Λογοτεχνικά αναλόγια

Σάββατο 26 Ιουλίου 2014

Κωνσταντίνος Κυπριανός Θεοδούσης, Εύφλεκτη φιλία ήσουν…

Εύφλεκτη φιλία ήσουν…
Υψηλόφρονος μανία

στο ακριανό πλήκτρο ενός πιάνου

όπου τα δάχτυλα γνωρίζουν την υφή του έρωτα

ενόσω ο ιδρώτας μου αγγίζει τον άνεμο.

Ένα κουαρτέτο αυγινό προχωράει στο νησί μας

προδίδοντας τις αναλογίες των ερωτικών ψιθύρων.

Προφορικά διαδίδοντας την ομορφιά σου η μέρα

καίγεται νεραϊδοπαρμένη στο ζηλευτό σου φως.

Κοκκινόχωμα στο Κυριακομεσήμερο

παρηγορητικό ελιξήριο το φιλί

κι η νύχτα φωσφορίζει ασελγώς από το 23ο φεγγάρι

του τελευταίου τέλους…

Konstantinos Kiprianos Theodousis

25 Ιουλίου

Παρασκευή 25 Ιουλίου 2014

Γιάννης Στρατής

Κάποιοι Κάνουν Μακροβούτι Σε Θάλασσες

& Κάποιοι Άλλοι Σε Ψυχές.

Giannis Stratis

25/7/2014

Πίνακας :"King Minos Amorgos Island" - Giannis Stratis - Agora Gallery New York City (Φωτογραφία του πίνακα από το αρχείο του ζωγράφου Γιάννη Στρατή στο fb : Giannis Stratis Paintings

Γιούλη Τσουρεκά

Πόσο ακόμη να βυθιστώ στις σκέψεις και στους στοχασμούς μου..! Μία Θάλασσα βαθειά λαχταράω, να βουτήξω μέσα της ώσπου να μου κοπεί η ανάσα.. Όμορφη Μέρα.. Καλημέρα με Χαμόγελα κι Όνειρα Θαλασσινά, για όλους όσους τα Γεύονται.. Για τον Κόσμο Μας Παγκόσμια Ειρήνη, γιατί το αίμα πνίγει, δεν αρκούν πέντε ωκεανοί να το ξεπλύνουν..!! Καλή Συνέχεια με Αγάπη στη Ζωή Μας!! {Γιούλη Τ.}

Γιούλη Τσουρεκά
25/7/2014

Μαίρη Μπριλή, ένα νεογέννητο ποίημα

ένα νεογέννητο ποίημα

Δεν θέλει συμπόνια

Αληθινή καλοσύνη χρειάζεται

και να είσαι εκεί

όταν ξυπνά ένα νεογέννητο ποίημα.

Την ώρα που διπλώνει τα ποδαράκια του

στα σεντόνια του σύννεφου

και παίζει ξυπόλητο.

Λίγο πριν ακούσεις

τους ασυνάρτητους φθόγγους

από το κλάμα του

Να σκύψεις στην κούνια

που σαν άστρα έρχονται οι ψυχές

και έχουν την ανάγκη σου

στα πρώτα βήματα της ζωής τους.

Να το κρατήσεις τρυφερά

με τρόπους ευγένειας

και σε κατάσταση απλότητας

Να του μάθεις

τα πρώτα του λογάκια.

Μαίρη Μπριλή

24-7-14

πίνακας Nικόλαος Λύτρας

Mary Brili

24 Ιουλίου ·

Τρίτη 22 Ιουλίου 2014

Ιωάννα Φραγκιά, ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ

ΓΕΝΝΗΤΟΥΡΙΑ

- Έχω μέσα μου εικόνες, που θέλω... που πρέπει να γίνουν λέξεις...

- Μίλησέ μου γι' αυτές.

- Δεν μπορώ, θέλω να τις γράψω.

- Να τις γράψεις, λοιπόν.

- Ντρέπομαι να τις δουν...

- Πες μου, ποιες είναι, να πάρεις θάρρος.

- Ντρέπομαι να στις πω.

