Δευτέρα 12 Αυγούστου 2013

Νίκος Καζαντζάκης: "Σπασμένες ψυχές"



Η ευτυχία είναι πιο απλή και πιο συνηθισμένη απ' ότι θαρρούμε. Είναι τόσο απλή και τόσο φτωχοντυμένη κι αθόρυβη, που περνά από μπροστά μας και τη σκουντούμε και δεν την προσέχουμε. Μόνο σα μας φύγει και γενούμε δυστυχείς, τότε μόνο τη θυμούμαστε και την αποθυμούμε. Και γινόμαστε διπλά τότε δυστυχισμένοι: για την ευτυχία που χάσαμε και για τη δυστυχία που έχομε."(Νίκος Καζαντζάκης)


Τι είναι αγάπη;

Δεν είναι συμπόνοια μήτε καλοσύνη.

Στη συμπόνοια είναι δύο,

αυτός που πονά κι αυτός που συμπονάει.


Στην καλοσύνη είναι δύο,

αυτός που δίνει κι αυτός που δέχεται.


Μα στην αγάπη είναι ένα.


Σμίγουν οι δύο και γίνονται ένα.

Δεν ξεχωρίζουν.

Το εγώ και εσύ αφανίζονται.


Αγαπώ θα πει χάνομαι...


Νίκος Καζαντζάκης



Σπασμένες ψυχές
Νίκος Καζαντζάκης
επιμέλεια: Πάτροκλος Σταύρου
Εκδόσεις Καζαντζάκη, 2007
379 σελ.
ISBN 978-960-7948-21-2, [Κυκλοφορεί]
Νεοελληνική πεζογραφία - Μυθιστόρημα [DDC: 889.3]

Οι "Σπασμένες ψυχές" είναι το πρώτο μυθιστόρημα που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης, και το έγραψε στο Παρίσι το πρώτο εξάμηνο τον 1908. Κατά το διάστημα από τον Ιούλιο μέχρι τον Νοέμβριο βρίσκεται στην Κρήτη και από τα τέλη Νοεμβρίου ξανά στο Παρίσι. Το μυθιστόρημα δημοσιεύθηκε σε είκοσι τέσσερεις συνέχειες στο περιοδικό "Νουμάς" στην Αθήνα, το 1909-1910, και ο Καζαντζάκης το εμφάνισε με ψευδώνυμο: Πέτρος Ψηλορείτης. Δεν υπήρξε έκτοτε άλλη δημοσίευση του.

Πριν από τις "Σπασμένες ψυχές" ο Καζαντζάκης έγραψε και άλλο πεζογράφημα, το "Όφις και κρίνο". Εξεδόθη το 1906, δεν είναι, όμως, καθαρά μυθιστόρημα. Μπορεί να χαρακτηρισθεί ως νουβέλλα και πρόκειται για τη λυρική λογοτεχνική μετάπλαση του πρώτου του έρωτα, με τη δασκάλα του των αγγλικών στο Ηράκλειο, την Ιρλανδέζα Kathleen Forde. "Εγραψε, επίσης, θεατρικά έργα πριν από τις "Σπασμένες ψυχές" και ασχολήθηκε και με τη δημοσιογραφία. Είκοσι πέντε χρόνων, και παρουσιάζει πλούσιο λογοτεχνικό έργο.

Τις "Σπασμένες ψυχές" αφιέρωσε ο συγγραφέας στην Πετρούλα Ψηλορείτη, και η θερμή αφιέρωση προτάσσεται στο μυθιστόρημα. Πετρούλα Ψηλορείτη ήταν η Γαλάτεια Αλεξίου, αγαπημένη του τότε, μετέπειτα σύζυγός του, με την οποία δεν ταίριαξε και κατέληξαν σε διάσταση και σε διαζύγιο, το οποίον εξεδόθη το 1926.

Κατά την πορεία της δημοσίευσης τον μυθιστορήματος στον "Νουμά" ο Καζαντζάκης εθεώρησε αναγκαίο να δώσει πληροφορίες και εξηγήσεις για τις "Σπασμένες ψυχές": "να πω με λίγα λόγια ποια η αιτία και ποιος ο σκοπός που έγραψα το ρομάντζο αυτό και ποια θέση κατέχει σε κάποιο μου σύμπλεγμα ιδεών", ακόμη "γιατί να γράψω τις "Σπασμένες ψυχές" τόσο άρρωστα, απαισιόδοξα κι αρνητικά". Και έγινε τούτο κατά τη δημοσίευση της πέμπτης συνέχειας του μυθιστορήματος. Τούτο σημαίνει ότι το μυθιστόρημα δεν πέρασε απαρατήρητο. Ετάραξε τα φιλολογικά νερά της πρωτεύουσας, εδημιούργησε αίσθηση και σάλο, που ανάγκασαν τον Καζαντζάκη να παρέμβει και να δώσει εξηγήσεις. Αυτό το κείμενο του, που δημοσιεύθηκε στον "Νουμά" στις 27 Σεπτεμβρίου 1909, δηλαδή ένα περίπου μήνα αφ' ότου άρχισε η δημοσίευση του έργου, στην έκδοση μας έπεται του μυθιστορήματος. [...]

