Πως αγαπώ σας αετοί στα κρύφια σας κονάκια
ίσκιος π' ανθρώπου δεν πατεί, χέρι δε μαγαρίζει,
τη μοναξιά που γεύεστε σε χωριστά τσανάκια
έτσι περήφανα ψυχή καμιά δεν την αγγίζει
Θέλω αψηλά το τάφο μου στις ακρημνές φωλιές σας
να μ' αγκαλιάζ' η χαραυγή να μ' αγρυπνά το δείλι
κιβούρι να' χω τα φτερά, τρισάγιο τις λαλιές σας
και της ματιάς σας η ανταυγιά να' ναι μου το καντηλι
Θέλω από το διάβα μου χνάρι μην απομείνει
ένα μαζί σας να γινώ, να μη λογούμαι ξένος
μήτε βουνό μήτ' ουρανός να' ν' μπορετό να κρίνει
ποιος είναι τος ο ζωντανός και ποιος ο αποθαμένος._
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου