Ας ξεκινήσω απ αυτό.. απ το πώς νιώθω ..
«Μια κοινωνία που τρώει τις σάρκες της, μάσησε κι εμένα, τώρα είμαι χαμένος κάπου σκοτεινά, βιοδιασπώμενος μέσα στο χυλό. Θα γίνω περίττωμα; Λιποκύτταρο του σώματος της; Τοπικό αλλεργιογόνο;» Δεν ξέρω..
Πάλι βγαίνω από το δάσος του μυαλού μου, κουβαλώντας στους ώμους μου πεθαμένα ζαρκάδια ..
Αφήνομαι στις σκέψεις μου περί κοινωνικού αναβρασμού. Γράφω, αβίαστα: «Αναβρασμός: στάδιο παραγωγής μεθυστικού κρασιού από πατημένο μούστο ανθρώπων σε καζάνι που βράζει, που προηγείται το στάδιο της επεξεργασίας σε κομματικά βαρέλια όπου με την προσθήκη ζυμομυκήτων παραγόντων θα γίνει έτοιμο προιόν προς εμφιάλωση»
Πάλι τα ίδια… Ξύδι το κρασί απ’ τις κοινωνικές ζυμώσεις. Προσπαθώ ξανά. Αναγραμματίζω σκέψεις, αναγραμματίζω εαυτόν.
Χέρια χρεία, ένα αγαπώ σε απάγω, χάος γεννάει ο αχός, η προς-φορά πέφτει σε τοίχο με φόρα προς. Ελπίδες λεπίδες κι ηδονές οδύνες. Άνθρωποι μισοί, σε μίση κλουβιά...
Ίσως να γράψω κάτι σχετικό με την αλληλεγγύη. Να ευαισθητοποιηθώ. Να συμμετέχω κι εγώ με τη συγκίνηση μου σε ένα φλέγον κοινωνικό ζήτημα ενεργοποιώντας τους αδένες μου. Φυσικά και νιώθω φιλάνθρωπος αλλά περισσότερο θα μετρήσει τελικά ότι είμαι φυλλάνθρωπος. Κατ’ ουσία, με μια ριπή πραγματικότητας μου θα σκορπίσει η ψυχή μου σε φύλλα ξεραμένα και άιντε να βρούνε οι άστεγοί απανταχού θαλπωρή σ’ αυτό το σκορποχώρι!!
Όχι. Να γράψω ένα οικονομίστικο status. Να αναρτηθεί αγέρωχο απέναντι από το οικονομικό status quo. Κάτι σαν: «Φοβού τους Τροϊκανούς και τη δορά του ήλιου μας φέροντες». Σκέψη εξυπνακίστικη μεν, αληθινή δε, άσχετα που μοιάζει σκέψη-αερόστατο μεγέθους μπαλονιού προς αναχαίτιση βομβαρδιστικών. Δεν είμαι βέβαιος… άλλωστε, εγώ δεν μπορώ να διαχειριστώ ούτε το χαρτζιλίκι του γιού μου. Τι ξέρω από οικονομικά; Εγώ δεν ξέρω το PSI του προστάτη μου, θα ξέρω από τα PSA των προστατών μας; Αν κάτι μπορώ να πω επ’ αυτού, είναι πως όταν φτάσεις σε σημείο να ολοκληρώνεις ικανοποιημένη τις …διμερείς επαφές με τον νταβατζή σου, πρέπει να το ψάξεις. Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της ΔουΝουΤουμαρκίας σου. Κλασσικό. Απ αυτά που οφείλουν ν΄αποτελούν οδηγό στις πράξεις μας. Αλλά…
Αλλά...στις εξυπνάδες καλός είμαι. Εγώ, όμως, θέλω αλήθειες.
Kαι η αλήθεια δεν είναι μελοποίηση της αυταπάτης μας φαντασιωνόμενοι χορδές στη θέση του πλέγματος της εξουσίας. Άλλο είναι.
Ο δικός μας ύπνος είναι, που μέσα του άλλοι μας δείχνουν εφιάλτες.
Τοίχοι βαμμένοι γκρι σιωπή
Παράθυρα θλιμμένα
σ ενός λεπτού σιγή
αιώνιου λεπτού, για το χαμένο ουρανό
Ρο-λόγια καρφωμένα
Στην ώρα καμία. Ακριβώς.
Μυρωδιά φορμόλης ημερών
έρχεται από το μέλλον.
Η συναίνεση σαρώνει αδιάφορη
πατημένες γόπες ονείρων.
Στα δωμάτια μάτια
Παίζει αδιάκοπα η ίδια διαφήμιση:
"Κορυφαίοι κατασκευαστές ψυχής
συνιστούν Λήθη.
Βγάζει όλους τους λεκέδες απ' τη μνήμη"
Παίρνουν έναν τρελό που ενοχλεί.
Τις νύχτες –λένε- στάζουν τα μάτια του
επίμονα όνειρα.
Σσσστ! Σιωπή! Θέλει τη γαλήνη της η πλάνη.
Στο εντευκτήριο όλοι σκυμμένοι στον εαυτό τους.
Ακαμψία ενός είδους.
Θανάτου ενεστώτως
Χέρια τυφλά ζωγραφίζουν στους τοίχους ορίζοντες
Χέρια ατροφικά
γράφουν αγγελίες πεινασμένων
που πουλούνε το νεφρό τους.
Οι μελλοζώντανοι ενδόμυχου θανάτου
χειροτεχνούν μια χάρτινη επινόηση.
Εγώ
αυτιστικός
χαρακώνω άδειες φλέβες
να κυλήσει η σιωπή μου...
-συνεχίζεται -
.jpg)
