Ανέσπερο φως
Η αγκαλιά, φωλιά για τους φόβους,
στο φτερούγισμα της ποταμιάς.
Η αντάρα, πονεμένο σύρσιμο,
στο διάβα της εξώπορτας.
Οι σκιές τρυγάνε ξέπνοες το ψωμί
που δε βλάστησε στην κουρασμένη πέτρα.
Η βροχή ντύνει τα κουφάρια
της άστεγης πατρίδας.
Τα αποδημητικά όνειρα σμιλεύουν το χρόνο,
να στεγάσουν το ταξίδι της επιστροφής.
Η παιδική αθωότητα φυτεύει αλληλεγγύη
στα φυλλοβόλα βήματα.
Ανέσπερο το φως των κεριών
αποστρέφει τα είδωλα στις μαύρες κραυγές.
" Λόγια δραπέτες "
Κώστας Βασιλάκος / Άνεμος Εκδοτική
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου