Ντίνος Χριστιανόπουλος Η ΘΑΛΑΣΣΑ (1962)

Η ΘΑΛΑΣΣΑ (1962)

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.

Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –

μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,

γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,

ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.

Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια

μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πέντε ΄ξι.

Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα

γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.

Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:

χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

Ντίνος Χριστιανόπουλος

Ιωακείμ Παπαχρόνης, Η μέρα τρέμει από την ταπεινή χαρά του ήλιου που ακραγγίζει όνειρα στα βλέφαρα παιδιών…

Η μέρα τρέμει από την ταπεινή χαρά του ήλιου που ακραγγίζει όνειρα στα βλέφαρα παιδιών… τρέμει να αρχίσει…. Λες και μάζεψε όλες τις λάμψεις από τα πεφταστέρια και μας τις προσφέρει στις ανοικτές της παλάμες…. ρευστή χαραυγή για την καθημερινή κοσμογονία... Με όλα τα παράθυρα του στήθους ανοιγμένα, ανασαίνω τη αύρα του απροσμέτρητου… ολόκληρος μια δέηση, με ρίγη συνδιαλέγομαι το αχανές.
Ο κόσμος είναι όμορφος… και γίνεται πιο όμορφος γιατί πλάι μου υπάρχεις εσύ… Θάλασσα μου, φεγγοβολάς τη γαλήνη των ονείρων σου… κυματίζεις με ρυθμικές αναπνοές… πουλιά τα βλέμματα μου σε αγγίζουνε πετώντας….. θα μπορούσα να σε κοιτώ μέχρι να μην είμαι παρά η πνοή για να προφέρω το όνομα σου… διάβασε το στα χείλη μου… κάλεσμα στην απεραντοσύνη, μέχρι που να λάμψει ο αέρας γύρω απ το πρόσωπο σου…. ένθεος μπρος στην εικόνα σου, φιλάω την ιερότητα της ζωής -σε φιλώ… Ω!! Ανέτειλες στα μάτια μου! Χάρισες το φως σου στον κόσμο. Καλημέρα αγάπη μου!! Με κοιτάς κι υπάρχω. Χάδι-χάδι συνάζω τη χαραυγή από το κορμί σου. Μου χαμογελάς και κατεβαίνουν δροσερά νερά από ένα ποτάμι μέσα μου. Ω!! πόσο αγαπώ!! Ένα φιλί σου ανάσα απείρου… Ω!! πόσο αγαπώ τη ζωή… ολόκληρο τον κόσμο…
Κοίτα τον κόσμο!!! Είναι ένας καταρράκτης λάμψεων!!! ΚΟΣΜΟΣ!!! ας τον προφέρουμε σαν την πρωινή προσευχή των ψυχών μας!!. Όλα τα γράμματα, ένα προς ένα. Νιώσε το Κ σαν τα κλαδιά μιας λεμονιάς που μεγαλώνει μέσα μας, το Ο σαν αφωνο δέος, το Σ σαν χέρια απλωμένα σε όλες τις λάμψεις, το Μ κορυφογραμμές νοήματος. Κι όλο μαζί, φωτεινή έκρηξη μέσα στα στήθια…

΄Ελα, να σε πλύνω στην κολυμβήθρα του γέλιου μου… Ναι! γέλα μου κι εσύ! Γέλα!! Ας αφεθούμε στη ζωή!! Πηγάζουμε από τη δίψα. Είμαστε η ροή, είμαστε η βοή!! Του ποταμού της η αλήθεια!! Πλατυνόμαστε στους στήθους μας το δέλτα και χυνόμαστε στο απέραντο!!! … έλα! με όλα τα πανιά του στήθους φουσκωμένα να ταξιδέψουμε μες στο γαλάζιο κόσμο… Γεννιόμαστε κάθε πρωινό, θαμπωμένοι απ το φως!!! Και κάθε μέρα βαφτιζόμαστε μες στο ποτάμι της ζωής!! Δες!! Στάζουμε διάφανο φως απ τα νερά της… η κάθε μέρα είναι ένας μικρός παράδεισος όπου γεννιόμαστε αδιάκοπα, ξαναγεννιόμαστε πρωτόπλαστοι, γυμνοί στα ρίγη των αισθημάτων, που τρέμουνε στο χώμα μας σα λάμψεις καθώς οι αχτίδες του πρωινού διαπερνούνε τα φύλλα των κορμιών μας


