Κυριακή 19 Ιανουαρίου 2014

Προμηθεύς Πυρφόρος Στιλβωμένα περιστατικά...




Προμηθεύς Πυρφόρος
πάντα επίκαιρο, γιατί υπάρχουν ακόμη ποιητές:

Στιλβωμένα περιστατικά. Εκτάκτου ανάγκης ιατρεία πόνου. Στα σχόλια βρίσκεται το μπαμ. Στην κατάρρευση της πόρτας, στα εσώτερα δώματα, οι κεραυνοί. Στα τηλέφωνα παίρνουν φωτιά οι αισθήσεις. Καίγονται και τα χλωρά τότε. Τα υπερφίαλα «θέλω» περαστικών κραυγών, σμιλεύουν κι άλλο, κι αιμορραγούν τους ποιητές. Που τολμούν, να σκίζουν τα ντουβάρια τους, και να εκθέτουν το γύρω τους στον κόσμο, και τ’ αναφιλητά τους. Κι ύστερα, είναι ο τρόπος και η στάση η Ποίηση. Ένας αλάνικος ήχος σε κάθε γωνιά, σε κάθε διάδρομο, σε κάθε… Πώς να κρατήσει σύνορο ο ποιητής, αφού με γυμνά τα χέρια κατεβάζει πόρτες, ξηλώνει περιφράξεις, ρίχνει κλωτσιά σε αποστάσεις… -!- Κάθε συνάντηση και μια πληγή, είναι ο τοκετός του στίγματός του. Κι όποιος κατάλαβε είδε, και οίδε. Κοράκια καιροί λυσσομανούν πάνω του. Άρπαξε, ..όποιος… τα ιμάτιά του -!- Φυλαχτά είναι ακόμα και τα τούβλα του, κομμάτια απ’ τις αυλές του, ψήγμα του σάλιου του…

_________ Θέλει πλάτες γερές η έκθεση. Μη μου πονάς τους ποιητές, εσύ περαστικέ! Μα κι αν, από λάθος σου, ή κι εξεπίτηδες τους πονέσεις, μάθε να ζητάς και συγγνώμη. Κι αν νιώσεις, θα πιεις νερό.
Και προσοχή! Δεν ομιλώ, για παραποιητές και ό,τι ..παρά… άνευ προθέσεων οι αλήθειες.
Κι οι φίλοι...κι οι προστάτες...ποιος θα μας προστατέψει απ' τα θεριά;
κι οι έρωτες..κι οι αγάπες... ποιος πονάει σήμερα και ποιος κλαίει;

"πάω να ξαπλώσω στα καρφιά μου":

Προμηθεύς Πυρφόρος


 18/01/2014 23:50 ·

Έκτωρ Πανταζής κυνόδοντας


Έκτωρ Πανταζής
κυνόδοντας

Κύβοι αλατιού, τους παίξαμε στη θάλασσα
αρμύρισε ο πόντος με τα αττικά σου δάκρυα
τρέχουν μες στο σκοτάδι τα δελφίνια
σκάβουν ένα τάφο στο νερό
κοιμούνται στο εύρος του βυθού
αγνοώντας τα μαύρα ναυάγια
το σκυλόδοντο που είχε μπηχτεί στα πλευρά σου
τώρα στης ακτής τ’ αλάτια
αστράφτει στον ήλιο
κοιμήσου ακριβή κοπέλα
τα κοχύλια που σωρεύαμε το μεσημέρι
τα πήρε πίσω η θάλασσα το μεσονύχτι

είμαστε ένα διεκδικούμενο εμείς
οφείλουμε να γειωθούμε όπως τα αλεξικέραυνα

Σάββατο 18 Ιανουαρίου 2014

Santina Konstantinidou '' Αλυσίδες ''



Santina Konstantinidou
17/01/2014

'' Αλυσίδες ''

Συναντάω το ξημέρωμα μεθυσμένο , 
γυμνό και ντροπιασμένο ... 

το ντύνω με αλυσίδες και κραυγές ...

μνήμες 

σιωπές ...

σκιές θλιμμένες 

και ρωγμές .




Σίσσυ Αληφραγκή Φτερουγίζω στις πέντε αισθήσεις







Φτερουγίζω στις πέντε αισθήσεις συν μια

Λαγνεία στην απουσία…

Σίσσυ Αληφραγκή

Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣίΩΝ (Περί Αγίου Γκάτσου το ανάγνωσμα)


Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος
Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΤΩΝ ΚΥΠΑΡΙΣΣίΩΝ*
Εγώ που λες τον έρωτα, εξ απαλών ονύχων,
Στον ύπνο μου τραγούδαγα, εντός τεσσάρων τοίχων
Και ξώφαλτσα οι γείτονες αν άκουγαν τα φάλτσα
«πω, πω, πω!» λέγαν «τι παιδί! Και τι διαόλου κάλτσα!»

Ξημέρωνε και νύχτωνε, μια ήλιος, μια φεγγάρι,
Με τη φωτιά που μ’ άναψε το φτερωτό ζαγάρι.
Κι αφού είδα κι απόειδα, απόφαση το πήρα,
Μ’ έκανε σπίρτο η μάνα μου κι ο δρόμος αναπτήρα.

