Ομοιότητες Γεωργία Ευαγγελίδου

Ομοιότητες

Αναζητώντας ίδιο άρωμα

ψάχνοντας ίδιες αποχρώσεις

γέρνει ο μίσχος ο απότιστος.

Ν' αγγίξει προσπαθεί την πένα.

Όμοια φαίνονται για λίγο.

Μέσα στην πλάνη τα γραπτά, ξεθωριασμένα.

Όνειρο ήταν μιας ζωής ...

Νόθα τα λόγια, της στιγμής.

Γεωργία Ευαγγελίδου

(Γ.Ε. 5-12-2013)

Όχι, εγώ δε σ’ αγαπώ Pablo Neruda & Λευτέρης Παπαδόπουλος

Εγώ, που λες, δε σ’ αγαπώ

κι αν θέλεις πίστεψέ το.

Απ’ την πολλή αγάπη μου

φτάνω να μη σε θέλω.

Όχι, εγώ δε σ’ αγαπώ

κι αν θέλεις πίστεψέ το.

Και δίχως τέλος σε μισώ

και σε παρακαλάω

να μείνεις πάντα δίπλα μου, 

αλλά να μη σε βλέπω, 

να σ’ αγαπώ σαν τον τυφλό

και σαν τον διακονιάρη.

Εγώ, που λες, δε σ’ αγαπώ

κι αν θέλεις πίστεψέ το.

Απ’ την πολλή αγάπη μου

κοντεύω να πεθάνω.

Όχι, εγώ δε σ’ αγαπώ

...

Κι απ’ την πολλή την προσμονή

όταν σε περιμένω

περνά η καρδιά μου απ’ τη φωτιά

σ’ ένα βουνό από πάγους.

Όχι, εγώ δε σ’ αγαπώ

ΟΧΙ ΕΓΩ ΔΕ ΣΑΓΑΠΩ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΨΑΡΙΑΝΟΣ

Στίχοι: Pablo Neruda & Λευτέρης Παπαδόπουλος Μουσική: Χρήστος Γκάρτζος 1. Δημήτρης Ψαριανός http://aristos1947.blogspot.gr/2012/12/blog-post_13.html

Να 'χα Βαγγέλης Φίλος

Να 'χα

Να 'χα μια ελιά

να ημερεύει

τους χειμώνες μου,

μια λεμονιά

ν' ανθίζει τις αισθήσεις,

να 'χα μια θάλασσα

και μιαν αγάπη.

Βαγγέλης Φίλος

"Ο Χρόνης Μίσσιος διαβάζει Χρόνη Μίσσιο", απόσπασμα από την ενότητα "Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται".

Η ζωή μας μια φορά μάς δίνεται. Άπαξ, που λένε. Σαν μια μοναδική ευκαιρία. Τουλάχιστον, μ'αυτήν την αυτόνομη μορφή της, δεν πρόκειται να ξαναϋπάρξουμε ποτέ. Και μεις τί την κάνουμε, ρε; Αντί να τη ζήσουμε; Τί την κάνουμε; Την σέρνουμε από δω και από κει δολοφονώντας την...


Οργανωμένη κοινωνία, οργανωμένες ανθρώπινες σχέσεις.


Μα αφού είναι οργανωμένες, πώς είναι σχέσεις;


Σχέση σημαίνει συνάντηση, σημαίνει έκπληξη, σημαίνει γέννα συναισθήματος.


Πώς να οργανώσεις τα συναισθήματα;


Έτσι, μ' αυτήν την κωλοεφεύρεση που τη λένε ρολόι, σπρώχνουμε τις ώρες και τις μέρες μας, σα να είναι βάρος. Και μάς είναι βάρος. Γιατί δε ζούμε... κατάλαβες;


Όλο κοιτάμε το ρολόι! Να φύγει κι αυτή η ώρα, να φύγει κι αυτή η μέρα, να έρθει το αύριο, και πάλι φτου κι απ'την αρχή.