Κι όλα μας τα όνειρα, δέντρα που θα καρπίσουνε στο φως… Κράτα μου το χέρι να μετρήσω τούτο το φως με το άνοιγμα των φτερούγων, από τον μικρό στεναγμό των μπουμπουκιών ίσαμε το ένστικτο της ρίζας που βαθαίνει στο χώμα πλεγμένη μαζί σου και πίνει από θαμμένους αμφορείς λάδι ονείρων και μέλι αισθήσεων…. ΄Ετσι είναι η ζωή… παντού σφραγισμένοι αμφορείς που μας περιμένουν να γευτούμε το κρασί τους… Γεμάτη απροσόρατα δέντρα που απλώνεις και γεύεσαι. Δες, άκου, νιώσε, μύρισε!! Πόσο Απλά πράγματα…. Φως, αέρας, χρώματα… μαγεία της ζωής…τα επτά θαύματα της: οι πέντε αισθήσεις μας, ο κόσμος κι η αγάπη…. Η αγάπη!!!
Ας απλώσουμε την καθαρότητα του βλέμματος μας σαν ένα λευκό τραπεζομάντηλο στο αχανές… Έλα, ξεφλούδισε τούτη την πρώτη ώρα και γεύσου φέτα-φέτα τις στιγμές, άπληστα να στάζει η ζωή πάνω στα κορμιά μας… μέλι, βούτυρο, ψωμί, οπός από μυριάδες δώρα!!! εσύ απλώνεις το χέρι κι εγώ προσφέρομαι, κόβω ψίχα από τα μάτια σου, πιες γάλα απ’ τα δικά μου…


Πλέκω τον ήλιο μας με αχτίδες απ τα μαλλιά σου…. χώμα αθώας καρδιάς και της αγάπης μας νερό χρειάζεται μονάχα για τη ζωή. Τα πλάσματα των όψεων μας θα τα εμφυσούμε πνοές από τη ψυχή μας. Πνεύσε!!! Ναι!!! Με ρίγη μαθαίνεται η ζωή. Ω!! πως χλόισε το στήθος! Είμαι αυλός κι άπειρες πνοές. Χορδές κι αόρατα χέρια. Με νιώθω στους βλαστούς να μεγαλώνω. Κι η ζωή δροσερό αεράκι στις κορφάδες. Από λευκό χάος, σαν μουσική γεννούμε τις μορφές… τα σώματα μας κοσμογονούνε την Εδέμ… εμείς θαυματουργούμε κι όλα τα ελάχιστα πληθύνονται , όλα τα πουλιά μας επιστρέφουν σε μια κατάφαση ζωής, κοπάδια αισθημάτων βόσκουνε γαλήνια στην χλόη , διακόσιοι βίσωνες σφυγμοί στις όχθες μας σβήνουνε τη δίψα τους, λιβάδια ηλιοτρόπια τα μάτια μας στραμένα σε όλους τους ήλιους …κι εμείς με τη γύμνια της αθωότητας, ανοιχτές φτερούγες του έρωτα να αγκαλιάζουνε τα πλάτη… είμαστε μια προσευχή που ανεβαίνει να αγγίξει το θεό της,

Τι κι αν το φως τροχίζει λεπίδες εικόνων… τι κι αν αποσπάσματα ανθρώπων κυκλώνουνε με τα μάτια τους τα στόχαστρα την αθωότητα των ελαφιών. Με φυλακτό στον κόρφο μου την αγάπη, κινώ να συναπαντήσω τον κόσμο!!! Χαιρετώ σε, κόσμε… Σου φωνάζω… Καλημέρα! ΄Ετσι να ξεκινά η μέρα σου, κόσμε μου… Γάργαρα να λες την καλημέρα. Σαν άφατο ευχαριστώ για το δώρο που μας χαρίστηκε.


