ΤΟ ΑΕΡΟΠΛΑΝΟ ΜΕ ΤΑ ΣΠΑΣΜΕΝΑ ΦΤΕΡΑ
Όλη την νύχτα τραγουδούσα,
μόνο για εκείνη,
σαν ένα αεροπλάνο χωρίς φτερά,
πιάστηκα από τον βράχο της ελπίδας,
όλα τ΄αστέρια άκουγαν,
το μελωδικό τραγούδι, ..
Αν και δεν μπορώ να πετάξω μακριά,
θα πάω μέχρι το τέρμα,
να παίξω με τα σύννεφα,
δάκρυα να βρέχει ο ουρανός,
η μέρα να γίνει νύχτα, ..
Στη ζωή μπορεί να προσποιούμαστε,
να κοιτάμε αλλού όταν μας κοιτάζουν,
να κρύβουμε τον πόνο μας,
να μην τρομάζουν οι άλλοι,
αλλά σήμερα ξέρω,
ότι δεν μπορώ να σταθώ στα πόδια μου,
σαν μπαλαρίνα που γέρασε,
δεν θα χορέψω μαζί της, ..
Ω, .. η καταιγίδα έρχεται,
και η νυχτιά ήταν μεγάλη,
άκουγα με υπομονή τον άνεμο να φυσάει,
απόψε άλλαξα ζωή,
άλλαξα και κρεββάτι,
σταμάτησα τα χαμόγελα,
κοιμήθηκα επάνω στο πιάνο,
κι εσύ διαβάτη,
ακίνητο όταν με βρεις,
να παίξεις με φυσαρμόνικα,
τραγούδια μόνο για μένα, ..
Είμασταν δυο πουλιά χωρίς φτερά,
και η ζωή μας τσάκισε,
μα μόλις θα ξαναγεννηθώ,
να ξέρεις άγνωστε,
πάλι θα τραγουδώ,
τραγούδια μόνο για εκείνην, ..
© Yannis Koukakis
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου