Παγκόσμια ημέρα παιδικού βιβλίου 2014

Κάθε χρόνο, στις 2 Απριλίου, ημέρα γενεθλίων του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν, http://poihtikakailogotexnikaanalogia.blogspot.gr/2014/04/hans-christian-andersen.html
γιορτάζεται η Παγκόσμια Ημέρα Παιδικού Βιβλίου. Την οποία καθιέρωσε η ΙΒΒΥ, Διεθνής Οργάνωση Βιβλίων για τη Νεότητα, το 1966 με σκοπό να να εμπνεύσει στα παιδιά την αγάπη για το διάβασμα και να προκαλέσει την προσοχή των μεγαλυτέρων στο παιδικό βιβλίο. Από τότε, κάθε χρόνο, ένα διαφορετικό εθνικό τμήμα της IBBY (International Board of Books for Young People) ετοιμάζει ένα μήνυμα και μία αφίσα, που διανέμονται σε όλο τον κόσμο. Γίνεται έτσι χορηγός της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου, επιλέγει ένα θέμα και καλεί ένα γνωστό συγγραφέα να γράψει μήνυμα για όλα τα παιδιά του κόσμου και ένα γνωστό εικονογράφο να φιλοτεχνήσει μια αφίσα. Φέτος, το έργο αυτό αναλαμβάνει το Τμήμα της Ιρλανδίας. Το φετινό μήνυμα υπογράφει η βραβευμένη Ιρλανδή συγγραφέας Siobhán Parkinson (το μπλογκ της εδώ http://www.siobhanparkinson.com/ ) και την αφίσα φιλοτέχνησε η ιρλανδή εικονογράφος, συγγραφέας και δημιουργός κινούμενων σχεδίων Niamh Sharkey http://www.niamhsharkey.com/

Σε εμάς, στην Ελλάδα, το Εθνικό Κέντρο Βιβλίου (ΕΚΕΒΙ) στηρίζει από το 1996 την πρωτοβουλία αυτή και σε συνεργασία με τον Κύκλο του Ελληνικού Παιδικού και Εφηβικού Βιβλίου, το ελληνικό τμήμα της IBBY, τυπώνει στα ελληνικά την αφίσα και το φυλλάδιο με το μήνυμα και τα αποστέλλει σε ένα ευρύ δίκτυο σχολείων και σχολικών βιβλιοθηκών σε όλη την Ελλάδα, προτρέποντας έτσι και άλλους φορείς να οργανώσουν εκδηλώσεις για τον εορτασμό της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου.

Με τη συμβολή της αγαπημένης μας συγγραφέα, κυρίως παιδικής λογοτεχνίας Επίτιμη Πρόεδρος του Ελληνικού Τμήματος της ΙΒΒΥ, Λότη Πέτροβιτς-Ανδρουτσοπούλου (διαβάστε εδώ βιογραφικό της http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2014/04/blog-post_1555.html )έγινε η μετάφραση του μηνύματος στα ελληνικά :

«Συχνά οι αναγνώστες ρωτούν τους συγγραφείς πώς γίνεται και γράφουν τις ιστορίες τους - από πού έρχονται οι ιδέες; Από τη φαντασία μου, απαντάει ο συγγραφέας. Α, μάλιστα, μπορεί να πουν οι αναγνώστες. Αλλά πού είναι η φαντασία σας, και από τι είναι φτιαγμένη, και έχουν όλοι φαντασία;
Α, λέει τότε ο συγγραφέας, η φαντασία είναι μέσα στο κεφάλι μου βέβαια, και είναι φτιαγμένη από εικόνες και λέξεις, αναμνήσεις και ίχνη από άλλες ιστορίες και λέξεις, κομμάτια από πράγματα και μελωδίες και σκέψεις και πρόσωπα και τέρατα και σχήματα και λέξεις, κινήσεις και λέξεις, κύματα και αραβουργήματα και τοπία και λέξεις, αρώματα και αισθήματα και χρώματα και ρίμες και μικρούς ήχους και ξαφνικούς θορύβους και γεύσεις και εκρήξεις ενέργειας και γρίφους και αύρες και λέξεις. Και στροβιλίζονται όλα εκεί μέσα και τραγουδούν κι αλλάζουν διαρκώς σαν να τα βλέπεις από καλειδοσκόπιο και αιωρούνται και κάθονται και σκέφτονται και τσιγκλούν το κεφάλι. Βέβαια, φαντασία έχει ο καθένας, διαφορετικά δε θα μπορούσαμε να ονειρευόμαστε. Η φαντασία του καθενός, ωστόσο, δεν έχει μέσα της το ίδιο υλικό. Στους μάγειρες ίσως περιέχει γεύσεις κυρίως και στους ζωγράφους χρώματα και σχήματα κυρίως. Όμως η φαντασία των συγγραφέων είναι γεμάτη κυρίως από λέξεις.

Με λέξεις λειτουργεί επίσης και η φαντασία εκείνων που διαβάζουν ή ακούν ιστορίες. Η φαντασία του συγγραφέα πλάθει και ανακατεύει και φτιάχνει ιδέες και ήχους και φωνές και χαρακτήρες και γεγονότα μέσα στην ιστορία, και η ιστορία είναι φτιαγμένη από λέξεις και μόνο, στρατιές από κουλουριαστά σημαδάκια που γεμίζουν τις σελίδες. Έρχεται τότε ο αναγνώστης και τα σημαδάκια ζωντανεύουν. Μένουν στη σελίδα, εξακολουθούν να μοιάζουν με στρατιές, αλλά τρεχοβολούν και στη φαντασία του αναγνώστη και ο αναγνώστης τώρα σχηματίζει και συνδέει έτσι τις λέξεις, ώστε η ιστορία να εκτυλίσσεται μέσα στο δικό του ή στο δικό της το κεφάλι, όπως έκανε κάποτε στο κεφάλι του συγγραφέα.

Αυτός είναι ο λόγος που ο αναγνώστης είναι εξίσου σημαντικός για την ιστορία με τον συγγραφέα. Υπάρχει μόνο ένας συγγραφέας για κάθε ιστορία, υπάρχουν όμως εκατοντάδες ή χιλιάδες ή μπορεί και εκατομμύρια αναγνώστες, που διαβάζουν στη γλώσσα του συγγραφέα ή σε άλλες γλώσσες στις οποίες μπορεί να έχει μεταφραστεί. Χωρίς τον συγγραφέα η ιστορία δε θα είχε γεννηθεί ποτέ. Αλλά χωρίς τις χιλιάδες των αναγνωστών σε όλο τον κόσμο, η ιστορία δε θα είχε ζήσει όλες τις ζωές που θα μπορούσε να ζήσει.

Κάθε αναγνώστης μιας ιστορίας έχει κάτι κοινό με κάθε άλλο αναγνώστη της. Ξεχωριστά ο καθένας, αλλά και μαζί κατά κάποιον τρόπο, αναδημιουργούν την ιστορία του συγγραφέα στη δική τους φαντασία - μια πράξη που είναι ταυτόχρονα ιδιωτική και δημόσια, προσωπική και κοινή, ατομική και διεθνής. Και αυτό ίσως είναι ό,τι καλύτερο μπορούν να κάνουν οι άνθρωποι. Συνεχίστε να διαβάζετε!»

Στο πλαίσιο εορτασμού της Παγκόσμιας Ημέρας Παιδικού Βιβλίου, το Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ – Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου θα απονείμει τα ετήσια βραβεία του σε συγγραφείς, εικονογράφους, βιβλιοθηκάριους, εκπαιδευτικούς και άλλους φορείς που με το έργο τους προάγουν τη φιλαναγνωσία. Φέτος για πρώτη φορά στην ιστορία τους τα βραβεία σε βιβλία αποφασίστηκαν με ψηφοφορία των μελών του Κύκλου Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου και ψηφοφορία κοινού.

Τα φετινά βραβεία απονέμουν η Φίλια Δενδρινού και ο Χρήστος Δημόπουλος στην καθιερωμένη τελετή την Τετάρτη 2 Απριλίου, στο θέατρο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης (Μασσαλίας 22, Κολωνάκι), στις 7.30 μ.μ.


Πληροφορίες
Διοργανωτής Ελληνοαμερικανική Ένωση, Ελληνικό Τμήμα της ΙΒΒΥ-Κύκλος Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου
Χώρος διεξαγωγής Θέατρο Ελληνοαμερικανικής Ένωσης, Μασσαλίας 22, Κολωνάκι
Ημερομηνία έναρξης 02/04/2014
Ημερομηνία λήξης 02/04/2014
Ώρα έναρξης 19:30

Είσοδος ελεύθερη


Ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, ολοκληρώνοντας τη ψηφοφορία των μελών τους για τα βραβεία σε δημιουργούς βιβλίων τα οποία εκδόθηκαν το 2013 παρουσίασαν τις ΒΡΑΧΕΙΕΣ ΛΙΣΤΕΣ ΒΡΑΒΕΙΩΝ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΤΜΗΜΑΤΟΣ ΙΒΒΥ-ΚΥΚΛΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΠΑΙΔΙΚΟΥ ΒΙΒΛΙΟΥ όπου τέθηκαν σε ανοιχτή ψηφοφορία κοινού από τις 24/3-31/3/2014.
Τα βραβεία θα ανακοινωθούν στις 2 Απριλίου 2014, στις 19:30, στο αμφιθέατρο της Ελληνοαμερικάνικης Ένωσης (Μασσαλίας 22-Αθήνα).

Οι βραχείες λίστες (αλφαβητικά και ανά κατηγορία) είναι οι εξής: Βραβείο σε συγγραφέα εφηβικού νεανικού βιβλίου Μητσιάλη Αλεξάνδρα Θα σε σώσω ότι κι αν γίνει Εκδόσεις Παπαδόπουλος ΙΒ N1 Πριοβόλου Ελένη Οι φύλακες των αστεριών Εκδόσεις Καστανιώτη ΙΒ N2 Σαραντίτη Ελένη Η Χαρούλα στους εφτά ουρανούς  Εκδόσεις Πατάκη ΙΒ N3   Βραβείο Φανή Αποστολίδου σε συγγραφέα εκτενούς παραμυθιού Δημητρούκα Αγαθή Οι Μαγκουράτοι Εκδόσεις Πατάκη ΙΒ Κ1 Κοντολέων Μάνος Μανόλο και Μανολίτο Εκδόσεις Πατάκη ΙΒ Κ2 Παπαθεοδώρου Βασίλης  Ναι, Βιρτζίνια, υπάρχει Άι Βασίλης Εκδόσεις Καστανιώτη ΙΒ Κ3  Βραβείο σε συγγραφέα και εικονογράφο εικονοβιβλίου Γεροκώστα Εύη & Κούρτης Ανδρέας Μια μέρα που έγινε νύχτα  Εκδόσεις Χριστάκης ΙΒ Ε1 Κουτσιαρής Βασίλης  & Βερούτσου Κατερίνα Είναι κάτι που μένει Εκδόσεις Παρρησία ΙΒ Ε2 Κρις Κατερίνα Σχεδόν τα πάντα για τα ΧΜ, το Λεύκωμα των ΧΜ Εκδόσεις Κέδρος ΙΒ Ε3 Μπουλώτης Χρήστος & Στεφανίδη Φωτεινή Η Επανάσταση των παλιών παιχνιδιών                  Εκδόσεις Καλέντης ΙΒ Ε4 Σακκά Ναννίνα & Παρίση Διατσέντα Τα οικογενειακά των τεράτων Εκδόσεις Λιβάνη ΙΒ Ε5 Φρατζεσκάκη Χριστίνα & Χαδουλού Κατερίνα Μαραλά, η μάνα των παραμυθιών   Εκδόσεις Πατάκη ΙΒ Ε6 Βραβείο «Πηνελόπη Μαξίμου» σε συγγραφέα βιβλίου βραχείας φόρμας Αλεξάνδρου Γιώτα Χάρης και Φάρις  Εκδόσεις Βιβλιόφωνο ΙΒ Β1 Γεροκώστα Εύη Ο βάτραχος και το φιλί Εκδόσεις Μεταίχμιο ΙΒ Β2 Μαντουβάλου Σοφία Το φουστάνι με τις πεταλούδες Εκδόσεις Μεταίχμιο ΙΒ Β3 Μπαμπέτα Ιωάννα Η Ζωή που περισσεύει… Εκδόσεις Πατάκη ΙΒ Β4 Ψαραύτη Λίτσα Η Χιόνα Εκδόσεις Πατάκη ΙΒ Β5 Βραβείο σε μεταφραστή ξένου βιβλίου για παιδιά και νέους Αγγελίδου Μαρία για το βιβλίο του Σταινχεφελ Αντρέα Ρίκο και Όσκαρ, το μυστήριο του ριγκατόνι Εκδόσεις Μεταίχμιο ΙΒ Μ1 Κοντολέων Κώστια  για το βιβλίο του Φίλιπ Πούλμαν Τα παραμύθια των αδελφών Γριμ Εκδόσεις Ψυχογιός ΙΒ Μ2 Ντεκάστρο Μαρίζα για το βιβλίο του Palacio R.J. Θαύμα Εκδόσεις Παπαδόπουλος ΙΒ Μ3 ΙΒΒΥ- International Board on Books for Young People Η IBBY είναι μη κερδοσκοπικός οργανισμός, ο οποίος εκπροσωπεί ένα διεθνές δίκτυο ατόμων από όλο τον κόσμο, που σκοπό τους έχουν να φέρνουν τα βιβλία κοντά στα παιδιά.  Ο Κύκλος του Ελληνικού Παιδικού Βιβλίου, σωματείο πολιτιστικό, μη κερδοσκοπικό, αναγνωρισμένο από το Πρωτοδικείο Αθηνών, είναι το Ελληνικό Τμήμα της Διεθνούς Οργάνωσης Βιβλίων για τη Νεότητα (International Board on Books for Young People – IBBY). Τα μέλη του είναι συγγραφείς, εικονογράφοι, εκπαιδευτικοί και των τριών βαθμίδων, εκδότες, βιβλιοθηκονόμοι, ερευνητές, παιδοψυχολόγοι και άλλα άτομα που ενδιαφέρονται για το παιδικό βιβλίο και το αποδεικνύουν έμπρακτα. Περισσότερα- Πηγές : http://www.ekebi.gr/frontoffice/portal.asp?cpage=NODE&cnode=138 http://www.greekibby.gr http://www.hau.gr/?i=culture.el.current_forth_events.3793  http://www.sansimera.gr/worldays/13#ixzz2xjh1DYUF http://www.tovima.gr/culture/article/?aid=582811

Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen)

Δανός συγγραφέας και ποιητής, πασίγνωστος σ’ όλο τον κόσμο για τα παραμύθια του. Γιος ενός παπουτσή και μιας πλύστρας, ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν (Hans Christian Andersen) γεννήθηκε στις 2 Απριλίου του 1805 στην πόλη Οντένσε. Έμεινε ορφανός από πατέρα στα 11 του χρόνια και έκανε διάφορες δουλειές για να τα φέρει βόλτα αυτός και η μητέρα του. Το σχολείο ήταν μια πολυτέλεια για τον μικρό Χανς Κρίστιαν.

Το προσωπικό του καταφύγιο, τις όποιες ελεύθερες ώρες είχε, ήταν ένα μικρό κουκλοθέατρο. Έφτιαχνε με τα ίδια του τα χέρια τις κούκλες, τις έντυνε κι έδινε τις δικές του προσωπικές παραστάσεις, με έργα κυρίως του Σαίξπηρ, τα οποία απομνημόνευε με χαρακτηριστική ευκολία.

Η χάρη του αυτή έφτασε στα αυτιά του βασιλιά της Δανίας Φρειδερίκου του 6ου, ο οποίος ενδιαφέρθηκε προσωπικά για το παράξενο αυτό αγόρι. Τον έστειλε σ’ ένα από τα καλύτερα σχολεία της χώρας, καταβάλλοντας ο ίδιος τα δίδακτρα. Μετά κόπων και βασάνων, ο Χανς Κρίστιαν τελείωσε το Γυμνάσιο σε ηλικία 23 ετών. «Τα χρόνια αυτά ήταν τα πιο πικρά και σκοτεινά της ζωής μου», έγραψε στην αυτοβιογραφία του. Στη συνέχεια γράφεται στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης, χωρίς να ολοκληρώσει τις σπουδές του.

Το 1822 εκδίδει το πρώτο βιβλίο του, που θα περάσει απαρατήρητο. Το 1829 γράφει μια ιστορία φαντασίας με τίτλο «Περίπατος από το κανάλι του Χόλμενς στο ανατολικό σημείο του νησιού Άμαγκερ, που θα σημειώσει μεγάλη επιτυχία. Συνεχίζει να γράφει, ποιήματα, θεατρικά έργα, λιμπρέτα για λυρικά έργα, μυθιστορήματα, που γνωρίζουν επιτυχία περισσότερο στη Γερμανία, παρά στην πατρίδα του.

Το 1835 δημοσιεύει τα πρώτα του «Παραμύθια για παιδιά» και μόνο 8 χρόνια αργότερα κερδίζουν την επιδοκιμασία του κόσμου. Θα γράψει συνολικά 168 παραμύθια ως το 1872 με πιο γνωστά, «Τα κόκκινα Παπούτσια», «Η πριγκίπισσα και το μπιζέλι», «Η βασίλισσα του χιονιού», «Το ασχημόπαπο», «Το μολυβένιο στρατιωτάκι», «Το μικρό έλατο», «Η μικρή γοργόνα», «Τα καινούργια ρούχα του αυτοκράτορα», «Το κοριτσάκι με τα σπίρτα» και «Η Τοσοδούλα».

Ενώ τα έργα του Άντερσεν είναι σχεδόν άγνωστα έξω από τη Δανία και τις γειτονικές της χώρες, τα παραμύθια του είναι από τα πιο πολυμεταφρασμένα έργα σ’ όλη την ιστορία της λογοτεχνίας. Μολονότι βασίζονται σε λαϊκούς θρύλους, τα περισσότερα χαρακτηρίζονται από έναν ηθικό ρεαλισμό, παρά απ’ την ανάγκη εκπλήρωσης μιας επιθυμίας. Οι κακοί δεν είναι δράκοι ή μάγισσες των λαϊκών μυθιστοριών, αλλά εκπρόσωποι ανθρώπινων αδυναμιών, όπως ματαιοδοξίας, σνομπισμού ή εγωιστικής αδιαφορίας. Ορισμένα από τα παραμύθια του αποκαλύπτουν μία αισιόδοξη πίστη στην επικράτηση του καλού και του ωραίου, άλλα είναι βαθιά απαισιόδοξα και έχουν δυσάρεστο τέλος.

Ο Χανς Κρίστιαν Άντερσεν θα διακριθεί και στην ταξιδιωτική λογοτεχνία. Από το 1833 ως το 1857 πραγματοποιεί 29 ταξίδια σε Ευρώπη, Ασία και Αφρική, γνωρίζεται με μεγάλες προσωπικότητες της εποχής και καταγράφει τις εμπειρίες του σε σειρά ταξιδιωτικών βιβλίων.

Τα βήματά του θα τον φέρουν ως την Ελλάδα τον Μάρτιο του 1841. Στο οδοιπορικό του «Το Παζάρι ενός ποιητή», που κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις εκδόσεις «Εστία» με τον τίτλο «Οδοιπορικό στην Ελλάδα» περιγράφει λεπτομερώς τη διαμονή στην Αθήνα.

Παρά τις ανησυχίες και τις φοβίες του, δεν δίστασε να ταξιδέψει και να επισκεφτεί το Θησείο, το Φάληρο, τον Κολωνό και την Ακρόπολη, όπου ανέβαινε κάθε μέρα. Με ειδική άμαξα εξόρμησε στα χωριά των Μεσογείων, αλλά και τις πλαγιές της Πεντέλης.

Η προσωπική του ζωή δεν μοιάζει με την εικόνα ενός καλοκάγαθου τζέντλεμαν, που αφιέρωσε τη ζωή του ολοκληρωτικά στη συγγραφή έργων για παιδιά, μα πιο πολύ με την εικόνα ενός φιλόδοξου, τρωτού, ματαιόδοξου, ευαίσθητου και ευφυή άνδρα. Δεν έκανε οικογένεια, αν και πολλές φορές ερωτεύτηκε βαθιά, ιδιαίτερα τη διάσημη σουηδέζα τραγουδίστρια Γιένυ Λιντ.

Την άνοιξη του 1872, ο Άντερσεν έπεσε από το κρεβάτι του και χτύπησε σοβαρά. Δεν ξανάγινε ποτέ τελείως καλά και στις 4 Αυγούστου του 1875 πέθανε, σε ηλικία 70 ετών.



ΠΗΓΕΣ:
  http://www.sansimera.gr/biographies/107#ixzz2xjgBddnm

" Άβελ και Ίκαρος" της Ελένης Καρασαββίδου

" Άβελ και Ίκαρος" της Ελένης Καρασαββίδου

Αναδημοσίευση από το ιστολόγιο μου Εφημερ-είδηση (τέχνες και γράμματα) http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2013/05/blog-post_4670.html

"Από τον Άβελ στον Ίκαρο ή το Θεώρημα του Τουλάγιεφ..."

Παρουσίαση του Βιβλίου "Ο Ίκαρος κι ο Άβελ" της Ελένης Καρασαββίδου (Εκδ. Gutenberg)Τυπωθήτω την Κυριακή 12/5, στις 20:00 στο Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης- Αίθουσα Θεάτρου.