Σου απλώνω το χέρι μου αγιόκλημα, άπλωσε μου το δικό σου, να πλέξουμε πύρινο κύκλο να σφίξουμε γερά, θηλιά στο λαιμό της αποξένωσης.. τώρα… πάντα το τώρα είναι η στιγμή να αγγίξουμε το χέρι του διπλανού μας… τώρα… τρυφερά… φαντάσου κόσμε… μια αδιάρρηκτη ανθρώπινη αλυσίδα…. Να σπέρνουμε σπίθες κι ο χρόνος θα θερίσει τις φλόγες… να μοιράζουμε τη φωτιά σε όλους, να πάρουν οι ψυχές το ανθρώπινο σχήμα τους… της φλόγας που είμαστε. Ο ουρανός υπάρχει ψηλά για τα πουλιά. Με σώματα ιπτάμενα, από όνειρο σε όνειρο θα δούμε τον κόσμο με τα μάτια του θεού. Ελα, φίλε μου, μελωδούμε σε κάθε μας άγγιγμα!!
Κάθε μέρα είναι μια πορεία από φως. Εμείς είμαστε η πόρτα στο αχανές. Η αγάπη μας καλεί τους δρόμους που ονειρεύεται… Κι ο δρόμος που είμαστε, να συναπαντήσουμε την άνοιξη που πάντα περιμένει, ξεκινάει απ τα σπλάχνα μας. Με το τραγούδι των πλεγμένων μας χεριών. Με εκρήξεις λευκότητας διανοίγουμε περάσματα στη ροικότητα, κι όπου υπήρχε τίποτα γεννιούνται μονοπάτια, πηγές ορατότητας που αναβλύζουν δέος….
Όλοι ενωμένοι με μυριάδες αόρατους λώρους, ο ένας τον άλλο θρέφει, ο ένας δίνει στον άλλον την ανθρώπινη μορφή του, τη μορφή που μας δόθηκε να υπάρξουμε. Μην αφήσεις το χέρι μου… γέφυρα από φως να μας ενώνει και το ποτάμι που κατεβαίνει από τα σπλάχνα μας , ανάμεσα μας να περνά , να τραγουδάει τη ζωή… άνοιξε την καρδιά σου κόσμε. Η ζωή αξίζει μονάχα αν την προσφέρεις…. Αίμα, καρδιά, ψυχή….. όλοι οι άνθρωποι είμαστε ίδιοι… Μας ενώνει η κοινή μας μοίρα…. Ένας να πονάει, πονάμε όλοι μας. Ας μοιραστούμε ….
Έλα !!! σαν ένα να προφέρουν τα σώματα μια μια τις λέξεις από τη γλώσσα των ονείρων, να μαθητεύσει η φλόγα με ανάσες πουλιών στο παραμύθι της ζωής. Το φως της η λαβή βαθιά μπηγμένη στο είναι μας κι η λάμψη κυλώντας στο χάρτη των κορμιών μας, χαράζει την πορεία για την ενδοχώρα των ονείρων… Έτσι να σταθούμε απέναντι στο θάνατο, φλεγόμενοι από ζωή. Ας ζήσουμε κόσμε μου… είμαστε όλοι αθάνατοι όσο ζούμε… γέλα όσο ζεις… Κι άνοιξε την αγκαλιά σου, πάλι. Τώρα… στον διπλανό σου… δες τον!! είναι κομμάτι της κοίτης σου … να κυλήσει γάργαρο το φως… Με τα τραγούδια της ζωής είμαστε ευτυχισμένοι… με τα ζωντανά μας σπλάχνα… Με τους ανθρώπους μας…»


Κι εγώ με εσένα… Επιστρέφει η μέρα μου κοντά σου με πνεύμα προσκυνηματικό … με ένα φιλί… και κάθε φορά, είναι το πρώτο… συλλαβίζεται το άπειρο στα χείλη μας… κι η αγκαλιά σου ανάπαυση… σε κρατώ σφιχτά, κουλουριασμένοι στη μήτρα μας, ενωμένοι με πλακούντες από φως…
'Ολο το πρωί, η ζωή ανάσκαβε το σώμα μου και φύτευε φωτόδεντρα. Τώρα, οι καρδιές μας πάλλονται σαν μία, καθώς τρέχουμε γυμνοί σαν ιαχή στο λιβάδι με τις ανθισμένες μας καρδιές….
Το φως της ζωής νούφαρα που πλέουνε στη λίμνη της ψυχής μας. Αναπαυόμαστε χλωροί πάνω σε μία αιώρα από πόες. Νιώθω άνοιξη ανάμεσα στις καρπισμένες σου ροδιές. Το σώμα μου τρέμει να ανθίσει εκατόφυλλα όνειρα. Ένα μελίσσι η ζωή στη γύρη του κορμιού σου.
Το πύρωμα του καταμεσήμερου με λιώνει, με χύνει φως σε άπειρα πουλιά που από έκσταση σε έκσταση αξιώνονται τοπία αισθημάτων.
Ω ζωή!! Θρησκεία των σπλάχνων μας!!!
Κάθε μέρα μαθαίνω να προφέρω τα χέρια μου. Μαθαίνω την ορθή στίξη της ματιάς, να αρθρώσω τη ζωή σε όλα μας τα όνειρα… δώσ’ μου σάρκα και αίμα, να γίνω ένα ζωντανό ποίημα αληθινό, μια λάμψη στα άπαντα της ζωής. Ένα παλίμψηστο με φως δυνατοτήτων είναι η ζωή, ζωή μου….. μια αέναη συμφωνία. Άκου την!! στη γλώσσα των καταρρακτών… με νότες σμήνη πουλιών που επέστρεψαν από τα ρίγη του αίματος ….απ τη πηγή των προσευχών ανέρχονται γίνονται μεγάλες κόκκινες φτερούγες… έτσι είναι η ζωή

