ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

Φεύγεις την ώρα ακριβώς που σε σκέφτομαι.

Αφήνεις πίσω το λιγοστό άρωμα

της μνήμης σου 

και τα δεσμά του μυαλού και του πόθου μου.

Φεύγεις, άρα υπάρχεις.

Έρχεσαι, όταν ζητάς να με υποτάξεις,

να παίξεις ανασύροντας τη φωνή μου

από τα έγκατα του ασύλληπτου.

Έρχεσαι,

άρα σου ανήκω.

Έτσι φτιάχτηκε ο κόσμος για μας.

Άφηνέ με ν' αγγίζω την αύρα σου έστω,

την άκρη απ' τη σκιά σου έστω,

τη θέρμη στο μέρος που ακουμπούσες το χαρτί.

Ύστερα κοίταζέ με

να σου αφήνω λέξεις πάνω στο σεντόνι.

να γίνομαι ποτάμι από σιωπές.

Γερνάμε μαζί αλλά

θα πεθάνω μόνο εγώ,

αγάπη μου.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΕΥΘΥΜΙΑΔΗΣ

Αλκυόνη Παπαδάκη "Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"

Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή
Αλκυόνη Παπαδάκη
επιμέλεια σειράς: Νίκος Καλέντης
Καλέντης, 2004
135 σελ.
ISBN 960-219-147-3, 

ISBN-13 978-960-219-147-7,
Νεοελληνική πεζογραφία [DDC: 889.3]
Αποφθέγματα [DDC: 080] 

Αλκυόνη Παπαδάκη

"Ξεφυλλίζοντας τη σιωπή"

Αποσπάσματα

Τι φταις αλήθεια.

Κανείς δε σου 'μαθε το δρόμο για το "εμείς".

Και το χειρότερο, κανένας δε σε εκπαίδευσε

να επενδύεις στο "εγώ".

Σαν επαίτης εκλιπαρείς μπροστά στην πόρτα του "εσείς".

Έσπασες αμέτρητες φορές τα μούτρα σου, προσπαθώντας

ανάμεσα σε σκοτάδια ν' ανακαλύψεις το "εσύ".

Σ' έπιασε πάντα πανικός στη θέα και στη σκέψη του "αυτοί".

Και στην απελπισία, στο χαμό σου, φώναζε

"Αυτός! Αυτός!"

Κι έπιασες ένα πιστόλι, να πολεμάς.

Τι φταις!

Ξέρω ποιος είσαι

"Ξέρω πόση βρομιά έχεις μέσα σου.

Ξέρω ποιος είσαι και τι θέλεις.

Μα, δεν πειράζει. Έλα, κάθισε κοντά μου.

Εγώ θα σε κρύψω όταν οι άλλοι σου αμολήσουν τα σκυλιά.

Θα σου κάνω όσο χώρο θέλεις στην ψυχή μου να ξεκουραστείς.

Θα σε κεράσω και γλυκό του κουταλιού.

Αλλά μην αρχίσεις να κάνεις μπροστά μου την αγιογραφία σου,

γιατί τότε, στο λέω, θα σε φτύσω ."

http://www.biblionet.gr/book

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες Μαρία Πολυδούρη

Δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες

στα περασμένα χρόνια.

Και σε ήλιο, σε καλοκαιριού προμάντεμα

και σε βροχή, σε χιόνια,

δεν τραγουδώ παρά γιατί μ’ αγάπησες.

Μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου

μια νύχτα και με φίλησες στο στόμα,

μόνο γι’ αυτό είμαι ωραία σαν κρίνο ολάνοιχτο

κ’ έχω ένα ρίγος στην ψυχή μου ακόμα,

μόνο γιατί με κράτησες στα χέρια σου.

Μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν

με την ψυχή στο βλέμμα,

περήφανα στολίστηκα το υπέρτατο

της ύπαρξής μου στέμμα,

μόνο γιατί τα μάτια σου με κοίταξαν.

Μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες

και στη ματιά σου να περνάει

είδα τη λυγερή σκιά μου, ως όνειρο

να παίζει, να πονάει,

μόνο γιατί όπως πέρναγα με καμάρωσες.

Γιατί, μόνο γιατί σε σ'έναν άρεσε

γι’ αυτό έμεινε ωραίο το πέρασμά μου.

