Κωνσταντίνος Σπηλιώτης ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ Συλλογή ''Ευχές''

Konstantinos Spiliotis B
4 Φεβρουαρίου

ΣΤΑΥΡΟΦΟΡΙΑ

Λευκές νιφάδες του χιονιού 

οι μαγικές ευχές,

ως σπαθοφόροι οιωνοί που θα σαλπάρουν πέρα απ' το λυκόφως,

φαντάζουν μυριάδες λικνιζόμενοι θεοί

και σ' ένα τόσο δα μικρό κατάστρωμα πώς να χωρέσουν;

Μα το λιμάνι, ευγενικό και πράο,

μια αγκαλιά κατευόδια έχει για τους ταξιδιώτες.

Ώρα καλή, μικροί μου αδελφοί,

μονάχα σάς εκλιπαρώ δεχτείτε τούτη την ανάσα δώρο

είναι το φύσημα απ' του εύφορου κάμπου τα πνευμόνια,

δώρο της φύσης προς τη φύση.

Ηρωικές εσείς στιγμές,

φθαρτές ανάσες απ' τα δόντια του άτρωτου καιρού,

αναπολήστε τη φθορά σας.

Παραμερίστε σε μια άσημη γωνιά του καραβιού,

κλείστε τα μάτια κι ακούστε το ταξίδι

είναι η πορεία του χρόνου μες στο χρόνο. 

Συλλογή ''Ευχές'' 

1Μου αρέσει! · · Κοινοποιήστε

Ελισσαίος Βγενόπουλος, Ολεμάν και Κεντρωμένες αγριλιές

Ολεμάν
Μυθιστόρημα
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Αλεξάνδρεια, 1998
284 σελ.
ISBN 960-221-146-6,
 ISBN-13 978-960-221-146-5,
[Κυκλοφορεί]
Νεοελληνική πεζογραφία
 - Μυθιστόρημα [DDC: 889.3] 

"Ξοδεύτηκαν στοίβες από χρόνια, χιλιόμετρα από ανάσες, τόνοι από ψιθύρους και πάντα στους μεγάλους μου πυρετούς έβλεπα το πρόσωπό μου στριμωγμένο σε μια γωνιά πέτρινου τοίχου και να μην μπορώ να δω δεξιά αριστερά ούτε πάνω κάτω· μόνο στο βάθος, μέσα στο πηχτό σκοτάδι, διέκρινα μια λουρίδα χωράφι, κατηφορικό χωράφι, κι ένα μικρό τεσσάρων-πέντε χρόνων να σέρνει μια σκουριασμένη αλυσίδα ανάμεσα σε χωμάτινες κόκκινες πέτρες, λεκιασμένες ελπίδες και λιγδερές επιθυμίες, κι ακόμα στο πάνω μέρος του χωραφιού οι μεγάλοι να συνεχίζουν σκυφτοί τη δουλειά. "Ολεμάν", φώναζα και πεταγόμουν από τον πυρετό μου κρυμμένος πίσω από τον κορμό μιας ελιάς, το θρανίο της πέμπτης δημοτικού ή το γυμνό μηρό μιας ανέμελης γυναίκας. Αλλά ο αντίπαλος στρατός δεν φαινόταν πουθενά..."
Στη μέση του κάμπου, στην άκρη της πόλης, ένα αγόρι κάνει τα πρώτα του βήματα, στήνοντας, ξηλώνοντας και ξαναφτιάχνοντας τον κόσμο του από στοιχειώδη υλικά: κάψα, βροχή και κοκκινόχωμα, ακινησία, Sante, αερικά και γυναικείους χυμούς, λόγγους, αυλές και τσιμεντόδρομους, προπαίδεια και ανάγνωση, γυαλένια, "Μάσκα", μελαγχολία και σινεμά. ΄Ενα παιδί γίνεται έφηβος περνώντας από τις συμπληγάδες της τρυφεράδας και της σκληρότητας, της περηφάνιας και της ντροπής, της γνώσης και της αίσθησης, της αποκοτιάς και του φόβου. Κι ένας συγγραφέας ξαναγυρίζει σ΄όλα αυτά, για ν΄αντλήσει μέσα από το βούρκο της μνήμης το χρονικό του ανύποπτου βλέμματος και του πρώτου αγγίγματος, το μυθιστόρημα των αναπάντεχων μικρών στιγμών, των άγουρων αισθημάτων και των ανείπωτων πόθων. Από δω αναβλύζει η συγκίνηση κι ένας νέος λυρισμός που πάει γραμμή στην καρδιά των πραγμάτων. "Ολεμάν": μια λέξη χωρίς νόημα, μια ιαχή παιδικού πολέμου ή ένας κωδικός για το άνοιγμα και το μυστήριο του κόσμου.