Χαιρετούν οι Θ. Λειψιστινού, Αλ. Δαφνομήλης, σύντομες εισηγήσεις από την Φανή Αθανασιάδου και τον Π. Μποσνάκη. Αφηγούνται οι Γ. Σαράτσης και Γ. Περδίκης. Διαδραστικά μηνύματα από λογοτέχνες και ακτιβιστές (Χρ. Αλεξίου, Π. Μποσνάκη, Δ. Καραμβάλη, Κ. Καρούσο, Φ. Σιάνου, Λ. Πολενάκη, Τ. Δουλκέρη κ.ά.) και μουσική από τον Αλ. Τζιόλα και την παρέα του (μέλη των Λέξω προς Αιθέρα). Συνοδεύει με το ακορντεόν της η Καλλίτσα Χατζοπούλου.

Προλογικό
Το Ποίημα είναι ζωντανό.
Δεν σου ανήκει ποτέ ολοκληρωτικά.
Δεν το γνωρίζεις ποτέ απόλυτα.
Παρατάσσεται εναντίον σου,
σε ψαχουλεύει ξεδιάντροπα,
με δικαιώματα πρωτόγνωρα.
Φοβάσαι.
Μην σε γνωρίσει. 

Η Ελένη Καρασαββίδου γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1979. Σπούδασε παιδαγωγικά και κατόπιν ΜΜΕ στο ΑΠΘ. Επίσης, με υποτροφία του Πανεπιστημίου του Nottigham, Πολιτισμική Κοινωνιολογία και ολοκληρώνει τώρα το 2ο μεταπτυχιακό της στην Παιδαγωγική Σχολή του ΑΠΘ. Τιμήθηκε με υποτροφία επίδοσης από τα Ιδρύματα Κρατικών Υποτροφιών κι έχει συμμετοχή σε ελληνικά και διεθνή συνέδρια. Έχει γράψει τέσσερα βιβλία και πολλά άρθρα και δοκίμια. Συμμετέχει έμπρακτα σε πολιτικούς φορείς διεθνώς και σε κοινωνικά κινήματα. Συνδημιουργός του διαδικτυακού τόπου http://www.agitprop.gr/.