Χωρίσαμε τη μέρα σε πτώματα στιγμών, σε σκοτωμένες ώρες που θα τις θάβουμε μέσα μας, μέσα στις σπηλιές του είναι μας, στις σπηλιές όπου γεννιέται η ελευθερία της επιθυμίας, και τις μπαζώνουμε με όλων των ειδών τα σκατά και τα σκουπίδια που μας πασάρουν σαν "αξίες", σαν "ανάγκες", σαν "ηθική", σαν "πολιτισμό".


Κάναμε το σώμα μας ένα απέραντο νεκροταφείο δολοφονημένων επιθυμιών και προσδοκιών.


Αφήνουμε τα πιο σημαντικά, τα πιο ουσιαστικά πράγματα, όπως να παίξουμε και να κουβεντιάσουμε με τα παιδιά και τα ζώα, με τα λουλούδια και τα δέντρα, να παίξουμε και να χαρούμε μεταξύ μας, να κάνουμε έρωτα, να απολαύσουμε τη φύση, τις ομορφιές του ανθρώπινου χεριού και του πνεύματος, να κατεβούμε τρυφερά μέσα μας, να γνωρίσουμε τον εαυτό μας και το διπλανό μας...


Όλα, όλα Σαλονικιέ, τ' αφήσαμε, γι' αυτό το αύριο, που δεν θα 'ρθει ποτέ...


Μόνο όταν ο θάνατος χτυπήσει κάποιο αγαπημένο μας πρόσωπο, πονάμε, γιατί συνήθως σκεφτόμαστε πως θέλαμε να του πούμε τόσα σημαντικά πράγματα, όπως:


Πόσο τον αγαπούσαμε, πόσο σημαντικός ήταν για μας.


Όμως, τ' αφήσαμε για αύριο.


Για να πάμε πού ρε Σαλονικιέ; Αφού ανατέλλει, δύει ο ήλιος, και δεν πάμε πουθενά αλλού παρά στο θάνατο.


Και μεις οι μαλάκες, αντί να κλαίμε το δειλινό, γιατί χάθηκε άλλη μια μέρα απ' τη ζωή μας, χαιρόμαστε!


Ξέρεις γιατί; Γιατί η μέρα μας είναι φορτωμένη με οδύνη, αντί να είναι μια περιπέτεια, μια σύγκρουση με τα όρια της ελευθερίας μας.


Την καταντήσαμε έναν καθημερινό -χωρίς καμιά ελπίδα ανάστασης- θάνατο!


Διότι, αυτός είναι θάνατος!


Ο άλλος, όταν γεράσουμε σε αρμονία και ελευθερία με τον εαυτό μας, όταν δηλαδή παραμείνουμε εμείς, δεν είναι θάνατος. Είναι μετάβαση.


Είναι διάσπαση σε μύριες άλλες ζωές, στις οποίες, αν εδώ σε τούτη τη μορφή ζωής είσαι ζωντανός, αν δεν δολοφονήσεις την ουσία σου, εκεί, θα δώσεις χάρη κι ομορφιά, όπως η Μαρία, που φούνταρε προχτές από την ταράτσα για να μην πεθάνει...


Ήρθανε να την πάρουνε, και η Μαρία, είπε το "όχι", με τον πιο αμετάκλητο τρόπο.


Πήγαμε στην κηδεία της. Και τί άκουσα τον παππά να λέει;


"Χοῦς εἶ, καὶ εἰς χοῦν ἀπελεύσει"...


Και τότε κατάλαβα, πως η Μαρία σώθηκε.


Του χρόνου, όλα τα στοιχεία της, που τα κράτησε ζωντανά σε τούτη τη μορφή ζωής, θα γίνουν πανσέδες, δέντρα, πουλιά, ποτάμια... -


Χρόνης Μίσσιος

"Ο Χρόνης Μίσσιος διαβάζει Χρόνη Μίσσιο", απόσπασμα από την ενότητα "Η ζωή μας μια φορά μας δίνεται".

Χρόνης Μίσσιος, Bond-us music, 2009, www.bond-us.gr.