Και πήγα και φορτσάρισα και βγήκα στο μεϊντάνι,
Στα φόρτε μου, τα κόρτε μου σηκώσανε ντουμάνι.
Μες στο παιχνίδι κάηκα και έκαψα καρδούλες
Στο εναλλάξ του έρωτος, σαν του Ζενέ τις δούλες

Με μάτια δεκατέσσερα, τυφλά από το πάθος,
Από φιλί σ’ άλλο φιλί, μου έφυγε η γνάθος!
Κουτσά στραβά πορεύτηκα, τσιγάρο στο τσιγάρο,
Πολλά είδαν τα μάτια μου μα δε φοβάμαι χάρο.
Πετώ στάχτη στα μάτια σας, την Πύρρειο μου νίκη.
Δεν βρήκα αποτσίγαρα ποτέ στη σταχτοθήκη!
Και καταλήγω άφωνος σκαλίζοντας τις στάχτες
Οι άνθρωποι που γνώρισα γεννούσαν καταρράχτες.

Η γνώση φέρνει απόγνωση και κατά το συνήθες
Αφού δεν κόβει η κούτρα μου ακόμα βγάζω σπίθες.
Όσο κρατούν τα κάρβουνα που έχει το μαγκάλι,
Όσα παθαίνει το κορμί τα φταίει το κεφάλι.

Κι εγώ που λες τον έρωτα, τον έχω να κρατιέμαι
Στα βέλη, στα δρεπάνια του, μα δεν τον καταριέμαι
Και στέκομαι στον θάνατο μπροστά, παληκαρίσια
Μπορεί να βρω μια Παναγιά κάτω απ τα κυπαρίσσια


Κάιρο 18/1/2014

*Περί Αγίου Γκάτσου το ανάγνωσμα

 18/01/2014

Τάσος Λειβαδίτης Σε περιμένω παντού







Σὲ περιμένω παντοῦ

Κι ἂν ἔρθει κάποτε ἡ στιγμὴ νὰ χωριστοῦμε, ἀγάπη μου,
μὴ χάσεις τὸ θάρρος σου.
Ἡ πιὸ μεγάλη ἀρετὴ τοῦ ἀνθρώπου, εἶναι νὰ ᾿χει καρδιά.
Μὰ ἡ πιὸ μεγάλη ἀκόμα, εἶναι ὅταν χρειάζεται
νὰ παραμερίσει τὴν καρδιά του.

Τὴν ἀγάπη μας αὔριο, θὰ τὴ διαβάζουν τὰ παιδιὰ στὰ σχολικὰ βιβλία, πλάι στὰ ὀνόματα τῶν ἄστρων καὶ τὰ καθήκοντα τῶν συντρόφων.
Ἂν μοῦ χάριζαν ὅλη τὴν αἰωνιότητα χωρὶς ἐσένα,
θὰ προτιμοῦσα μιὰ μικρὴ στιγμὴ πλάι σου.

Θὰ θυμᾶμαι πάντα τὰ μάτια σου, φλογερὰ καὶ μεγάλα,
σὰ δύο νύχτες ἔρωτα, μὲς στὸν ἐμφύλιο πόλεμο.

Ἄ! ναί, ξέχασα νὰ σοῦ πῶ, πὼς τὰ στάχυα εἶναι χρυσὰ κι ἀπέραντα, γιατὶ σ᾿ ἀγαπῶ.

Κλεῖσε τὸ σπίτι. Δῶσε σὲ μιὰ γειτόνισσα τὸ κλειδὶ καὶ προχώρα. Ἐκεῖ ποὺ οἱ φαμίλιες μοιράζονται ἕνα ψωμὶ στὰ ὀκτώ, ἐκεῖ ποὺ κατρακυλάει ὁ μεγάλος ἴσκιος τῶν ντουφεκισμένων. Σ᾿ ὅποιο μέρος τῆς γῆς, σ᾿ ὅποια ὥρα,
ἐκεῖ ποὺ πολεμᾶνε καὶ πεθαίνουν οἱ ἄνθρωποι γιὰ ἕνα καινούργιο κόσμο... ἐκεῖ θὰ σὲ περιμένω, ἀγάπη μου!

Πηγές :

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/tasos_leibadiths_poems.htm




Δημήτρης Νικηφόρου (για τον Μιχαλομπά, εις μνήμην)


Πως αγαπώ σας αετοί στα κρύφια σας κονάκια

ίσκιος π' ανθρώπου δεν πατεί, χέρι δε μαγαρίζει,
τη μοναξιά που γεύεστε σε χωριστά τσανάκια
έτσι περήφανα ψυχή καμιά δεν την αγγίζει

Θέλω αψηλά το τάφο μου στις ακρημνές φωλιές σας
να μ' αγκαλιάζ' η χαραυγή να μ' αγρυπνά το δείλι
κιβούρι να' χω τα φτερά, τρισάγιο τις λαλιές σας
και της ματιάς σας η ανταυγιά να' ναι μου το καντηλι

Θέλω από το διάβα μου χνάρι μην απομείνει
ένα μαζί σας να γινώ, να μη λογούμαι ξένος
μήτε βουνό μήτ' ουρανός να' ν' μπορετό να κρίνει
ποιος είναι τος ο ζωντανός και ποιος ο αποθαμένος._

(για τον Μιχαλομπά, εις μνήμην)


GreatHoundimi Nick

18/01/2014 ·