Έλα να παίξουμε!!! Θα κάνω πως σε κυνηγάω, να κάνεις τάχα πως θέλεις να ξεφύγεις… να ξεκαρδιζόμαστε στα γέλια… πάντα θα σε πιάνω… σε τραβάω πάνω μου… και βρίσκουν όλα τη θέση τους… κατά πως έπρεπε από πάντα να είναι….
Αγκάλιασε με… δώσε μου την ευχή του κορμιού σου …ρόδι τινάξου πάνω μου να σκορπίσεις μυριάδες κόκκινες στιγμές. Να πυρωθούμε μαζί… σπουδή στην ανεξάντλητη θάλασσα του κορμιού…. κάθε στιγμή είναι μια νεογέννητη αιωνιότητα…. Νησιά που αναδύονται στο ρόχθο του ωκεανού… Στιγμές… λευκές στιγμές…. Λευκοί λαιμοί κύκνων που σαλεύουν και υψώνονται…. Κοίτα τους ύπερους μέσα στα βάθη των στιγμών…. Θα πνεύσουμε για την επικονίαση του απείρου. Κάθε στιγμή και μια μετάσταση φωτός… Κάθε στιγμή κι ένα νιογέννητο θαύμα… ένας ακόμα τρόπος να αγαπάω τον κόσμο… Σούρουπο, περπατάμε στη θάλασσα. Χέρι χέρι πιασμένοι, κρατιόμαστε και βαθαίνουν οι γραμμές ζωής στις παλάμες μας… μονάχα έτσι.. Χαρίζω σε ένα αστέρι το όνομα σου. Και κάθε νύχτα θα το αναζητώ… Κάθε νύχτα… μέχρι να γίνουμε φωτοστέφανο του αγγέλου μας…

Να πλύνω τα πόδια σου… ταπεινά .. να σε χτενίσω, και να φυλάξω τα αποχτενίδια… να πιεις κρασί από το στόμα μου… Κι ώρα θα είναι πάντα η ώρα της καρδιάς μας ακριβώς….
Διάβασε με τα ακροδάχτυλα τους στίχους που γράφτηκαν με τα αποτυπώματα των άστρων που τρυφερά απόθεσες στο δέρμα μου… στη διάλεκτο του αίματος έχουμε 40 λάμψεις για τη φλόγα, μοναχά το δόσιμο για όλες τις καταφάσεις… έλα, μετάγγισε μου φως, να πλάσουμε καινούργιες έννοιες στη μητρική γλώσσα της ψυχής… Θέλω τόσα ποιήματα να σου γράψω με το σώμα. Ποιήματα στη γλώσσα των χεριών. Θέλω να ομοιοκαταληκτήσω με το άπειρο μέσα σου σώμα σου το διάπυρο. Αλλη μου κοίτη, ακολουθούμε το ποτάμι μας, κυλούμε τη χαρά μας ως την άκρη του κόσμου μας… … έλα! είμαι αφημένος στη ροή που εκβάλλει στη θάλασσα σου… θα γίνω πλώρη αιχμηρή να σχίζω τα νερά…. Και ένα πέλαγος θα πάρει το όνομα μας
… Ω! φλεγόμενο μου όνειρο, να η εύφλεκτη θάλασσα του πόθου μας. Οι λάμψεις μας έφεραν το όραμα στο γόνο των δρομώνων, τη μακρά πορεία για Σαργάσσες. Τα δελφίνια μεσοπέλαγα στα μάτια το φως μας ακολουθούσανε στο αχανές. Κι μια ολόκληρη θάλασσα πήρε το χρώμα του πάθους μας…
Αχνίζουμε αγάπη… το δωμάτιο γέμισε πουλιά…. Κοιμάσαι αγκαλιά μου… μονάχα η ανάσα σου και η φεγγοβολή σου… γέρνεις πάνω μου με όλο το βάρος των τσαμπιών σου κι απλώνουμε καταβολάδες φωτός κάτω από το δέρμα… από το πύρωμα διαστέλλεται ο πόθος του απέραντου και γεννιέται στα πλευρά μας η μήτρα των φτερών. Κι όλη η λάβα μας που ζητάει διέξοδο, γεννάει εκεί δύο αχτίδες από φως. Και σαν ποτάμι που πλάθει την κοίτη του, αναβλύζει το νόημα της ύπαρξης και τα ρίγη του πλάθουνε μικρά τρυφερά φτερά τριγύρω από την αχτίδες. Από όλες τις μικρές ευλογίες που ανασταίνονται στη ψυχή, ο άγγελος που υπάρχει μέσα στον καθένα μας κερδίζει τα φτερά του… γίναμε άγγελοι φωτός!! αξεδιάλυτα ενωμένοι, μια ψυχή σε μια διαρκή στιγμή και ζούμε φεγγίζοντας μέσα σε όλα τα θαύματα του κόσμου μας.
Η νύχτα τρέμει…. Βλέπει το φως των ονείρων να ανεβαίνει σαν μονοπάτι ψηλά στ αστέρια…τις προσευχές παιδιών σαν σπέρμα τιναγμένο μες στη νύχτα. Τη μαρμαρυγή από τις περιπόλους της αγρύπνιας…. Γαληνεύει. Η νύχτα κοιμάται με τα φτερά της διπλωμένα… όνειρα πουλιά στη φωλιά των βλεφάρων της…

(πίνακας του Odillon Redon)

Ioakim Papachronis
9 Ιουνίου 2014

Ιωακείμ Παπαχρόνης, "....η "Fantasia for strings and piano σε λα ελάσσονα", του Μπαχ...."