https://www.facebook.com/events/166118636887567/

Κριτική του βιβλίου από τον Θεοχάρη Παπαδόπουλο στο dimoi-news: Ελένη Καρασαββίδου: «Ο Άβελ και ο Ίκαρος»…του Θεοχάρη Παπαδόπουλου Όπως έχουμε παρατηρήσει και άλλοτε, αρκετοί ποιητές, όταν νιώθουν ότι φτάνουν στο τέλος ενός κύκλου έργων τους, συνηθίζουν να εκδίδουν τα πονήματά τους σε ένα τόμο των μέχρι τότε απάντων τους. Με αυτόν τον τρόπο, είτε τονίζουν ότι ένας κύκλος ποιητικών συλλογών τελείωσε και θα αρχίσει ένας καινούργιος, είτε έχουν εξαντλήσει τις προηγούμενες ποιητικές συλλογές τους και χρησιμοποιούν τον παραπάνω τρόπο ως μια προσπάθεια επανέκδοσης. Η συλλογική έκδοση των έργων ενός ποιητή βοηθάει και τον αναγνώστη να βρει παλιές εξαντλημένες ποιητικές συλλογές και να δει την εξέλιξη του ποιητή από τις πρώτες ποιητικές του προσπάθειες μέχρι σήμερα. Τέτοιες σκέψεις μας έρχονται στο νου διαβάζοντας το βιβλίο της Ελένης Καρασαββίδου: «Ο Άβελ και ο Ίκαρος». Πρόκειται για μια συλλογική έκδοση όλου του έργου της ποιήτριας από το 1997 μέχρι το 2011. Το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη: «Κλεψύδρα», «Κτόνια αύτο» και «Ο Άβελ και ο Ίκαρος». Μελετώντας και τα τρία μέρη, παρατηρούμε την εξέλιξη της ποιήτριας, που από την προσπάθεια συμβολικών απεικονίσεων κυρίως επηρεασμένων από την ποίηση του Σεφέρη, καταλήγει σε ένα δικό της στυλ, σύγχρονο, κομψό και λιτό. «Για να βρεις τον εαυτό σου / πρέπει να τον ξεπεράσεις», γράφει στο προλογικό της ποίημα η Ελένη Καρασαββίδου και διαβάζοντας αυτό το βιβλίο, μπορούμε να παρατηρήσουμε ότι η ποιήτρια, όσο περνάει ο καιρός, ξεπερνάει τον εαυτό της. Υπάρχουν στιγμές, όπου η Ελένη Καρασαββίδου, στο βιβλίο «Ο Άβελ και ο Ίκαρος», μας δίνει τη δική της συγκινητική εικόνα για όσα αφήνουμε πίσω μας, όταν μετακομίζουμε σε ένα καινούργιο σπίτι: «Θα βγάλετε πρώτα τα πράγματα / τα πιο ελαφριά από δω μέσα, / τα βαριά αφήστε τα για το τέλος», είπε. / Τα σπίτια νʼ αλαφρώνουνε σιγά – σιγά / μη γίνουνε μπαλόνια που δεν πέρασαν / από τα μάτια ούτε ενός παιδιού / και – για πάντα – χαθούνε. / «Ναι… Τα πιο βαριά όσο το δυνατόν / πιο μετά. / Τις αναμνήσεις αφήστε τες για το Τέλος». Στο ποιητικό αυτό πόνημα της Ελένης Καρασαββίδου, βρίσκουμε σκορπισμένα μικρά – μικρά διαμαντάκια, που ξαφνιάζουν με το λιτό τους παρουσιαστικό και το έξυπνο και πολλές φορές πρωτότυπο νόημά τους: «Βαθιά φιλοσοφημένο το τσιγάρο. / Με τη σεμνότητα όσων δεν ξέρουν. Γιατί Γνωρίζουν. / Με μια πράξη σιωπηλή περιγράφει το μέλλον. / Τρέπεται σε στάχτη.» Και αλλού: «Το βιβλίο δεν το γράφεις για τον αναγνώστη. / Το βιβλίο το γράφεις με τον Αναγνώστη.» Σε άλλα ποιήματα, του βιβλίου της Ελένης Καρασαββίδου «Ο Άβελ και ο Ίκαρος», υπάρχουν αποσπάσματα, που εμπεριέχουν βαθύ φιλοσοφικό στοχασμό, δίχως να χάνουν τον εσωτερικό ρυθμό, που απαιτεί το ποίημα: «Καλύτερα να υπάρχεις / και να μην φαίνεσαι / παρά να φαίνεσαι / και να μην υπάρχεις.» Και αλλού: «Δεν μπορούμε να κρατήσουμε της ζωής το πάθος / αν χάσουμε τις αυταπάτες.» Ένα άλλο γνώρισμα της Ελένης Καρασαββίδου είναι ότι συνηθίζει να παίζει με τις λέξεις, φτιάχνοντας ωραίους συνειρμούς: «Έχουν πολύ σιωπή οι λέξεις μου / και πολλές λέξεις η σιωπή μου». Θα μπορούσαν να γραφτούν σελίδες επί σελίδων για την ποίηση της Ελένης Καρασαββίδου στο βιβλίο «Ο Άβελ και ο Ίκαρος», όμως, θα αρκεστούμε στα παραπάνω, προσθέτοντας μόνο ένα μικρό ποίημα, που μας υπενθυμίζει ότι καλός ποιητής δεν είναι εκείνος, που γράφει με σκοπό τον εύκολο εντυπωσιασμό, αλλά εκείνος, που νιώθοντας μέσα του την εσωτερική τάση για δημιουργία, παλεύει το στίχο και για να θυμηθούμε λίγο και το Σολωμό: «Με καιρό και κόπο» γράφει το ποίημα: «Γραφιάδες τερπνοί κι ηδονικοί… ξεχνάτε. / Η Λέξη βγαίνει απʼ το ποιείν / και όχι από το γράφειν.» Θεοχάρης Παπαδόπουλος 17-01-2013http://www.dimoi-news.gr/article_read.php?id=31218 Από τον Μπάμπη Δερμιτζάκη στο lexima : Ελένη Καρασαββίδου -Ο Άβελ και ο Ίκαρος Μια τολμηρή πρόταση συνοδεύει την τελευταία ποιητική συλλογή της Ελένης Καρασαββίδου Ελένη Καρασαββίδου, Ο Άβελ και ο Ίκαρος, Τυπωθήτω 2012, σελ. 132 Η Ελένη Καρασαββίδου είναι κάμποσα πράγματα: εκπαιδευτικός, διδάκτωρ του Τμήματος Προσχολικής Αγωγής και Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, ποιήτρια, πεζογράφος, δοκιμιογράφος, αλλά προ παντός ακτιβίστρια. «Ο Άβελ και ο Ίκαρος» είναι η τελευταία της ποιητική συλλογή, την οποία εκδίδει μαζί με τις δυο προηγούμενες ποιητικές συλλογές της, σε ένα τόμο 132 σελίδων. Βρεθήκαμε με τον Γιάννη το Μανιάτη, σαν εκπρόσωποι του «Λέξημα», στην παρουσίαση της πρώτης ποιητικής της συλλογής που έχει τίτλο «Κλεψύδρα» (2004) η οποία έγινε στο Πνευματικό Κέντρο του δήμου Αθηναίων. Μας έκανε εντύπωση που ένας από τους παρουσιαστές επαναλάμβανε στην παρουσίασή του ότι δεν υπάρχει το ερωτικό στοιχείο σ΄ αυτή τη συλλογή αυτή. Το έλεγε με ύφος απλής διαπίστωσης, όμως αναρωτιόμασταν μήπως το εννοούσε απαξιωτικά, θεωρώντας το ερωτικό στοιχείο σε μια ποιητική συλλογή σαν στοιχείο εκ των ων ουκ άνευ. Όμως στην πραγματικότητα υπάρχει ερωτικό στοιχείο, και αναρωτιόμαστε πώς ξέφυγε της προσοχής του. Μάλιστα ένα ποίημα έχει τον τίτλο «Έρωτας». Εμείς όμως θα παραθέσουμε κάποιους στίχους από ένα άλλο ποίημα, «Το φιλί». «Υπάρχει ένα φιλί που δεν ταξίδεψε μαζί σου που δε σε συνόδεψε στα όνειρά σου που δεν ξαπόστασε στην αγκαλιά σου ……………………. Μονάχα κάτι νύχτες γίνεται αγέρας μακρινός κι έρχεται να σε βρει απ΄ την αρμύρα του λιμανιού κι ανασαίνει λεπτό το λεπτό πάνω από τα κλειστά σου βλέφαρα όταν ξυπνάς «δίχως λόγο». Τα περισσότερα από τα ποιήματα της συλλογής αυτής είναι εκτενή. Και ενώ κάποια είναι γραμμένα σε παραδοσιακό στίχο, με μέτρο και ομοιοκαταληξία, όπως το «Μνήμη ή ανασκόπηση» και «Η Πατρίδα», κάποια άλλα μετεωρίζονται ανάμεσα στον ποιητικό και τον πεζό λόγο όπως η «Γένεση» και ο «Δον Κιχώτης». Ακόμη, η Καρασαββίδου βρίσκεται σε διάλογο με αρχετυπικές μορφές και μη (Δον Κιχώτης, Αντιγόνη, Νιζίνσκι), αλλά και με ομότεχνους, με τα ποιήματά της να ξεχειλίζουν από διακείμενα• τόσο άφθονα, που είναι αδύνατον να τα εντοπίσει όλα ακόμη και ο πιο επαρκής αναγνώστης, και γι΄ αυτό στο τρισέλιδο ποίημά της «Δον Κιχώτης» τα παραθέτει σε υποσημείωση, οκτώ τον αριθμό. Για τη συλλογή «Κτόνια-αυτό» έχουμε γράψει ήδη στο «Λέξημα», στις 24-11-2007. Στην τελευταία συλλογή βλέπουμε όχι απλά την εμφάνιση δυο εμβληματικών αρχετυπικών μορφών, του Ίκαρου και του Άβελ, αλλά και την συμπαράταξή τους σε ένα ποίημα, που στόχο έχει, όπως λέει ανάμεσα στα άλλα σε υποσημείωση η Καρασαββίδου, να «ανοίξουμε πύλη πολύ συγκεκριμένη και άξια λόγου μεταξύ της Αιγιακής και Βιβλικής μυθολογίας, κάνοντας μια απόπειρα διαπολιτισμικής ποιητικής, με την έννοια της σύνδεσης θεμελιακών πολιτιστικών στοιχείων διαφορετικών (μα και πανανθρώπινων) πολιτισμών. Από την άποψη αυτή φαντάζει πολύ ενδιαφέρων ένας διάλογος μεταξύ αυτών των δυο. Ένας διάλογος μεταξύ του αρχετυπικού χώματος και του αρχετυπικού ουρανού. Άλλωστε, κι οι δυο, σε μια χαμένη γενιά ανήκουν» (σελ 97). Χωρίς να απουσιάζουν τα εκτενή ποιήματα, στην πλειοψηφία τους είναι σύντομα, και κάποια μάλιστα πολύ σύντομα, με την καθαρότητα και την πυκνότητα ενός χάι-κου. «Εν-συνείδηση» «Φοβάμαι τα κομμάτια ψυχής π΄ αφήνω πίσω μου. Γίνονται ζωντανά σαν Ερινύες και με κυνηγάνε…» «Αυτογνωσία» «Έχουν πολύ σιωπή οι λέξεις μου και πολλές λέξεις η σιωπή μου» Και μια προειδοποίηση, Προς «Ποιητάς» «Γραφιάδες τερπνοί κι ηδονικοί… ξεχνάτε. Η Λέξη βγαίνει απ΄ το ποιείν Και όχι από το γράφειν». Χωρίς τις λεκτικές ακροβασίες της συλλογής «Κτόνια-αυτό» η Καρασαββίδου εξακολουθεί να εμπνέεται και να διαλέγεται με αρχετυπικές και εμβληματικές μορφές, παρόλο που φαίνεται να επηρεάζεται περισσότερο από τον Φρόιντ με τα δυο σύντομα φροϊδικά 1 και 2 παρά από τον Γιουνγκ με τα αρχέτυπά του. Ο Οδυσσέας κάνει συχνά την εμφάνισή του στα ποιήματα αυτά, ενώ εμφανίζονται και άλλα πρόσωπα του έπους, όπως η Ελένη, η Καλυψώ και η Πηνελόπη. Επίσης διαβάζουμε για την κοκκινοκουφίτσα και το λύκο, την Πασιονάρια (Ντολορές Ιμπαρούρι, γραμματέας του Κ.Κ.Ισπανίας κατά τον ισπανικό εμφύλιο), και το Μαρά. Στο σχετικό ποίημα όμως («Αυτή που σκότωσε τον Μαρά») έχω μια ένσταση. Διαβάζουμε: «Το χέρι μου κρατούσε το μαχαίρι σφιχτά, σαν έφτασα μπροστά του. Εγώ κι αυτός. Δεν γνώριζα πως εκείνον θα θυμόταν η ιστορία ως ήρωα, στρεψόδικα απονέμοντας τους τίτλους» (σελ. 105). Δεν αναφέρει το όνομά της. Όμως έμεινε στην ιστορία, αν και ίσως όχι ως ηρωίδα, αλλά σίγουρα ως μια θαρραλέα γυναίκα που αψήφησε το θάνατο. Εγώ πάντως το θυμόμουν: Σαρλότα Κορντέ. Ειλικρινά δεν ξέρω ποια Ελένη να πρωτοθαυμάσω, την ακτιβίστρια που αγωνίζεται για ανθρώπινα δικαιώματα και διωκόμενους ανθρώπους - σήμερα πάλι μου έστειλε ένα σχετικό e-mail για να υπογράψω σε μια σελίδα της Διεθνούς Αμνηστίας για τη δικαίωση μιας Αιγύπτιας που κακοποιήθηκε από το στρατό στις περυσινές διαδηλώσεις για την ανατροπή του Μουμπάρακ - ή την ταλαντούχα ποιήτρια με τις ευαίσθητες κεραίες και τη βαθειά σκέψη. Σαν ποιήτρια, σαν ακτιβίστρια, και σαν άνθρωπος, η Ελένη είναι εξαιρετική. Μπάμπης Δερμιτζάκης http://www.lexima.gr/lxm/read-1772.html Στο  Βαφοπούλειο Πνευματικό Κέντρο Θεσσαλονίκης, παράλληλα συνεχίζονται οι εκθέσεις ζωγραφικής που εγκαινιάστηκαν τις 10/5/13 : -έκθεση ζωγραφικής του Συλλόγου Φίλων Εικαστικών Τεχνών Εορδαίας "ΑΡΗΣ ΓΑΡΟΥΦΑΛΙΔΗΣ" Διάρκεια Έκθεσης έως 13/5 Αίθουσα Εικαστικών Εκδηλώσεων 6ου ορόφου -έκθεση των μαθητών του Εργαστηρίου Ζωγραφικής «Απελλής» Διάρκεια έκθεσης έως16/5 Φουαγιέ Θεάτρου Πηγές : http://www.elzoni.gr/html/ent/152/ent.34152.asp http://www.ipolistonkosmo.gr/free.php?selectgener=5&selection=3819