Κριτικές - Παρουσιάσεις
Γιώργος Μαρκόπουλος, Μιχάλης Κατσαρός: Κατά Σαδδουκαίων, "Η Αυγή", 3.3.2013

Κεντρωμένες αγριλιές
Ελισσαίος Βγενόπουλος

Περί Τεχνών, 2005
251 σελ.
ISBN 960-8260-81-7, 

ISBN-13 978-960-8260-81-8,

 [Κυκλοφορεί]
Νεοελληνική πεζογραφία -

 Μυθιστόρημα [DDC: 889.3] 

Η νύχτα πεσμένη στα γόνατα με το μαύρο χιτώνα να διπλώνει στις μασχάλες της, νανούριζε τα σιωπηλά σκαλιά, τα ήσυχα σοκάκια, τη βουβή πόλη. Μια γιρλάντα με επιφωνήματα, βλαστήμιες, χλευασμούς, λυγμούς και χαμόγελα, δείγματα της πραμάτειας μιας μέρας που πέρασε, κρεμόταν στον ουρανό. Η μια της άκρη πιασμένη στην κορυφή της Παλιοβούνας και η άλλη στο λόφο που δημιουργούσαν στις νότιες συνοικίες οι ενοχές των ανθρώπων.






Βγενόπουλος, Ελισσαίος

Ο Ελισσαίος Βγενόπουλος είναι συγγραφέας και σκηνοθέτης. Έχει γυρίσει το ντοκιμαντέρ "Αίγιο-μια πόλη κοιτάζει το μέλλον μέσα από το παράθυρο" (38΄, 1988), που προβλήθηκε στο Φεστιβάλ Ταινιών Μικρού Μήκους Δράμας καθώς και στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, στο πλαίσιο του αφιερώματος "Κινηματογράφος και Πραγματικότητα". Έχει εκδώσει τα μυθιστορήματα: "Ολεμάν", Αλεξάνδρεια, 1998 και "Κεντρωμένες αγριλιές", Περί Τεχνών, 2005.




Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2005) Κεντρωμένες αγριλιές, Περί Τεχνών
(1998) Ολεμάν, Αλεξάνδρεια


Πηγές
http://www.biblionet.gr/author


6 Ιουλίου 2012 Ελισσαίος Βγενόπουλος

Φαίδων Θεοφίλου ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥ

Φαίδων Θεοφίλου
5 Φεβρουαρίου

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ ΠΕΡΙΠΑΤΟΥ

C: Φ Α Ι Δ Ω Ν Θ Ε Ο Φ Ι Λ Ο Υ

Σαν περπατώ στις μουντές και βροχερές μέρες , σκέπτομαι πως η εσωτερική λιακάδα είναι δική μου υπόθεση… 

Έτσι έχω δύο σκηνικά: Ένα πραγματικό και ένα υποτιθέμενο. Ανοίγοντας όλα τα παράθυρα του είναι μου, καλωσορίζω δυο αντίθετα: ένα εξωτερικό σκηνικό και ένα εσωτερικό, που μαζί κάνουν ένα ζεύγος ή ένα μικρό «Όλον». 

Σαν περπατώ τα βράδια, αισθάνομαι την άχνα της νύχτας και την εκπνοή από τ’ άνθη της λεμονιάς, σαν δοξάρι βιολιού στις χορδές της ύπαρξής μου.

Μπορεί να είμαστε ευάλωτοι στη θλίψη και συχνά να αφηνόμαστε στον απαλό της κατήφορο, αλλά αυτή η θαυμαστή σύνθεση, που λέγεται ΑΝΘΡΩΠΟΣ, και ποιητής στην αισθαντικότητα, είναι σε θέση να παράγει ΚΑΙ χαρά από το τίποτα, μπορεί να παράγει και δύναμη και αισιοδοξία και μια εξαίσια ευαισθησία για να απολαμβάνει από το πέταγμα μιας πεταλούδας, τη λιακάδα, τη βροχή, το άρωμα ενός καφέ, την τέχνη, το άγγιγμα, ως την αγάπη, που είναι ΟΛΑ.

Δηλαδή μια ατομική επανάσταση που ανεμίζει χαρούμενα εντός του.

Είμαστε και παιδιά της θλίψης ναι! Αλλά έτσι αντιλαμβανόμαστε πιο έντονα τη διαφορά της χαράς που θα παράγουμε από μια μικρή ή μεγάλη αιτία…

Μανώλης Μεσσήνης Στο ίδιο σκηνικό...