Στις ακτές των αυτιών μου φτάνει από τα ακουστικά του i-pod η "Fantasia for strings and piano σε λα ελάσσονα", του Μπαχ. Στην παραλία των ματιών μου...η φαντασία από στρινγκ και πιάνω σε ε-λα ελα-να..., του Αχ!
Πενία τέχνας κατεργάζεται! Έχω τυλίξει με επιδέσμους τα χέρια μου ώστε να μου είναι αδύνατον να αλειφτώ με αντηλιακό. Η πονηρά επιλεγμένη, ασυνόδευτη και κούκλα διπλανή μου- αχ καλή μου κυρία, έχω φωτοευαίσθητη δερματίτιδα στα άκρα, η έκθεση τους στον ήλιο θα την επιδεινώσει- προσφέρεται να με βοηθήσει στην αδυναμία μου. Το κόλπο έπιασε κι εγώ απολαμβάνω!
«Η ιπτάμενη μηχανή αεροβιντεοσκόπησης χρησιμοποιείται για τη δημιουργία του νέου βίντεο κλιπ του Σάκη Ρουβά. Ζητούμε την κατανόηση σας και την ένθερμη συμμετοχή όλων των γυναικών», ακούστηκε το ηχογραφημένο μήνυμα από το μηχανικό ζουζούνι που έκανε την εμφάνιση του στην παραλία. Η συσκευή, που πετούσε αργά κατά μήκος της ακτής, ακινητοποιήθηκε σε αιώρηση στο ύψος των γυναικείων θαυμάτων, συνεχίζοντας να καταγράφει τα καλλίγραμμα πιπίνια που χοροπηδούσαν μ’ ενθουσιασμό και φουσκωμένα στήθη απ την υπερηφάνεια της συμμετοχής τους.
Πού να φαντάζονταν ότι ο τύπος που χειριζόταν τη συσκευή μέσω του I-pad του –ο υπογράφων δηλαδή- καθόταν χαλαρός και τάχα μου αδιάφορος για τα τεκταινόμενα στην αναπαυτική ξαπλώστρα του λαμβάνοντας την εικόνα κατευθείαν στα μαύρα μουράτα γυαλιά του.
Βλέπετε φέτος ήρθα οργανωμένος σε high τεκνο-logy έκδοση, αποφασισμένος να ρουφήξω τη ζωή με τα μάτια… σιγά μη χάσω το δάσος κοιτάζοντας μονάχα τα κοντινά μου δέντρα … και βέβαια λίγο πιο συγκρατημένος από πέρσι που, όντας μόνος, κόντεψα να πνιγώ τρις μόνο και μόνο για το φιλί της Ζωής, της όμορφης ναυαγοσώστριας που στη συνέχεια πήγε να με πνίξει η ίδια. Εφέτος όμως αποφάσισα. Προέχει η σοβαροφάνεια.


Η μπαταρία της συσκευής μου άρχισε να εξαντλείται και, πριν αποκάμει εντελώς και προδωθώ αναγκασμένος να τη μαζεύω από χάμω, την τηλεκατευθύνω στο στρατηγείο μου.
Ανοίγω το βιβλίο που θα με βοηθήσει στην εργασία μου «ανίχνευση θηλυκών σωματιδίων του θεού (γλουτιόνια) εντός ημισφαιρικών τοπολογικών χώρων οριοθετούμενων από υπερχορδές (super strings)». Βιβλίο επιλεγμένο με τη σοφία που με διακρίνει: αρκούντως ελαφρύ για να μπορείς να το κρατάς επί ώρες προσποιούμενος ότι διαβάζεις χωρίς να κουράζει τα χέρια , αρκούντως μεγάλο ώστε να αποτρέπει το ξε-μάτιασμα απ’ όσους τυχόν αντιληφθούν πως έχεις ματιάξει μια αιθέρια ύπαρξη και αρκούντως σοβαρό για να βάζει σε σκέψεις τους άλλους αν πρέπει να σε διακόψουν απ αυτό που πιστεύουν πως κάνεις.
Κι εγώ το μόνο που δεν μπορώ να κάνω στην παραλία είναι να διαβάζω. Το βλέμμα μου τρεμοπαίζει αριστερά-δεξιά σαν να παρακολουθεί έναν πολύωρο αγώνα τένις με βιολογικές μπάλες. Φυσικά, πίσω από γυαλιά-καθρέφτες ενισχυμένα με πλευρικές καλύπτρες που αγκαλιάζουν τα μάτια μου και αποκρύβουν από τα κακόβουλα βλέμματα τις διαρκείς κινήσεις πλαγιοκόπησης που εκτελούν.
Το γυμναστήριο δεν κατάφερε μεν και φέτος να με κάνει sixpack από τετρα-παχ(ο), αλλά εντελώς χαμένο δεν πήγε… Οι τρομεροί απαγωγοί που έκανα στα μάτια είναι τόσο δυνατοί, που απέκτησα την ικανότητα να βλέπω ταυτόχρονα διπλά ζεύγη από τα στήθη που κοσμούν τις δύο άκρες της πλαζ.