Στέλλα Δούμου - Γραφάκου, H απείθεια της νύχτας...

Στέλλα Δούμου
2 Απριλίου

H απείθεια της νύχτας να βγάλει απ τον πάγο το φεγγάρι 

δεν τάραξε τους περιπατητές

λαμποκόπησαν χείλη στα εμβαδά των γκρεμών.

άγρια μύρισαν λεβάντα

οι φλέβες

κι η όραση διαλύθηκε άχρηστη.

Aν θες να ξέρεις

η ιθαγένεια του Απριλίου

χαρίζει στους σεληνοδίαιτους

κρυστάλλινα εντόσθια.

Υπέροχη παρενέργεια!

Κομέντια ερουντίτα Λόγια κωμωδία

Κομέντια ερουντίτα

Με τον όρο commedia erudita ή λόγια λατινική κωμωδία εννοείται η ερασιτεχνική, λόγια[1] κωμωδία σε πέντε πράξεις, που ακολουθεί το κλασικό πρότυπο της πρότασης, τηςεπίτασης και της καταστροφής ή λύσης. Ο αριθμός των χαρακτήρων και συνεπώς των ηθοποιών της commedia erudita είναι συνήθως μικρός, ενώ τα δρώμενα ακολουθούν μια συγκεκριμένη χωροχρονική ενότητα (μία ημέρα), σε αντίθεση με την Commedia dell' arte[2].

Το είδος

Ως γηγενές -ιταλικό- κωμικό είδος του 16ου αι. άντλησε τα μέγιστα από προγενέστερους Ρωμαίους δραματουργούς όπως ο Πλαύτος και ο Τερέντιος. Αν και η δράση, η δομή και ορισμένοι χαρακτήρες στηρίζονται στα ανάλογα ρωμαϊκά μοντέλα, ωστόσο ο τόπος και ο χρόνος είναι οι αστικές περιοχές της Ιταλίας του 16ου αιώνα. Σε ό,τι αφορά στα δρώμενα που αναπτύσσονται σε αυτό το κωμικό είδος η πλοκή αντλεί από μια ευρεία θεματολογία της μετακλασικής μυθιστορίας, όπως επίσης από λατινικές πηγές. Τα τυπικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι εραστές βρίσκουν τη λύση τους συνήθως στον γάμο, μετά από αρκετές δολοπλοκίες και παρεμβάσεις τυπικών κωμικών χαρακτήρων, που απαντούν και στηνcommedia dell' arte[3]. Η λογοτεχνική κριτική έχει αναφερθεί σε έλλειψη «διδακτικού» σκοπού και ηθικότητας στο συγκεκριμένο είδος, θεωρώντας το μέσον διασκέδασης. Ωστόσο η έρευνα αναζητά εκείνα τα στοιχεία σάτιρας και κοινωνικής κριτικής που επαναπροσδιορίζουν τη διδακτική θέση του έργου[4].
Αντιπροσωπευτικά έργα

Ως σημαντικά παραδείγματα της commedia erudita θα μπορούσαν να αναφερθούν έργα όπως το La cassaria του Αριόστο, το 1508 το La calandria του Μπιμπιένα, το 1513 και τα La triunizia και I lucidi του Φιρεντζουόλα το 1549.

Σε μεταγενέστερα δείγματα του συγκεκριμένου θεατρικού είδους η πλοκή διευρύνθηκε με την ανάπτυξη ηθικών και ρομαντικών στοιχείων, γεγονός που αποδίδεται στην αυξανόμενη επίδραση της commedia dell'arte.
Συγγραφείς

Ως αντιπροσωπευτικοί συγγραφείς αυτού του διακριτού είδους θα μπορούσαν να αναφερθούν οι:
Λοντοβίκο Αριόστο (Lodovico Ariosto) (1474-1533).
Νικολό Μακιαβέλι (Niccolo Machiavelli) (1496-1527).
Πιέτρο Αρετίνο (Pietro Aretino) (1492-1556).
Άντζελο Μπεόλκο (Angelo Beolco) (περ. 1501-1542)[2]

Ως συγγραφείς της τελευταίας μεταβατικής περιόδου της Commedia erudita αναφέρονται οι:
Άντον Φραντζέσκο Γκρατσίνι (Anton Francesco Grazzini).
Τζιοβάνι Μαρία Κέτσι (Giovanni Maria Cecchi) (1518–87).
Ανιμπάλε Κάρο (Annibale Caro).
Τζιαμπατίστα ντελα Πόρτα (Giambattista della Porta).
Φραντσέσκο ντ' Άμπρα (Francesco d' Ambra).(1499–1558)[3].
Βλ. επίσης
commedia dell' arte
Παραπομπές σημειώσεις