(από τον πρόλογο του Πάτροκλου Σταύρου)

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Νίκος Μαθιουδάκης, Σπασμένες ψυχές: Ενα βαθιά ψυχολογικό νεανικό μυθιστόρημα

Κάθε φορά εκεί όπου όλα σβήνουν... Μιχάλης Κόκκινος

"Κάθε φορά εκεί όπου όλα σβήνουν...
μια καινούργια λάμψη φανερώνεται.
Και χαρίζει όχι δύναμη
αλλά γεννά ένα καινούργιο πάθος" 
Μιχάλης Κόκκινος

Τετάρτη 7 Αυγούστου 2013

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις,

Αυτούς που ονειρεύονται τους αναγνωρίζεις,

 έχουν στα μάτια ένα πέπλο θλίψης. 

Έχουν τη μελαγχολία αποκοιμισμένη στην άκρη των χειλιών, 

έχουν το ύφος ανθρώπου που κάτι ψάχνει απελπισμένα.

Το ονείρεμα είναι κουραστικό, δεν είναι για τον καθένα. 

Είναι για τους θαρραλέους όπως η θάλασσα και η αγάπη.

Roberto Benigni.

Τρίτη 6 Αυγούστου 2013

Όταν είναι νύχτα να ονειρεύεσαι... Οδυσσέας Ελύτης



"Όταν είναι νύχτα να ονειρεύεσαι... 

κι όταν ξημερώνει ν' ανοίγεις τα παράθυρα διάπλατα...

όλα τα πράγματα έχουν δικαίωμα στο φως..."

Οδυσσέας Ελύτης


Δευτέρα 5 Αυγούστου 2013

Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων – Mario de Andrade



Ο Πολύτιμος Χρόνος των Ώριμων – Mario de Andrade

“Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα.

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δεν θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που, παρά την χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δεν θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί. Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν την θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα.

Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο. – Συζητούν μετά κόπου για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται. Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα.

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση:
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για τον θρίαμβό τους.
Που δεν θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στην ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων.

Ανθρώπους τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής δίδαξαν το πώς μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνον η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν.

Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με την συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.

Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ.”
Mario de Andrade (ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία)

Παρασκευή 2 Αυγούστου 2013

Αύγουστος Ζιώγα Ελένη


Ήτανε που λες κατακαλόκαιρο
Κι ο δρόμος σ ένα διάφανο ουρανό
Μες στην αγκαλιά μου ό,τι ακριβότερο
Κι ο κόσμος ένα βότσαλο μικρό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες

Έκαιγε η ανάσα του στο σώμα μου
Κι έφεγγα σαν ήλιος στο κενό
έφυγε και μπήκα στο χειμώνα μου
Και πάγωσα σαν άστρο μακρινό

Κι εσύ μου λες να ξεχαστώ
Τον Αύγουστο να σβήσω από τους μήνες
Μα κι αν τις μνήμες πολεμώ
Στον Αύγουστο με πάνε πάλι εκείνες
Στίχοι: Ελένη Ζιώγα


Μουσική: Ευανθία Ρεμπούτσικα
Πρώτη εκτέλεση: Έλλη Πασπαλά

Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013

Αύγουστος-ποίηση Οδυσσέας Ελύτης



Ο Αύγουστος ελούζονταν

μες στην αστροφεγγιά

κι από τα γένια του έσταζαν

άστρα και γιασεμιά.

.

Αύγουστε μήνα και Θεέ

σε σένανε ορκιζόμαστε

πάλι του χρόνου να μας βρεις

στο βράχο να φιλιόμαστε.

.

Απ' την Παρθένο στο Σκορπιό

χρυσή κλωστή να ράψουμε

κι έναν θαλασσινό σταυρό

στη χάρη σου ν' ανάψουμε.


Ο Αύγουστος ελούζονταν

μες στην αστροφεγγιά

κι από τα γένια του έσταζαν

άστρα και γιασεμιά.






Αφροδίτη Μάνου

μουσική Μιχάλης Τρανουδάκηςκαι
http://youtu.be/CW8zAYKCEM4

Στίχοι: Οδυσσέας Ελύτης

Μουσική: Λίνος Κόκοτος

Πρώτη εκτέλεση: Ρένα Κουμιώτη