Σα να μ’ ακολουθούσες όπου πήγαινα,

σα να περνούσες κάπου εκεί σιμά μου.

Γιατί, μόνο γιατί σε σ'έναν άρεσε.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα,

γι’ αυτό η ζωή μου εδόθη.

Στην άχαρη ζωή την ανεκπλήρωτη

μένα η ζωή πληρώθη.

Μόνο γιατί μ’ αγάπησες γεννήθηκα.

Μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου

μου χάρισε η αυγή ρόδα στα χέρια.

Για να φωτίσω μια στιγμή το δρόμο σου

μου γέμισε τα μάτια η νύχτα αστέρια,

μονάχα για τη διαλεχτήν αγάπη σου.

Μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες

έζησα, να πληθαίνω

τα ονείρατά σου, ωραίε που βασίλεψες

κ’ έτσι γλυκά πεθαίνω

μονάχα γιατί τόσο ωραία μ’ αγάπησες.

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Ερμηνεία : Mάγδα Πένσου

Μουσική: Γιάννης Σπανός
Πρώτη εκτέλεση: Πόπη Αστεριάδη

Μουσική: Δημήτρης Παπαδημητρίου
Τραγούδι: Ελευθερία Αρβανιτάκη
Από τον δίσκο "Τραγούδια για τους μήνες".

Κική Δημουλά - Η ατελής προδοσία

Δε θυμάμαι αν φεύγοντας μου έδωσες

το σεσημασμένο φιλί.

Είπες μόνο φεύγω για λόγους αναψυχής

αφήνω ανοιχτή την πόρτα της προδοσίας

θα επιστρέψω εξολοκλήρου

αυτό ναι, το θυμάμαι καλά

κεντήθηκε με καυτή βελόνα

τατουάζ ανεξίτηλο στην παρειά μου.

Ξέρεις τι είναι προδοσία;

Η ανάγκη φυγής που κυριεύει

κάθε σώμα

καθηλωμένο στην ίδια κουραστική στάση

όπως είναι η στάση της πίστης

η στάση της αγάπης

μπροστά σ΄ένα παράθυρο αμετακίνητο

με μόνη θέα νύχτα μέρα

καρφωτή στα μάτια

την ανυπόφορη αντηλιά του εαυτού της.

Ξέρεις ποιός είναι ο διαφημιστής

ο αντζέντης της προδοσίας;

Το προδοτικό φιλί.

Εκείνο μεριμνά για τη φήμη της

της κλείνει κερδοφόρα συμβόλαια

με την αθανασία

εκείνο φέρνει γενεές και γεμίζουν

οι οθόνες των αιώνων

γιατί αυτό το φιλί

είναι που διεγείρει

την καταπιεσμένη αγριότητα

προσηλυτίζει το αίμα

στη θρησκεία του θανάτου

εκείνο είναι που

κόβει την ανάσα των θρήνων

κι αν ανασαίνουν ακόμα οι δικοί μου

είναι γιατί θυμάμαι

ότι φεύγοντας άφησες μεν ανοιχτή

την πόρτα της προδοσίας

αλλά το προδοτικό φιλί της

δεν μου το έδωσες.

Γράψε μου σε παρακαλώ

τη διεύθυνσή του.

Πίνακας : The lovers 1928 

René François Ghislain Magritte, (21 Νοεμβρίου 1898 – 15 Αυγούστου 1967)

ΕΠΙΡΡΟΕΣ Κική Δημουλά

ΕΠΙΡΡΟΕΣ

Από την συλλογή "Επί τα ίχνη"

Κάτι τι σου είπε η βροχή,

κάτι τι σου είπε ο Σεπτέμβρης,

κι έγινε η μορφή σου

τζάμι θολό,

που πίσω του μπορεί

κανείς ανενόχλητα

μήνες απρόοπτους

να περάσει"

"Περπατώ και νυχτώνει.

Αποφασίζω και νυχτώνει"

"Ξέρω απ' όλα. Λίγο απ' όλα.

Τα ονόματα των λουλουδιών όταν μαραίνονται,

πότε πρασινίζουν οι λέξεις και πότε κρυώνουμε.