Όταν κουράστηκαν τα μάτια μου, με απορροφούνε τα σχέδια μου για το προσεχές μέλλον. Με ποιον τρόπο - όταν πάω πολυήμερες διακοπές- θα προσαρμόσω μικροκάμερες με ενσωματωμένο σκληρό στο πρόσθιο τμήμα του σκελετού σε όλες τις ξαπλώστρες. Να γίνω το κέντρο ελέγχου των καμερών παρακολούθησης σε όλες τις διασταυρώσεις μηρών- λεωφόρων του βλέμματος. Βέβαια, θα προκύψει και άχρηστο υλικό με γκρο (και gross-αηδία) πλαν ανδρών, αλλά θα πρέπει να αρκεστώ στο εφικτό. Μέχρι να αναπτυχθεί η τεχνολογία σε βαθμό που να είναι ικανή να μου προσφέρει τα μέσα για να κάνω το επιστημονικό μου όνειρο πραγματικότητα: τη δημιουργία έξυπνου σμήνους γυναικειοφερορμονοπροσελκυόμενων νανορομπότ, με τη φυσική μορφή πασχαλίτσας (που η συμπαθής στις γυναίκες εμφάνιση τους, σε αντίθεση π.χ με τις μέλισσες, αποτρέπει την εκδίωξη τους), εξοπλισμένων με μοριακής κλίμακας καταγραφικές κάμερες , με ενσωματωμένο αλγόριθμο βασισμένο στη βιομιμητική, ως παράγοντα κατανομής κάθε μέλους του σμήμους σε κάθε γυναικείο μέλος ξεχωριστά.
Artificial intelligence swarm of female ferormone attracted nanorobots, with the physical appearance of ladybags, equipped with molecular scale cameras, with biomimicry based algorithm as a “distributing agent” of every individual member of the swarm to every individual woman’s body member separately. From theory to practical application in beaches during Greek summers (Dr. Papachronis Ioakim, Prof. of Ophthamoloutry, Journal of Peeping-Toms 2014)(Bibliography: Swarm Intelligence in Autonomous Collective Robotics. From Tools to the Analysis and Synthesis of Distributed Control Strategies (2009) Thèse N , Alcherio M , Dott L, Gambardella M)
Ώστε να είμαι πάντα ένα βήμα πιο μπροστά από τους διώκτες μου, στο δρόμο της αυτοδιάθεσης της προσωπικότητας μου. Στο πεδίο του τσαχπίνικου ματιού, τουλάχιστον. Γιατί τους πραγματικούς διώκτες της ζωής, τους αφήνω να με χουφτώνουν μπροστά στα μάτια μου

Ioakim Papachronis
16/6/2014

Στέλιος Κανάκης, Προσοχή! Τα βλίτα να είναι ελληνικά.

Προσοχή! Τα βλίτα να είναι ελληνικά.


