Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις,

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις,

 έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. 

Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, 

έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα.

Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. 

Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη.

Roberto Benigni.

Όταν είναι νύχτα να ονειρεύεσαι... Οδυσσέας Ελύτης

"Όταν είναι νύχτα να ονειρεύεσαι... 

κι όταν ξημερώνει ν' ανοίγεις τα παράθυρα διάπλατα...

όλα τα πράγματα έχουν δικαίωμα στο φως..."

Οδυσσέας Ελύτης

Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων – Mario de Andrade

Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων – Mario de Andrade

“Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά την χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν την θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. – Συζητούν μετά κόπου για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση:
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για τον θρίαμβό τους.
Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στην ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.

Ανθρώπους τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής δίδαξαν το πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνον η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν.

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με την συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.”
Mario de Andrade (ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία)

http://omorfamystika.gr/blog/mario-de-andrade/

Αύγουστος Ζιώγα Ελένη

Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο

Κι ο δρόμος σ ένα διάφανο ουρανό

Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο

Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ

Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες

Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ

Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου

Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό

έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου

Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ

Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες

Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ

Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες

Στίχοι: Ελένη Ζιώγα

Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Πρώτη εκτέλεση: Έλλη Πασπαλά

Αύγουστος-ποίηση Οδυσσέας Ελύτης

Ο Αύγουστος ελούζονταν

μες στην αστροφεγγιά

κι από τα γένια του έσταζαν

άστρα και γιασεμιά.

.

Αύγουστε μήνα και Θεέ

σε σένανε ορκιζόμαστε

πάλι του χρόνου να μας βρεις

στο βράχο να φιλιόμαστε.

.

Απ' την Παρθένο στο Σκορπιό

χρυσή κλωστή να ράψουμε

κι έναν θαλασσινό σταυρό

στη χάρη σου ν' ανάψουμε.

Ο Αύγουστος ελούζονταν

μες στην αστροφεγγιά

κι από τα γένια του έσταζαν

άστρα και γιασεμιά.

Αφροδίτη Μάνου

μουσική Μιχάλης Τρανουδάκηςκαι
http://youtu.be/CW8zAYKCEM4

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική: Λίνος Κόκοτος

Πρώτη εκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη

Για σένα Σταύρος Σταύρου

Έφτιαξα κόσμο στην παλάμη μου βαθιά Έβαλα χρώματα, κι αστέρια και βουνά Και με τα κύματα ζωγράφισα νησιά Μόνο για σένα... Κι έτσι που σου `σβησα στα χείλη τη σιωπή Τον ήλιο κρέμασα στου κόσμου το σχοινί Να ταξιδεύει μες τη θάλασσα η ψυχή Πάντα για σένα... Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό Μαζί με σένα... Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί Να ζει για σένα.. Έφτιαξα κόσμο στης παλάμης τις γραμμές Όταν σα σύννεφα θα φεύγουν οι εποχές Να θέλω αυτά που `χεις τη δύναμη να θες Να θέλω εσένα... Ξέρω καρδιά μου θα `ρθουν δύσκολοι καιροί Κι όμως η φλόγα αυτή που ανάβει στο κερί Όσο κι αν λιώνω μου μαθαίνει απ’ την αρχή Να καίω για σένα.. Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό Μαζί με σένα... Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί Να ζει για σένα.. Εκεί για σένα θα `μαι Εκεί, για σένα Ένα γέλιο θα `μαι Μια στιγμούλα θα `μαι Κι ίσως να `μαι κάτι Που να μοιάζει αγάπη Θα `μαι εκεί για σένα Δυο κορμιά σαν ένα Κι όπως θα στάζουν τα φεγγάρια στο νερό Θα κλέψω χρώμα και θα φτιάξω ουρανό Για να πετάξω μ’ ένα χάρτινο φτερό Μαζί με σένα... Κι όπως θα λιώνει μες τα μάτια σου η βροχή Ουράνια τόξα θα γεννάει το φιλί Να ξημερώνει κι η ζωή μου να μπορεί Να ζει για σένα.. Μόνο για σένα.

