Μανώλης Κατσούλης Αντίο

Αντίο

Στεκόμουν δίπλα της,
χαμένος στο χειμωνιάτικο δειλινό
και της φώναξα: «Μείνε».

Με κοίταξε
με δάκρυα στα μάτια
και είπε: "Φοβάμαι".

"Φοβάμαι γιατί ο έρωτας
δεν κρατάει για πάντα
και την αγάπη
δε μπορείς
ούτε να αγοράσεις,
ούτε να πουλήσεις.
Παρόλο που σχεδόν πάντα,
την πληρώνεις ακριβά".

«Οι καρδιές που φοβούνται
να μη σπάσουν,
δε θα μάθουν ποτέ να χορεύουν»,
απάντησα θλιμμένα .

Αυτή έσκυψε,
με δάκρυα στα μάτια
και με φίλησε στο λαιμό,
ψιθυρίζοντας μου: «Αντίο».

Κι έμοιαζε,
σαν ήλιος που έφεγγε
ενώ είχε δύσει για πάντα
κι έστελνε τη ζεστασιά του
λίγο πριν χαθεί το είδωλο του.

«Αντίο», απάντησα και της έδωσα ένα μπουκέτο με λουλούδια 

«Τώρα που το φεγγάρι Θα φανεί στο σκοτεινό ουρανό,
πάρε αυτά τα κρίνα να τα φυτέψεις στην αθέατη πλευρά του
και μη νοιαστείς ποτέ ξανά γι αυτά.
Δεν χρειάζονται πότισμα αφού θα τα ανατροφοδοτούν
τα δάκρυα μου»

Μανώλης Κατσούλης

Δημοσιεύτηκε στις 22 Οκτ 2015