Κατερίνα Γώγου Εμένα οι φίλοι μου

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών

Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς

Κάνουν ό,τι λάχει

Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών

Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους

Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος

Επαγγελματίες επαναστάτες

Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν

Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν

αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

στις ταράτσες παλιών σπιτιών

Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη

Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια

τις ενοχές σας, 

αποφάσεις συνεδρίων, 

δανεικά κοστούμια, 

σημάδια από κάφτρες

περίεργες ημικρανίες, 

απειλητικές σιωπές

κολπίτιδες

ερωτεύονται ομοφυλόφιλους

τριχομονάδες

καθυστέρηση

Το τηλέφωνο

σπασμένα γυαλιά

Το ασθενοφόρο

Κανείς...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει

Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου

γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή

Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα

γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο

Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα

γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει

Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα

στο λαιμό σας, στα χέρια σας

Οι φίλοι μου...

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

ΣΥΓΚΡΙΣΗ Αλεξάνδρα Μπακονίκα

ΣΥΓΚΡΙΣΗ

Η γνώμη του με κέντρισε:

"Είναι φτηνά και άνοστα τα πορνογραφικά έντυπα,

ενώ τα ποιήματά σου διεγείρουν

και συγχρόνως προκαλούν ανάταση ψυχής.

Έχω εξάρτηση, είμαι ναρκομανής με τους στίχους σου".

Ξανασκέφτηκα την άποψή του.

Διόλου αμελητέος αντίπαλος η πορνογραφία,

πανστρατιές με βουλιμία τη διαβάζουν.

Τιμή μου να βγάζω άχρηστα τα έντυπα

και την παραλογοτεχνία της.

( συλ. "Θείο κορμί" εκδ. Διαγωνίου )

“An Echo From the Iron Harp” Robert E. Howard

Shadows and echoes haunt my dreams with dim and subtle pain, 

With the faded fire of a lost desire, like a ghost on a moonlit plain. 

In the pallid mist of death-like sleep she comes again to me: 

I see the gleam of her golden hair and her eyes like the deep grey sea. 

* * * * * * * * * * 

We came from the North as the spume is blown when the blue tide billows down; 

The kings of the South were overthrown in ruin of camp and town. 

Shrine and temple we dashed to dust, and roared in the dead gods' ears; 

We saw the fall of the kings of Gaul, and shattered the Belgae spears.

And South we rolled like a drifting cloud, like a wind that bends the grass, 

But we smote in vain on the gates of Spain for our own kin held the Pass. 

Then again we turned where the watch-fires burned to mark the lines of Rome, 

And fire and tower and standard sank as ships that die in foam.

[from “An Echo From the Iron Harp”; to read the complete poem, see The Collected Poetry of Robert E. Howard , p. 7;Night Images , p. 48 and Robert E. Howard Selected Poems , p. 190]

“The Deed Beyond the Deed” Robert E. Howard

Rane o' the Sword, wha' men misca' the fool, 

Has turned his galley to the unco' lands; 

Now in the dragon girten prow he stands. 

Billows abune the token o' his rule, 

Great fold on fold, the rover's banner spread. 

The hard neives dirl the ash ayint the tide 

The war shields klish amain alang the side, 

The red moon hammers dune a sea o' red.

Rane o' the Sword, nae sairly do we greet 

To see your taps'yls scuddin' dune the west, 

Nae muckle love bear we for a' your breed— 

Bluid willna dry like water—yet 'tis meet 

We gi' ye due, that curious unrest 

Wha' gars ye seek the deed beyant the deed.

[from “The Deed Beyond the Deed”; this is the complete poem as it appears in The Collected Poetry of Robert E. Howard , p. 10]

Ελευθερίου Αγγελική, Με κλειστά παράθυρα

Το στεναγμό μου πια δεν τον ακούς

η νύχτα, λες, που αναστενάζει

τα ρούχα σου ραντίζω μ' αγιασμούς

και λέω, είναι μπόρα θα περάσει..

Σαν καφενείο με κλειστά παράθυρα

και σ' ένα δρόμο ερημικό 

έγειρε τώρα η καρδιά σου..