Με αφορμή την παρότρυνση του φίλου μου Νίκου Οικονόμου σχετικά με την αγορά, μόνο, ελληνικών προϊόντων, προβληματίστηκα αρκούντως και κατέληξα πως πρόκειται για μέγιστη και λίαν επαναστατική πράξη. Ως εκ τούτου προχώρησα σε άμεσα μέτρα, μέτρα που στοχεύουν κατευθείαν στα θεμέλια του καπιταλιστικού συστήματος και φιλοδοξούν να δημιουργήσουν το απόλυτο ρήγμα στην Ε.Ε. τα οποία και σας παραθέτω:Αντικατέστησα την ηλεκτρική κουζίνα (γερμανική) με εστία αερίου (πετρογκάζ) ελληνικής κατασκευής. Τον ψυγειοκαταψύκτη (γερμανικό) με ένα ψυγείο πάγου ελληνικής κατασκευής (1956) που μπορεί να έχει την ηλικία μου (ολίγον μικρότερη του Οικονόμου) αλλά ο πάγος είναι φρεσκότατος.Δεν εξαιρέθηκε φυσικά το πλυντήριο πιάτων (γερμανικό) που το γύρισα ανάποδα, αφαίρεσα την πόρτα και το έκανα γλάστρα. Φύτεψα αγγουράκια Καλυβιώτικα. Άλλαξα χρήση στον φούρνο μικροκυμάτων (γερμανικός) και τον έκανα καρουζέλ. Έστειλα στην πρώην γυναίκα μου (οπαδό της ΔΗΜ.ΑΡ. και ασυστόλως ερωτευμένη με τον Κουβέλη) όλες τις άλλες ηλεκτρικές συσκευές της κουζίνας μου, αλλοεθνούς κατασκευής και προέλευσης.Χάρισα στην όμορφη συγκάτοικο του δεύτερου ορόφου (εντελώς υστερόβουλα αλλά της είχα και υποχρέωση) το στερεοφωνικό μου (Ιαπωνικό) και μερικές χιλιάδες cd. Είναι προφανές πως το αντικατέστησα με γραμμόφωνο ελληνικό. Όταν λειτουργεί νομίζω πως βρέχει, τηγανίζω ή τρίζουν τα θεμέλια του εκμεταλλευτικού συστήματος. Κάτι πιάνω κι από μουσική. Μπορεί κάθε τόσο να σηκώνομαι να το κουρδίζω αλλά νιώθω υπερήφανος. Χώρια που πλουτίζω το λεξιλόγιό μου σε βρισιές.Την, προσφάτως, αποκτηθείσα επίπεδη τηλεόραση LED (Κορεάτικης και δη Νοτίου, κατασκευής), την αντάλλαξα με αντίστοιχη ασπρόμαυρη καθοδικής λυχνίας και φυσικά ελληνικής συναρμολόγησης. Μπορεί να χάνω κάτι από το κάλος των Τρέμη, Στάη αλλά βρίσκω πως οι Καψής και Πρετεντέρης "γράφουν" καλύτερα σε ασπρόμαυρο. Ο Τσίμας παραμένει το ίδιο αδιάφορος και δυστυχής.Ανακάλυψα, έντρομος, πως ο καυστήρας της κεντρικής θέρμανσης είναι γερμανικός. Απαίτησα από την πολυκατοικία την κατάργησή του και την άμεση αντικατάστασή του με ελληνικό. Ήδη μαζεύουν υπογραφές για να με διώξουν κι έχουν ζητήσει την έκδοση εισαγγελικής διαταγής για εξέταση από ψυχιάτρους.Αντάλλαξα αυτοκίνητο και μηχανή (γερμανικά) με γάιδαρο εσταυλισμένο εις Άνδρο Κυκλάδων. Να 'ναι καλά ο ξάδερφος. Ανέλαβε να μου στέλνει και σανό. Θα τρώει ο γάιδαρος κι ότι περισσεύει θα το μοιράζω σ' άλλα ζώα. Ήδη έκανα και το πρώτο μου ταξίδι για "στρώσιμο" στο Λουτράκι. Σχετικά σύντομα. Ξεκινήσαμε (εγώ κι ο γάιδαρος) Τρίτη πρωί στις 06:00 και φτάσαμε μεσημεράκι Σαββάτου. Η μικρή καθυστέρηση οφειλόταν σε φλερτ του γαϊδάρου με αντίστοιχη ομόζυγη. Χάρηκα τη διαδρομή κι είχα όλο το χρόνο να διαβάσω το "ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ ΗΛΙΘΙΕ!"Είναι προφανές πως σαν συνειδητός πατριώτης, έπαψα να χρησιμοποιώ το Μετρό (βαγόνια ξένα, ηλεκτρονικά Siemens), τον προαστιακό, πλοία (ναυπηγηθέντα εις την αλλοδαπήν) κλπ. Επίσης και για τους ίδιους λόγους τα λεωφορεία του ΚΤΕΛ. Για αεροπλάνα ούτε λόγος, μιας που και το αεροδρόμιο είναι γερμανικών συμφερόντων. Μόνο λεωφορεία της ΕΘΕΛ που είναι ελληνικής συναρμολόγησης.Κατάργησα τις ασπιρίνες (γερμανικές) και σε περιπτώσεις πονοκεφάλων κτυπώ το κεφάλι μου στον τοίχο. Επίσης ανακαλύπτοντας πως δεν υπάρχουν ελληνικά προφυλακτικά κατάργησα και την αντίστοιχη πράξη. Κατευθύνθηκα σε παλιές, γνωστές και ελληνικότατες λύσεις κατά μόνας. Μου έρχεται οικονομικότερα και γλυτώνω από μπελάδες. Έτσι κι αλλιώς όταν άκουγα την επίκληση "μαλάκας" γύριζα κι εγώ όπως κι όλοι οι άλλοι. Έδιωξα και την τελευταία φίλη μου που επέμενε να γνωρίζει γερμανικά. Ψάχνω αρκούδα για την δημιουργία πλατωνικής σχέσης. Όλες οι Ελληνίδες έχουν προχωρήσει σε ριζική αποτρίχωση με ξενόφερτα λέιζερ.Η μόνη πολυτέλεια που επέτρεψα στον εαυτό μου είναι ο ξενόφερτος υπολογιστής.Είπαμε επαναστάτες αλλά όχι χωρίς fb!

20 Φεβρουαρίου 2012 στις 5:34 μ.μ.

Ελισσαίος Βγενόπουλος, πυρ

πυρ 

ακουγόταν το θρόισμα 

μιας παράλογης σκέψης

καθώς απομακρυνόταν

μέσα στις απογευματινές συμπτώσεις

πήρε λίγα κομμάτια

βραδινής ησυχίας

κι έφτιαξε ένα πρόχειρο σκαμνί

πάνω του ακούμπησε

όλο το βάρος του τελευταίου του απολογισμού

και τ’ ακροδάχτυλα της ύστατης διαπίστωσης

το ανεπανόρθωτο ερχόταν 

ανοίγοντας διαδρόμους 

στο σκοτάδι των καιρών 

μ’ έναν λυγμό

προσπέρασε το κουλουριασμένο σκυλί του γυρισμού

και χάθηκε στις άγριες ακτές της συνήθειας

σαν άσκοπος πυροβολισμός 

14.6.14

Ελισσαίος Βγενόπουλος

14 Ιουνίου 

Γιώργος Θέμελης ''Το δίχτυ των ψυχών''

Τα μάτια μου είναι από πηλό κι ανταύγεια
Δεν τόξερα πως είναι τόσο ωραίο το φως.
Μέσα σε τόση λάμψη τόση απάτη.
.........
Βλέπε το φως, ψυχή μου.
Είναι ωραίο, πολύ ωραίο,
Ένα ωραίο ψέμα αληθινό.

Το φως το αμφίβολο, το απόκρημνο.
Τόχεις απάνω σου, το περπατείς,
Στα ρούχα σου, στη σάρκα, το σηκώνεις.


Το γεύεσαι, μάτια και χείλη, τ᾽ανασαίνεις.
Αισθάνομαι νάμαι από σκιά και φως, αντανακλώ.

Γ.Θέμελης ''Το δίχτυ των ψυχών''

http://www.translatum.gr/forum/index.php/topic,1898.msg112606.html#msg112606

Γιώργος Θέμελης – Βιογραφικό



Ο Γιώργος Θέμελης γεννήθηκε το 1900 στη Σάμο και σπούδασε στη φιλοσοφική σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών. Το όνομά του συνδέθηκε με τη Θεσσαλονίκη, όπου εγκαταστάθηκε και έζησε ως το τέλος της ζωής του (Απρίλης του 1976).
Στη Θεσσαλονίκη, άλλωστε, διαμορφώθηκε η ποιητική του προσωπικότητα, κι αυτή στάθηκε η πνευματική του πατρίδα. Ως φιλόλογος δίδαξε στο Πειραματικό Σχολείο και στα Εκπαιδευτήρια Βαλαγιάννη. Διετέλεσε Γενικός Γραματέας και Μέλος της Καλλιτεχνικής Επιτροπής του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος από την ίδρυσή του, το 1961, και έως το 1965.
Η ποιητική ιστορία του Θέμελη αρχίζει ουσιαστικά με τον πόλεμο και την κατοχή. Τότε μυήθηκε στα νεότερα ποιητικά ρεύματα από τον πρωτοποριακό κύκλο του περιοδικού «Κοχλίας», του οποίου υπήρξε τακτικός συνεργάτης.

[Πηγή: Translatum]
Translatum: Poetry of Thessaloniki – Γιώργος Θέμελης

About Vicky Papaprodromou Ανθολογία: οι ποιητές της Θεσσαλονίκης τον 20ό αιώνα και ως σήμερα

Πίνακας Νικόλαος Γύζης, Η ψυχή του καλλιτέχνη http://el.wikipedia.org/wiki/ 

ΜΙΛΤΟΣ ΣΑΧΤΟΥΡΗΣ Ξένε/ΤΑ ΦΑΣΜΑΤΑ ή Η ΧΑΡΑ ΣΤΟΝ ΑΛΛΟ ΔΡΟΜΟ

Ξένε

με το μαύρο κοστούμι σου

που χτυπάς την πόρτα μου

και μου δείχνεις τ’ άσπρα αυτά πιάτα

πού έχεις κρύψει το πιστόλι σου; 5

πού έχεις κρύψει το μαχαίρι σου;

έχεις έν’ άστρο κόκκινο μες στο κεφάλι σου

και ψευδίζεις

θέλεις τα χρήματα

τα χρήματα που σμίξαν με το αίμα και χάθηκαν 10

τα χρήματα που σμίξαν με τον ύπνο και χάθηκαν

ικετεύεις

φύγε

φύγε ξένε

μες στην καρδιά μου έχω ένα ήμερο πουλί 15

αν τ’ αφήσω να βγει

τα δόντια του θα σε κατασπαράξουν

http://www.greek-language.gr/digitalResources/literature/tools/concordance/browse.html?cnd_id=8&text_id=1163