Μανώλης Μεσσήνης

5/2/2014

Μάριον Μίντση ΓΕΛΑ ΠΑΛΙΑΤΣΟ…

Μάριον Μίντση
5/1/2014
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΓΕΛΑ ΠΑΛΙΑΤΣΟ… Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Στην προσπάθειά μου να τινάξω όλες τις μικρότητες της ζωής από πάνω μου, βρέθηκα στην ψηλότερη κορφή του ιδεατού και της ψευδαίσθησης!

Εκεί, ελεύθερη και εξιδανικευμένη, σήκωσα τα μάτια μου να μαγευτώ από την ‘’θεία’’ ομορφιά του απόλυτου!

Μα από' μεινα ορφανή. Ασάλευτη να θωρώ την απεραντοσύνη της ερήμου, που ερμητικά με τύλιγε με της απομόνωσης τα συντροφικά της μονοπάτια.

Να υπάρχει άραγε σωτήρια λύση σε τούτο το μαρτύριο, που βασανιστικά μαστιγώνει την αλύτρωτη ψυχή?

Ναι. Ο καλπασμός, πάνω στο άγριο άτι του συμβιβασμού σου… μα μη ρωτάς πού πας!
Ανέβαινε , κατέβαινε απ΄το βουνό στην πεδιάδα, μέχρι να συναντήσεις την κρυμμένη αρμονία της ασυμβίβαστης καρδιάς!

Της ανάγκης σου παλιάτσος, κάνε τα ασυμβίβαστα, συμβατικά,
σάρωσε το δάκρυ σου, ζωγράφισε με τατουάζ στα χείλη, το χαμόγελό σου και πιες να ξεδιψάσεις με των ‘’ανθρώπων’’ σου την προδοσία.

Ύστερα, σπάσε το κελί της θλίψης
και βγάλε στο σεργιάνι την βαρυπενθούσα υπομονή…
Και μην ξεχάσεις, τον στεναγμό σου να κρεμάσεις στα κάγκελα της
πληγωμένης σου σιωπής.
Αυτό περιμένουν από σένα οι κομπλεξικοί, να Αναστηθούν, ‘’θάβοντας’’ Εσένα.

Και τότε ψάξε! Ψάξε για την φοβισμένη δυνατότητα και κάνε την
‘’δύναμή’’ σου, Έργο Αυτοπεποίθησης στη δική σου Ανατολή !

Τόλμα, μετά την πτώση ‘’λίγο ψηλότερα να σηκωθείς’’
Και θριαμβευτής, να κλείσεις το μάτι στο ζενίθ!

Όχι, δεν θα σου πω, ‘’Αγάπα’’ τον εξολοθρευτή σου.
‘’Συγχώρα’’ θα φωνάξω,
αν θες να βρεις της γιατρειάς σου την γαλήνια προσαρμογή!!!

Από το ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ της Τετάρτης,
ελάτε παιδιά μαζί, να σκουπίσουμε το δάκρυ
από κείνους, που ηθελημένα ή αθέλητα
κι ΕΜΕΙΣ, πικράναμε απελπισμένα.

Έμβλημά μας, Ένα:
‘’Ο ΣΥ ΜΙΣΕΙΣ, ΕΤΕΡΩ ΜΗΝ ΠΟΙΗΣΕΙΣ’’

Με την σφραγίδα του ΑΝΘΡΩΠΟΥ, όχι μόνο την άφεση να εκλιπαρήσουμε, αλλά και την μεταμέλεια να χαρίσουμε,
Σαν δωρεά ψυχής!

Φαίδων Θεοφίλου ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

Φαίδων Θεοφίλου
2 Φεβρουαρίου

ΑΦΙΞΗ ΣΤΗΝ ΠΑΤΜΟ 

C: ΦΑΙΔΩΝ ΘΕΟΦΙΛΟΥ

Στην αρχή ήταν το δέος.

Όταν άρχισε να ραγίζει, όλα ξεδιάλυναν.

Βράχια ξεφύτρωναν 

με το νεύμα του Θεού.

Η θάλασσα καθρέφτιζε τις προθέσεις τ' ουρανού.

Ποιητών και Αγίων ψιθυρίσματα,

με τις τέσσερις εποχές να παραστέκουν.

Στο καστρομοναστήρι οι αιώνες ταξινομημένοι

με την πνοή της Ιστορίας.

Τα λόγια του Ιωάννη κεντημένα στον αιθέρα

και τα οράματα να φωλιάζουν στο σπήλαιο.

Μπαίνουμε στο λιμάνι

και μας μηνάει η Πάτμος:

«Στην πέτρα η Δύναμή μου,

η Σοφία μου στο λευκό

οι ισορροπίες της Ψυχής μου στα σχήματα».