Αφήγηση: Χρόνης Μίσσιος. Μουσική Σύνθεση: Βαγγέλης Μπόντας.

http://tvxs.gr/news/politismos/xronis-missios-i-zoi-mas-mia-fora-mas-dinetai

Τι είναι ο έρωτας; Χρόνης Μίσσιος

Τι είναι ο έρωτας;

Έρωτας είναι το ίπτασθαι οικειοθελώς,

το ωραιάσθαι αενάως,

το εγγίζεσθαι χαιδευτικώς,

το ποθείν καθ'ολοκληρίαν,

το καλλωπίζειν το χώρο,

το φαντάζεσθαι εγχρώμως,

το διαλέγεσθαι μωβ,

το αντι-εξουσιάζεσθαι ανυπερθέτως,

το συνουσιάζεσθαι επαναληπτικώς.

Γενικώς το ευ ζειν...

Το αποπλανάσθαι στην απουσία της μοναξιάς...

.ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟ " ΝΑΔΙΡ " Stella Cadente

..ΑΚΟΥΓΟΝΤΑΣ ΤΟ " ΝΑΔΙΡ ", της λατρεμενης ΤΑΝΙΑΣ._ Μουστειλα παλι εναν φακελλο , γεματο επισημοτητα ,γραμματοσημα κ ολα τα συναφη , γεματον μια συλλογη απο " ΕΤΤΙΚΕΤΕΣ". Απεξω εγραψα, Αποστολεας: εγω. _Αποδεκτης : εγω. Ειχα σκεφτει να του βαλω κι εναν χριστουγεννιατικο φιογκο με δυο αστερακια χρυσα, μα ,μαλλον θα φαινοταν πολυ "κιτς " ../ Ειπαμε , να τιμουμε το image .Το απαιτει η εποχη. ..Πηγα λοιπον ταχα μου ανηξερη το πρωι, κι ανοιξα το γραμματοκιβωτιο. Πω πω !! -Ενας μεγαλος μαυρος σαν εβενινος φακελλος. Τον ψηλαφισα. Παραφουσκωμενος κ μαλακος, σαν ναχε φυλλα απο ντοσιε. Εχει πραμα να διαβασω εδω, μπολικο, θα το φχαριστηθω _παλι ταχα μου σαν να μην ηξερα ναδα. Μπαινοντας σπιτι, ετοιμαζω καφε, τσιγαρο, ολο το ιεροτελεστικο τελος παντων , κ καθομαι ανοιγοντας το περιεχομενο στο τραπεζι μπροστα μου. Με το καρω τραπεζομαντηλο._Αχρηστη πληροφορια.._ Απλωνονται σαν φυλλα ποκας σε καζινο, δεσμιδες εττικετες. ΣΕ τρια χρωματα.Σαν την ταινια του Κισλοφσκι. ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΣΠΡΟ ΜΠΛΕ. Παιρνω ανασες κ αρχιζω να διαβαζω : " Παραδοξη " , " Φευγατη ", " Υπερβολικη ", " Κακια " , " Υπερευαισθητη " , 'Χωρατατζου " ,' Αστεια ", "Μελαγχολικη" , "Καλοσυνατη " , " Φοβισμενη " , 'Καταθλιπτικια " , " Ταλαντουχα ", "Μαλακισμενη "....... ___ _ Λοιπον , σε απαρτια ολα τα κομματια μου ,απο μενα σε μενα με αγαπη ??..Με βουλα κ ημερομηνια αποστολης. Κατι φωτογραφιες μου Α/Μ χασκογελανε σα να βλεπουν καλικαντζαρους.../// Εγω ,εδω στα 13, εκει στα 17, στα 25, στα 29, στα 35 , 37, 40, ..μια αλλη ερμηνεια των διψηφιων αριθμων ως τα 50. _ Η φωνη της ΤΣΑΝΑΚΛΙΔΟΥ με ξεκουφαινει σαν λυγμος που περιμενε χρονια να ξεσπασει : * _Χορεψε αγορι μου χορεψε, μη στηνεις ξωβεργα εγω σου τολεγα..** / Θελω κολασμενα ενα κονιακακι δυνατο - αναβω κ αλλο τσιγαρο .." *Ηρθε η καρδια μου να χτυπησει παλαμακια * ,.../// Πριν το καταλαβω διασχιζω το δωματιο χορευοντας __ ΣΤΡΟΒΙΛΙΣΜΑ _ * Σε βρηκα κι ειχες το Ναδιρ στο ματι σαν μιαν απειλη..**..//// Νανοιξω ολα τα παραθυρα να μπει ο ΑΕΡΑΣ , Συνοδος του χορου μου κ Οξυγονο _επειγον περιστατικο Η ΨΥΧΗ ΑΠΑΙΤΕΙ ΝΑ ΠΕΤΑΞΕΙ _ Μπηκε φουριοζος ο ΑΕΡΑΣ ΑΠΟ ΠΑΝΤΟΥ σα να φυσηξε κατευθειαν απο τη νοτισμενη θαλασσα ,μ αφρους κ φυκια,κ γευση αρμυρη/ κατι σταγονες στα χειλη // Τις πηρε και τις σηκωσε τις ΕΤΙΚΕΤΤΕΣ ΟΛΕΣ. __ Αχρηστες ρουφιανες σελιδες / χαρτια της δεκαρας / επιθετα μιας γραμματικης υπουλης κ ξοφλημενης__ Απατες! Απατες ! __ _ Κι ο φακελλος ο σενιαρισμενος ,γρηγορα στα σκουπιδια..._ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ ΤΑ ΧΡΟΝΑΚΙΑ..._ ποσα χρονακια.._ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΜΕ ΕΝΑ ΑΜΑΝ ΝΑ ΕΞΟΡΚΙΣΕΙΣ ΤΙΣ ΨΥΧΕΣ..!...___ __ ΧΟΡΕΨΕ ΜΩΡΟ ΜΟΥ ΧΟΡΕΨΕ...!!.._ __ Σε ενα τοσο μικρο τραγουδι να περναει χωρις γραμματοσημα ολη σου η ζωη / Σα φτυσια η καθε ματαιοδοξη ετικεττα/ ΧΟΡΕΨΕ ΨΥΧΗ ΜΟΥ ,ΧΟΡΕΨΕ __-- ΚΟΚΚΙΝΟ ΑΣΠΡΟ ΜΠΛΕ . ΤΟ ΝΑΔΙΡ ΜΟΥ,. __ ΤΡΑΓΟΥΔΑ ΠΙΟ ΔΥΝΑΤΑ ΡΕ ΤΑΝΙΑ !!! ΓΙΑ ΠΑΡΤΗ ΜΟΥ..