Μουσική: Γιάννης Κότσιρας Στίχοι: Σταύρος Σταύρου Ενορχήστρωση: Χρήστος Αλεξάκης CD: Μουσικό Κουτί (ΕΜΙ Ιανουάριος 2013)

Σαμσών Ρακάς αναζητείται προφανές

αναζητείται προφανές

26/6/13

Εδώ και κάτι μήνες ταΐζω ένα σκύλο που δεν έχω δει ποτέ μου. Το μόνο που ξέρω είναι πως πριν κοιμηθώ βάζω το φαγητό που περίσσεψε στο ταψάκι, το οποίο βρίσκεται μόνιμα δίπλα στην εξώπορτα, κι όταν ξυπνάω το βρίσκω άδειο. Έχω δει κατά καιρούς διάφορα σκυλιά στη γειτονιά, που τα κοιτάω στα μάτια επίμονα μήπως και διακρίνω στο βλέμμα τους κάτι που να μοιάζει με ευχαριστώ, και καταλάβω έτσι ποιο απ' όλα είναι το δικό μου σκυλί. Όμως μετά σκέφτομαι πως είναι καλύτερα να μην ξέρω, η αγάπη χωρίς αντίκρισμα είναι πιο ειλικρινής. Αν μπορείς βέβαια να αποκαλέσεις αγάπη το τάισμα ενός αδέσποτου, που παραμένει πάντα αδέσποτο και δε γίνεται ποτέ κατοικίδιο, γιατί η πόρτα σου παραμένει μονίμως κλειστή. Όμως στην παρούσα φάση δεν έχω τις δυνάμεις για κάτι περισσότερο.

*

Το πρωί ξύπνησα από το θόρυβο ενός ανοιχτού παραθυρόφυλλου. Φύσαγε. Έφτιαξα καφέ και βγήκα να καπνίσω στην αυλή που είχε πλημμυρίσει από τα φύλλα της μανταρινιάς. Μια πλαστική καρέκλα είχε τουμπάρει. Στα κάγκελα είχαν κολλήσει σελίδες εφημερίδας που ασφυκτιούσαν γιατί κάθε τόσο τις ρούφαγαν οι σχισμές στα κάγκελα. Περπάτησα μέχρι την εξώπορτα. Το ταψάκι του σκύλου, αν και έλειπε το φαγητό, δεν ήταν άδειο. Βγήκα να δω. Υπήρχε μέσα ένα σκισμένο φύλλο εφημερίδας που το βαστούσε από πάνω μια πέτρα. Το άρθρο ανέφερε τα ονόματα των νέων υπουργών μετά τον ανασχηματισμό. Υπήρχε και η φωτογραφία του Άδωνη Γεωργιάδη. Πάνω από το κείμενο κάποιος είχε γράψει με στυλό: 'ΜΕ ΛΕΝΕ ΓΙΑΝΗ – ΕΥΧΑΡΙΣΤΟ'

*

Την επόμενη μέρα, το αρχικό σοκ μου το είχε καταπιεί γουλιά-γουλιά το πρόσωπο του τέρατος. Καθώς οι νέοι υπουργοί ορκιζόντουσαν, μάζεψα τα φύλλα της μανταρινιάς απ' την αυλή. Έκλεισα το παραθυρόφυλλο. Γύρισα την καρέκλα απ' την καλή. Όσο για το ταψάκι στην εξώπορτα, το έβγαλα κι έβαλα στο ίδιο σημείο ένα πιάτο κανονικό. Σαν μια ελάχιστη πράξη ανθρωπιάς. Τι άλλο να έκανα κι εγώ; Έπρεπε να συνεχίσω τη ζωή μου.

Πηγή από το μπλογκ του http://toportatif.blogspot.gr/2013/06/blog-post_26.html