...." Αφροδίτη Δρακοπούλου - Σάρδη

Από αριστερά η ποιήτρια - ηθοποιός και υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της ART WAY Αφροδίτη Δρακοπούλου Σάρδη, ο Θεωρητικός - Ιστορικός Τέχνης Λεόντιος Πετμεζάς, η Αγιογράφος - Ηθοποιός Μαριλένα Φωκά και ο εικαστικός - Επιμελητής Εκθέσεων Γιώργος Σάρδης, στην πρώτη παρουσίαση της ποιητικής συλλογής "Αρκεί μια σπίθα" στο χώρο των εκδόσεων Όστρια .

Ηποιήτρια - ηθοποιός και υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων της ART WAY Αφροδίτη Δρακοπούλου Σάρδη

Η Αφροδίτη Δρακοπούλου - Σάρδη γεννήθηκε στην Αθήνα ένα φθινοπωρινό μεσημέρι στις 10 Οκτωβρίου του 1968. Έχει ένα γιο τον Κωνσταντίνο Λαγό τελειόφοιτο της Β' Λυκείου στο καλλιτεχνικό σχολείο Γέρακα, ενώ ο σύζυγός της εικαστικός - επιμελητής εκθέσεων Γιώργος Σάρδης είναι υπεύθυνος της ομάδας εικαστικών ART WAY . Η Αφροδίτη εργάζεται επί 25 χρόνια στο ΥΕΘΑ (Υπουργείο Εθνικής Άμυνας) και συγκεκριμένα από το 2006 έως σήμερα στο ΓΔΑΕΕ (Γενική Διεύθυνση Αμυντικών Επενδύσεων και Εξοπλισμών) ως διοικητικός γραμματέας αλλά το όνειρό της είναι κάποια στιγμή να δραστηριοποιηθεί αποκλειστικά στο χώρο της τέχνης και της λογοτεχνίας (έχει στο ενεργητικό της σειρά συμμετοχών με αντικείμενο τη φωτογραφία σε ομαδικές εκθέσεις). Από 14 ετών άρχισε να ασχολείται με τη γραφή κάτι που στην πορεία εξελίχθηκε σε τρόπο ζωής... Είναι μέλος του Ομίλου για την Unesco Τεχνών, Λόγου και Επιστημών Ελλάδος, μέλος του Ομίλου Unesco Πειραιώς και Νήσων, της ομάδας καλλιτεχνών Τέχνης Χωρίς Σύνορα, επίσης ενεργό μέλος της Ελληνικής Ακαδημίας Τέχνης και Πολιτισμού και της ομάδας εικαστικών ART WAY της οποίας είναι υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων.

https://www.facebook.com/pages/The-Greek-Academy-of-Fine-Arts/289993827861565?pnref=lhc

Εφημερ.είδηση