Stella Cadente

Χωρίς εσένα - Θάνος Ανεστόπουλος

Χωρίς εσένα το ρίγος, ο φόβος, η απόγνωση...
Χωρίς εσένα όλα τα πράγματα σημαίνουν θάνατο
Χωρίς εσένα που τέμνεις τα νερά με τη φωτιά
δε μένει ούτε ήλιος ούτε γη να καρποφορεί...
Χωρίς εσένα μόνο οι γλουτοί, το στήθος και το στόμα σου
μένουν οφθαλμαπάτες σε αποδεκατισμένο επίλογο...
Χωρίς εσύ να είσαι εδώ
μένουν μονάχα το κρύο ή το ζεστό σώμα της απουσίας σου...
Μένουν όλα όσα δεν έβλεπα τις ώρες που σε κοίταζα...
Μένει το άδειο βάθος της καρδιάς μου να το ρυπαίνει ο κόσμος...
Χωρίς εσένα ο κόσμος στέλνει μόνο αρνήσεις
κι είμαι ανέτοιμος για αυτά τα κομμάτια της ψυχής μου από κενό εκμαγείο...
Και δεν αντέχει χωρίς εσένα καμιά πραγματικότητα...
Γιατί ό,τι και να σκεφτούμε, εσύ και εγώ, τ'ανθρώπινα, το τώρα, τα κανονικά...
Όχι δεν είναι αυτά ποτέ το βάθος του κόσμου...
Βάθος του κόσμου είσαι εσύ, που ξέρεις να συγχωρείς έναν ερωτευμένο...
Και μοιάζουμε...
μοιάζουμε...
σ'ότι δε φαίνεται...

Thanos Anestopoulos