 Σε γλώσσα ενίοτε δύσκολα κατανοήσιμη. Βλ. Britannica online λήμμα «Commedia erudita»
:2,0 2,1 Wayne Turney "A Glimpse of Theatre History".
:3,0 3,1 The Free Dictionary λήμμα «commedia erudita»
 Ukas Michael 1959, «Didactic Purpose in the "Commedia Erudita"» Italica, Vol. 36, 198-205.
Κατηγορίες:
Θεατρικά είδη
Ιστορία του θεάτρου
Θεωρία θεάτρου
Πολιτισμός της Ιταλίας

Κομέντια ντελ άρτε

Ο Αρλεκίνος και η Κολομπίνα

Κομέντια ντελ άρτε

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Η κομέντια ντελ άρτε (Commedia dell'arte) είναι η ονομασία της λαϊκής ιταλικής αυτοσχεδιαστικής κωμωδίας η οποία ήταν δημοφιλής μεταξύ του 16ου και του 18ου αιώνα και έγινε σύντομα αγαπητή και έξω από τα σύνορα της Ιταλίας.

"Commedia dell’arte" σημαίνει η κωμωδία της τέχνης, όχι με την έννοια της καλλιτεχνίας αλλά με αυτήν της τεχνικής και του επαγγελματισμού, η κωμωδία δηλαδή που δημιουργείται από "τεχνίτες" –επαγγελματίες ηθοποιούς σε αντίθεση με τους ερασιτέχνες της λόγιας κωμωδίας. Επρόκειτο για ένα σύνολο λαϊκών θεατρίνων που, δημιουργώντας μόνοι τους το κοστούμι, τη μάσκα, τις ιδιαιτερότητες της φωνής τους και τη στάση του σώματός τους, έπλαθαν τους χαρακτήρες της. Στηριζόταν κατά βάση στον ηθοποιό και στον αυτοσχεδιασμό του παρά στο συγγραφέα. Οι περισσότεροι ηθοποιοί έπρεπε άλλωστε να διαθέτουν ιδιαίτερη ευλυγισία και ικανότητα στο χορό. Επίσης ήταν ένα από τα πρώτα θεατρικά είδη που συμπεριέλαβε στο θίασο γυναίκες ηθοποιούς.

Επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη του θεάτρου ενώ έργα της παίζονται ακόμη και σήμερα.

Καταγωγή

Δε μπορούμε να υπολογίσουμε με ακρίβεια τη χρονολογική εμφάνιση της κομέντια ντελ άρτε. Υπολογίζεται πως άνθισε το 1550 περίπου κι άρχισε να παρακμάζει στα τέλη του 17ου αιώνα.

Πού έχει όμως τις ρίζες της κι από πού ακριβώς επηρεάστηκαν οι ηθοποιοί εκείνης της εποχής για να φτιάξουν όλους αυτούς τους ρόλους παραμένει αδιευκρίνιστο, αφού έχουν διατυπωθεί σχετικά διάφορες απόψεις.
Παραστάσεις

Οι θίασοι της αυτοσχέδιας κωμωδίας ήταν πλανόδιοι και αποτελούνταν από 5 μέχρι 25 ηθοποιούς. Χρησιμοποιούσαν ένα πατάρι για σκηνή, με ένα ζωγραφισμένο πανί κρεμασμένο στο πίσω μέρος της για σκηνικό, το οποίο έστηναν στις πλατείες ή στις αυλές των αρχοντικών.

Στην αρχή οι διάλογοί τους ήταν μια απλή στιχομυθία ανάμεσα σε δύο υποκριτές. Αργότερα παρουσιάστηκαν άρτιες παραστάσεις με πλοκή και μεγαλύτερο αριθμό ηθοποιών, βασισμένες πάνω σε ένα υποτυπώδες σενάριο (θεματικό σκελετό) ώστε να μένουν οι ηθοποιοί μέσα σε κάποια όρια- αλλά πάντοτε αυτοσχεδιαστικές.

Υπήρχαν και καταγεγραμμένοι διάλογοι που μπορούσαν να χρησιμοποιούνται διαφορετικά προσαρμοσμένοι στις απαιτήσεις κάθε παράστασης.Οι ηθοποιοί της κομέντια ντελ άρτε είχαν και κάποια τυποποιημένα, γρήγορα αστεία με καυστικό υπονοούμενο: Τα consetti που ήταν λεκτικά αστειάκια και τα lazzi που ήταν οπτικά κόλπα (θα μπορούσαμε να τα παραλληλίσουμε με τα γκάγκς της αμερικάνικης φάρσας) τα οποία επίσης χρησιμοποιούσαν παραλλαγμένα ανάλογα με την περίσταση. Ακόμα έφτιαχναν τα burle, μεγαλύτερες ιστορίες με πιο ολοκληρωμένο αστείο. Με τα consetti, τα lazzi και τα burle οι ηθοποιοί ξέφευγαν απ’το βασικό σενάριο, όφειλαν όμως να επανέλθουν στο θέμα έτσι ώστε να συνεχιστεί και να ολοκληρωθεί κανονικά το έργο. Αυτό γινόταν με μεγάλη ευκολία αφού οι ηθοποιοί της κομέντια ντελ άρτε ήταν άριστοι επαγγελματίες, με υψηλό επίπεδο υποκριτικής ικανότητας και τεχνικής. Σ’αυτό βοηθούσε και το γεγονός πως έπαιζαν ασταμάτητα τον ίδιο ρόλο. Σπάνια κάποιος άλλαζε το χαρακτήρα που ενσάρκωνε στην πορεία της καριέρας του.

Είχε θεματολογία ερωτικών περιπετειών εμπλουτισμένη με επίκαιρη σάτιρα που συνήθως αφορούσε υπαρκτά πρόσωπα. Οι τοπικές διάλεκτοι με παραφθαρμένη προφορά ήταν ένα ακόμα γερό χαρτί στα χέρια των καλλιτεχνών της κωμωδίας αυτής –όπως και οι λεκτικοί διαξιφισμοί ανάμεσα σε γνώριμα, αντίθετα ζευγάρια όπως –πονηρού και χαζού –αφέντη και δούλου –κλέφτη κι αστυνόμου.
Ρόλοι

Οι ρόλοι ήταν στερεότυποι (tipi-fisi, καθορισμένοι τύποι) και συνήθως τους χωρίζουμε σε τρεις μεγάλες κατηγορίες. Τους zanni (τα ζιζάνια-τους πονηρούς υπηρέτες), τους caratterissi (τους καραττερίστες) και τους accesi (που ήταν οι ερωτευμένοι). Κλασικοί χαρακτήρες της κομέντια ντελ άρτε είναι:
ο Αρλεκίνος, με τη χαρακτηριστική ενδυμασία του,
η Κολομπίνα
ο Πανταλόνε
ο Πιερρότος
ο Πουλτσινέλο
ο Καπιτάνο
ο Ντοτόρε
ο Μπριγκέλα
Επιρροή