- Γράψ' τες και κρύψε το γραπτό σου στο συρτάρι.

- Θέλω να τις μοιραστώ με τους άλλους.

- Αλλά ντρέπεσαι.

- Είναι... τολμηρές...

- Να τολμήσεις.

- Λογοκρίνομαι συνέχεια, έχω ένα ψαλίδι στο μυαλό μου και χρουτς! Κόβει κάθε τολμηρή εικόνα, πριν γίνει λέξη.

- Μα αυτό είναι το γράψιμο, η μεταμόρφωση των εικόνων σε λέξεις.

- Θα διαβάσουν ξένοι άνθρωποι, θα δούν λέξεις και θα πλάσουν εικόνες...

- Αυτό είναι το διάβασμα, η μεταμόρφωση των λέξεων σε εικόνες.

- Πώς θα με κρίνουν, γεννώντας μέσα τους τολμηρές εικόνες απ' τις λέξεις μου ; Αλλά ούτε μπορώ να περιμένω άλλο, ήρθε η ώρα της γέννας, θέλω να γεννήσω λέξεις, πάνω στο χαρτί...

- Ποννάει η γέννα, μα βγάζει θησαυρό...

- Κι αν βγάλει τέρας; Αν χάσω το μυαλό μου κάνοντας ωθήσεις πάνω απ' τις αντοχές μου; Αν δω μπροστά μου λέξεις που δεν αντέχω να τις έχω γεννήσει; Αν πουν, κοίτα τον τι πήγε κι έγραψε, τον μασκαρά;

Έριξε κάτω το βλέμμα αποφεύγοντας το χαμόγελό μου, που ήξερε πως έβγαινε από χείλια έμπιστα, από καρδιά ταγμένη στην αξία που ήξερα πως είχε. Κάθισε στο γραφείο αναστενάζοντας, καμπούριασε πάνω απ' τη λευκή σελίδα να μη βλέπω πίσω από την πλάτη του κι άρχισε μυστικά να σκαλίζει λέξεις, Έβγαζε τον αέρα με βογγητά και φυσήματα, γέννα αληθινή, παιδιού πρωτότοκου, θηρίου ολόκληρου που έπρεπε, έτσι είπε, έπρεπε να γεννηθεί!

Πήγα για ύπνο με μουσική υπόκρουση τους αναστεναγμούς του πάνω στο χαρτί. Πότε πότε μουρμούριζε κάποια βρισιά ή μερικές τυχαίες νότες, κάπως παιδικές, ένα λα λα λα άρρυθμο, που με έκανε να χαμογελώ στο σκοτάδι. Τόσο συνεπαρμένος που είχε στήσει όλοκληρο κόσμο μέσα του, φωνές, σάλπιγγες, πόλεμο κι τραγούδια, κοσμογονία αυθαίρετη, παντοδύναμη. Έτριζε η καρέκλα, χτυπούσε πότε το χέρι, πότε το πόδι και πότε ξερόβηχε πριν από εκείνο το αστείο λα λα λα. Ήξερα πως το πρωί θα κρατούσε στα χέρια το νεογέννητο, και λυτρωμένος θα καμάρωνε γι' αυτό, όσο κι αν θα ήταν αμήχανος και ντροπαλός να επιτρέψει στο φως να εισχωρήσει. Επιτέλους...!

Ιωάννα

φωτο: Colin Campbell

Ioanna Frangia

21/7/2014

Κώστας Καρυωτάκης, Είσαι ψυχή μου

Είσαι, ψυχή μου, η κόρη που τη σβήνει

ολοένα κάποιος έρωτας πικρός,

που λησμονήθηκε κοιτώντας προς

τα περασμένα, κι έτσι θ’ απομείνει.

Κατάμονη σε μι’ άκρη, όπως εκείνη,

σε παρατούν ο κόσμος, ο καιρός.

Ένας ακόμη θα `σουνα νεκρός,

αν οι νεκροί δεν είχαν τη γαλήνη.

Στίχοι:
Κώστας Καρυωτάκης

Μουσική:
Λουκάς Θάνου

1. Νίκος Ξυλούρης