Με αρσενοπρέπεια κατεβαίνει ο ήλιος

τη σκάλα του στη θάλασσα.

Οι αποχρώσεις ξεσπούν

σαν παιδικά αισθήματα.

Άγγελοι κρατούν στα κύματα τον ίσο…

Ο Ιωάννης αλλοπαρμένος

απ’ το Ουράνιο Πάθος

αφήνει τη φωνή Του ως εμάς:

«Στου Θεού τον Έρωτα αφεθείτε» Και στων Ανθρώπων, ψιθύρισα

και στων Ανθρώπων,

ενώ το πλοίο έδενε στο ντόκο…

**********************************

* "Ο Κύκλος της κοντινής ξαδέλφης"

Άννα Γαλανού Οι ήρωες των βιβλίων μου

Οι ήρωες των βιβλίων μου

Είσαι πρώτος, σηκώνεις μια ολόκληρη ιστορία στους ώμους σου. Είτε είναι ταινία, είτε βιβλίο, είτε στίχος, είτε πίνακας... όλα έχουν τον ήρωα τους. Κι αυτός, δεν θέλει να πλήξει στη μοναξιά των σελίδων και των εικόνων που δεν τον αφήνουν ν' απολαύσει λίγο από το μπλε της θάλασσας και το χλωρό πράσινο του κάμπου ή να παίξει στο ποτάμι μόνος του, χωρίς να σκέφτεται τίποτα. Θέλει να τρέξει να πλέξει το κουβάρι κι ύστερα να το ξετυλίξει, να στηθεί ακίνητος για να μπει στο καμβά, να κάνει υπερβάσεις ώστε να γίνει στίχος.
Οι ήρωες...
Με μελαγχολούν οι ήρωες, με τρομάζουν και δεν με αφήνουν σε ησυχία. Με προκαλούν να ζωγραφίσω τη ψυχή τους, να βάλω μελάνι στα χέρια τους για να χαράξουν πορείες, αφήνοντας με απέξω τις περισσότερες φορές... Κάνω αγώνα δρόμου να τους φθάσω, να τους πιάσω από το χέρι, από τα μαλλιά, να τους κλείσω το στόμα, να τους φασκιώσω τα όνειρα και να τους οδηγήσω! Με ξεγελούν εύκολα ότι τα κατάφερα, όμως... είναι ψέμα. Πάντα με κάνουν ότι θέλουν.

Οι ήρωες...
Γελούν και κλαίνε στην ίδια σελίδα, αγαπούν, ερωτεύονται, πεθαίνουν, ζωντανεύουν, παντρεύονται, χωρίζουν, φεύγουν...φεύγουν... μου ξεφεύγουν κι όλο τρέχω ξωπίσω τους. Μπορεί όλα αυτά να γίνονται σε ένα μόνο κεφάλαιο, αναρωτιέμαι πολλές φορές; Μήπως τους κουβαλώ μέσα μου; Μήπως είναι δικά μου πετάγματα σε άλλες ζωές; Μήπως;; Πόσα μήπως; Λίγα σε σχέση με το πόσα περνάω.

Οι ήρωες...
Ξέρουν να σκάβουν τη γη, ξέρουν να διαβάζουν τ' άστρα, να λένε παραμύθια, να μαζεύουν όνειρα ξεχασμένα σε παλιούς χρόνους, ξέρουν να λένε τη δική τους αλήθεια, να ταξιδεύουν σε μακρινές χώρες, να έχουν πολλές πατρίδες, να παίζουν μουσικές όλων των λαών του κόσμου, και μετά να μου κλείνουν πονηρά το μάτι και να ξεκουράζουν τα όμορφα όνειρα τους στο δικό μου ξάγρυπνο μυαλό.
Οι ήρωες...
Αγαπώ τους ήρωες των βιβλίων μου. Δεν θέλω να ζουν μια συνηθισμένη ζωή, δεν θέλω να ακουμπούν στο καθημερινό παιχνίδι μιας ίδιας μονοτονίας, δεν θέλω ν' αρκούνται στα λίγα, μετά από πολλά βασανιστήρια ψυχής και σώματος. Αν το αξίζουν διεκδικούν τη λύτρωση, τη δικαιοσύνη και στο τέλος σιγά σιγά τα παίρνουν όλα... Ό,τι τους αξίζει το παίρνουν.
Οι ήρωες μου,
Αγαπούν τη ζωή κι εγώ Αγαπώ αυτούς

ΑΝΝΑ ΓΑΛΑΝΟΥ



Άννα Γαλανού

4/2/2014