Η Commedia dell’arte άλλωστε καθιέρωσε την αναπαραστατική κίνηση σαν διεθνή γλώσσα έκφραση πάνω στην οποία βασίστηκαν κορυφαίοι μεταγενέστεροι ηθοποιοί -όπως ο Chaplin- για να δημιουργήσουν τους δικούς τους διάσημους ρόλους. Ο πιο γνωστός δραματουργός του εικοστού αιώνα που χρησιμοποίησε την κομέντια ντελ άρτε στις συνθέσεις του είναι ο Ντάριο Φο.
Πηγές
Χάρτνολ, Φύλλις : "Ιστορία του θεάτρου", εκδ.υποδομή
Σολομός, Αλέξης : "Ηλικία του θεάτρου", εκδ.Δίρφος
Muller, Werner : "Θέατρο του σώματος & Commedia dell’arte", Εκδ. University studio press
Βλέπε επίσης
Commedia erudita

Commedia dell'arte, Heilbrunn Timeline of Art History, The Metropolitan Museum of Art. (αγγλικά)
http://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9A%CE%BF%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%B1_%CE%BD%CF%84%CE%B5%CE%BB_%CE%AC%CF%81%CF%84%CE%B5

Μενέλαος Λουντέμης Δύο ποιήματα ἀπὸ τὴν Συλλογή «Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουν καὶ φέτος»

Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουνε καὶ φέτος στὴν αὐλὴ

καὶ θὰ γεμίσουν μ᾿ ἄνθια τὸ παρτέρι.

Πικρὴ ποὺ εἶν᾿ ἡ Ἄνοιξη σὰν εἶσαι δίχως ταίρι!

Πικρὴ πού ῾ν᾿ ἡ ζωή!

Ἄνοιξε τὸ παράθυρο στὴ πρωϊνὴ γιορτή,

γιὰ νά ῾μπουν οἱ μοσχοβολιὲς ἀπὸ τὸ περιβόλι.

Ἂχ κάθε του τριαντάφυλλο καὶ μία πλήγη ἀπὸ βόλι,

εἶναι γιὰ ῾σὲ ποιητή!

Κουράστηκα νὰ σὲ καρτερῶ, Ἔρωτα καὶ νὰ λιώνω,

῾πὰ στὸ βιβλίο τῆς ζωῆς σκυμμένος, μιὰ ζωή.

Μ᾿ ἂν ἤτανε νὰ ῾ρχόσουνα γιὰ ἕνα ἔστω πρωΐ,

χίλια θὲ νά ῾δινα πρωϊνά, νὰ ζήσω ἐκεῖνο μόνο.

--------------------------

http://youtu.be/k_JSu02-daw

Στίχοι: Μενέλαος Λουντέμης
Μουσική: Σπύρος Σαμοΐλης
Ερμηνεία: Ισιδώρα Σιδέρη

απο το δίσκο " ΚΡΑΥΓΗ στα ΠΕΡΑΤΑ ", σε ποίηση Μεν. Λουντέμη.

-----------------------

Θρόμβοι αἱματένιοι στοῦ κλαβιέ, κυλῆσαν τὴ καδένα.

Κόκκινη γύρη, ποὺ τὸ δρόμο πῆρε τῆς νοτιᾶς.

Ψυχή, ποὺ θάλασσα ἔγινες, -μιὰ θάλασσα φωτιᾶς-...

Μπαλάντα τοῦ Σοπὲν Νούμερο Ἕνα.

............................................................................

Ἀντίο Γαλήνη τώρα πιά. Ἀντίο σεμνὴ Ἡσυχία

κι ἀντίο ῾σὺ στοχαστικέ μου Ρεμβασμέ,

Χαρὰ ποὺ στ᾿ ἀποδείπνι σου δὲ βρῆκα οὔτε ψιχία

καὶ καλῶς ᾖρθες βιαστικὲ καὶ βίαιε Χαλασμέ!

Στάχτη ἡ Ἀγάπη. Ἡ Ἐλπίδα ἀβέβαιη καταχνιά.

Καπνίλα, αἱμόφυρτα φτερά, συντρίμμια, πόνοι...

Μὲς στὶς ρωγμὲς ὁ Θάνατος, σὰ κρύος βοριάς, τρυπώνει

κι οἱ ἄνθρωποι -σφάγια- τόνε προσμένουν στὰ παχνιά!

Ὀρθὴ ἡ Φοβέρα μοναχὰ καὶ μοναχὰ ἡ Ὀργή,

-κλᾶψτε μικροί, ποὺ γιὰ μεγάλοι ῾χατε φτάσει-

Ἡ Δόξα ἐφτερούγισε, λίγο νὰ ξαποστάσει,

ἐπάνω στὰ κεφάλια σας καὶ μίσεψε γοργή!

Μικρὲ Ἑαυτέ, ποὺ γιὰ ἀητὸς ἀνέβαινες κι ἀπὸ ψηλά,

τὸν ἥλιο βάλθηκες, σὰ σύννεφο νὰ ῾σκιώσεις.

Γραμμένο σου ἤτανε σὰ σύννεφο νὰ λιώσεις

καὶ σὰ βροχὴ νὰ πέσεις χαμηλά.

Καὶ τώρα ἀπὸ τὸ χῶμα αὐτό, ποὺ ποτισμένο τό ῾χω ῾γώ

μὲ τῶν ματιῶν μου τὴ βροχὴ καὶ μὲ τὸν ἑαυτό μου,

ζητῶ φωτιά, ἀπ᾿ τὴ στοργὴ τοῦ τελευταίου ἐντόμου,

ν᾿ ἀνάψω, νὰ πυρποληθῶ καὶ νὰ φλεγῶ!

Τοὺς πράους δὲ κατάφερα νὰ τοὺς λατρέψω καὶ νὰ τοὺς

παρηγορήσω πού ῾κλαιαν, πάνω στοὺς ἄδειους μώλους.

Εἶν᾿ ἡ καρδιὰ μ᾿ ὁλόκλειστη γιὰ τοὺς οὐράνιους, δυνατούς.

Καὶ γιὰ τοὺς γήϊνους... καὶ γιὰ ὅλους... καὶ γιὰ ὅλους...

Στιγμὴ δὲ τὴ ξεδίψασα τὴν ἄγρια ῾παντοχή μου,

θλιμμένος κι ὄντας ἔκλαιγα καὶ ποὺ τραγούδαγ᾿ ὄντας...

Καὶ τὸ κοράκι, ποὺ ἀπ᾿ τὰ Ἠλύσια μ᾿ ἔφερε πετώντας,

γιὰ πληρωμή, μοῦ πῆρε τὴ ψυχή μου!

...................................................................................

Καλή μου τέλειωσε ὁ Σοπέν; Ἂ πόσο ὑπέροχη ἤσουν!

Κι ἐγὼ δὲ μπόρεσα ἁπλόν, οὔτ᾿ ἕναν ἔπαινο νὰ βρῶ.

Μὰ πῶς νὰ σὲ παινέψουνε, πῶς νὰ χειροκροτήσουν,

τὰ χέρια τοῦτα ποὺ τριάντα χρόνια, κάμαν στὸ σταυρό;

(Δύο ποιήματα ἀπὸ τὴν Συλλογή

«Οἱ κερασιὲς θ᾿ ἀνθίσουν καὶ φέτος»)

Μενέλαος Λουντέμης (Κωνσταντινούπολη 1906 - Ἀθήνα 1977):

(ψευδώνυμο τοῦ Γιάννη Βαλασιάδη)· πεζογράφος καὶ ποιητής.

 http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/menelaos_loyntemhs_poems.htm