Και σαν τον πόλεμο τον ξαφνικό

με τα σημάδια στο λαιμό 

ζεστή με πήραν απ' την αγκαλιά σου..

Από το σπίτι δεν περνά κανείς

ούτε οι φίλοι κι οι γειτόνοι

η στέγη εχαμήλωσε, θαρρείς

μα είναι η αγάπη που τελειώνει..

Σαν καφενείο με κλειστά παράθυρα

και σ' ένα δρόμο ερημικό

έγινε τώρα η καρδιά σου..

Και σαν τον πόλεμο τον ξαφνικό

με τα σημάδια στο λαιμό 

ζεστή με πήραν απ' την αγκαλιά σου..

http://youtu.be/svdCUS_BB7w

1000 τραγούδια του Μίκη Θεοδωράκη
CD 01
Track 08
Τίτλος: "Σαν καφενείο (Με κλειστά παράθυρα)"
Στίχοι: Αγγελική Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Εκτέλεση: Αλίκη Καγιαλόγλου
από τη "Φαίδρα" (https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A6%...)

http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=18621

Ελευθερίου Αγγελική, Με κλειστά παράθυρα

Το στεναγμό μου πια δεν τον ακούς

η νύχτα, λες, που αναστενάζει

τα ρούχα σου ραντίζω μ' αγιασμούς

και λέω, είναι μπόρα θα περάσει..

Σαν καφενείο με κλειστά παράθυρα

και σ' ένα δρόμο ερημικό 

έγειρε τώρα η καρδιά σου..

Και σαν τον πόλεμο τον ξαφνικό

με τα σημάδια στο λαιμό 

ζεστή με πήραν απ' την αγκαλιά σου..

Από το σπίτι δεν περνά κανείς

ούτε οι φίλοι κι οι γειτόνοι

η στέγη εχαμήλωσε, θαρρείς

μα είναι η αγάπη που τελειώνει..

Σαν καφενείο με κλειστά παράθυρα

και σ' ένα δρόμο ερημικό

έγινε τώρα η καρδιά σου..

Και σαν τον πόλεμο τον ξαφνικό

με τα σημάδια στο λαιμό 

ζεστή με πήραν απ' την αγκαλιά σου..

http://youtu.be/svdCUS_BB7w

Στίχοι: Αγγελική Ελευθερίου
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Ερμηνεία 1. Αλίκη Καγιαλόγλου


http://www.stixoi.info/stixoi.php?info=Lyrics&act=details&song_id=18621

Αρχάγγελε μου - Δημήτρης Ιατρόπουλος

Αρχάγγελε μου

Η αγκαλιά σου ένα αρχιπέλαγο γαλάζιο

και το φιλί σου ένα λουλούδι βυσσινί

μέσα στα χέρια σου ανασταίνομαι και μοιάζω

μ'ευτυχισμένη Παναγιά Βυζαντινή

Κι εσύ είσαι ο Άγγελος που κυβερνάει την μοίρα

και μ'οδηγείς από την νύχτα ως το πρωί

μια νύχτα μου' δωσες κι ένα πρωί σου πήρα

ένα πρωί που ήταν όλη μου η ζωή

 Αρχάγγελε μου ζωγράφισε μου

με τις φτερούγες σου στην άμμο μια καρδιά

και τρύπησε τη με ένα βέλος

γιατί δεν έχει αρχή και τέλος

μια τέτοια αγάπη τέτοια χαρά

 Μ'ένα σου βλέμμα δραπετεύω απ'τους ανθρώπους

που τους τυλίγει πάντα η γκρίζα μοναξιά

και ταξιδεύω στους δικούς σου Άγιους Τόπους

εκεί που στήνουνε παλάτια τα πουλιά

Η εποχή μας τρέχει ξέφρενα να φτάσει

σε κάποιο τέρμα μαγεμένο θρυλικό

με το φιλί σου εγώ την έχω ξεπεράσει

και πάω πιο πέρα κι απ'τον ίδιο το Θεό

Στίχοι του Δημήτρη Ιατρόπουλου