Πόσο εύκολα γυρίζει η κλειδαριά των αισθημάτων

μ' ένα οποιοδήποτε κλειδί της λησμονιάς"

"Πέρασα από κήπους, στάθηκα σε συντριβάνια

και είδα πολλά αγαλματίδια να γελούν

σε αθέατα αίτια χαράς.

Και μικρούς ερωτιδείς, καυχησιάρηδες.

Τα τεντωμένα τόξα τους

βγήκανε μισοφέγγαρο σε νύχτες μου και ρέμβασα.

Είδα πολλά και ωραία όνειρα

και είδα να ξεχνιέμαι"

"Περπάτησα πολύ στα αισθήματα,

τα δικά μου και των άλλων,

κι έμενε πάντα χώρος ανάμεσά τους

να περάσει ο πλατύς χρόνος.

Πέρασα από ταχυδρομεία και ξαναπέρασα.

Έγραψα γράμματα και ξαναέγραψα

και στο θεό της απαντήσεως προσευχήθηκα άκοπα"

"Μίλησα πολύ. Στους ανθρώπους,

στους φανοστάτες, στις φωτογραφίες.

Και πολύ στις αλυσίδες.

Έμαθα να διαβάζω χέρια

και να χάνω χέρια"

"Ταξίδεψα μάλιστα.

Πήγα κι από 'δω, πήγα κι από 'κει...

Παντού έτοιμος να γεράσει ο κόσμος.

Έχασα κι από 'δω, έχασα κι από 'κει.

Κι από την προσοχή μου μέσα έχασα

κι απ' την απροσεξία μου.

Πήγα και στη θάλασσα.

Μου οφειλόταν ένα πλάτος. Πες πως το πήρα.

Φοβήθηκα τη μοναξιά

και φαντάστηκα ανθρώπους.

Τους είδα να πέφτουν

απ' το χέρι μιας ήσυχης σκόνης,

που διέτρεχε μιαν ηλιαχτίδα

κι άλλους από τον ήχο μιας καμπάνας ελάχιστης.

Και ηχήθηκα σε κωδωνοκρουσίες

ορθόδοξης ερημίας"

"Έπιασα και φωτιά και σιγοκάηκα.

Και δεν μου 'λειψε ούτε των φεγγαριών η πείρα.

Η χάση τους πάνω από θάλασσες κι από μάτια,

σκοτεινή, με ακόνισε"

"Όσο μπόρεσα έφερ' αντίσταση σ' αυτό το ποτάμι

όταν είχε νερό πολύ, να μη με πάρει,

κι όσο ήταν δυνατόν φαντάστηκα νερό

στα ξεροπόταμα

και παρασύρθηκα"

"Σε σωστή ώρα νυχτώνει"

Θανάσης Άνθιμος

Αδειάζω

Την ψυχή μου

Στο δισκοπότηρο

Των συνανθρώπων μου.

Θανάσης Άνθιμος

ΘΑΝΑΣΗΣ ΑΝΘΙΜΟΣ

Βιβλιογραφία

[...] 

Νοιώθω βαρύ το κορμί 

και σαν χτυπημένα 

όλα μου τα μέλη

και θυμάμαι.

Σελίδα πρώτη.

Τίτλος πρώτος, ξεθωριασμένος'

"Τα όνειρά μας".

Σελίδα έσχατη.

Τίτλος τελευταίος,

γράμματα ζωηρά και ευανάγνωστα'

"Ο φόβος του θανάτου".

Η Σαλώμη - Λουδοβίκος των Ανωγείων

Του φεγγαριού το ασήμι

πάνω στο καλντερίμι

απλώθηκε

κι η Άννα το αγρίμι

στου Φώτη το ταξίμι

σηκώθηκε.

Να βγει και να χορέψει

τους άντρες να μαγέψει

μεσ’ τη γιορτή.

Και την καρδιά του Φώτη

θα τηνε κάψει πρώτη

σαν το χαρτί.

Αν έκλαψε η Σαλώμη

στου πάθους τη συγγνώμη

θα λυτρωθεί

μα το βαρύ της στέμμα 

ρουμπίνι με το αίμα

θα μπερδευτεί.

Στίχοι: Λουδοβίκος των Ανωγείων Μουσική: Λουδοβίκος των Ανωγείων Ερμηνεία :  1. Σωκράτης Μάλαμας & Λιζέττα Καλημέρη