ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ ΤΡΕΝΟ
Έλα να ταξιδέψουμε μαζί.
Μαχαίρι το τρένο
κόβει στα δύο
το μαλακό τυρί σκοτάδι
ενώ τα φώτα μούχλα
πρασινίζουν τρύπια.
Η κλινάμαξα δεν είναι για νεόνυμφους.
Στην τραπεζαρία
κάποιος Σαμ ξέμεινε με ένα τρομπόνι
ενώ ο σερβιτόρος περπατάει με μία ψητή χήνα στο κεφάλι.
Σε ένα βαγόνι η Αγκάθα ροχαλίζει ηττημένα,
στην πορεία ο δολοφόνος ερωτεύτηκε το θύμα
διεκδικούν τώρα και οι δύο
δικαίωμα στην αυτολύπηση.
Ένα μικρό σκυλί που κάποτε είχαμε
γαβγίζει λυπημένα
η μητέρα με γκρίζα νυχτικιά
ζητάει λίγο γάλα στο κυλικείο
ενώ ο πατέρας δίπλα σε σκαμπό
γυαλίζει τα κουμπιά απ’ την στολή
σε ένα παράθυρο μπροστά
μία γκουβερνάντα χωρίς μάτια
κουνάει μία κούνια
μέσα αλυχτούν δύο δίδυμα λυκάκια
φορούν σκουφάκια
και από μακριά μοιάζουν με μωρά.
Θα είμαστε μόνοι στο βαγόνι.
Θα βγάλω την μακριά μου φούστα
τα ψηλοτάκουνα μποτάκια
το πλατύγυρο καπέλο
θα πετάξεις το παντελόνι, την γραβάτα, το πουκάμισο.
Θα μοιραστούμε ένα τσιγάρο
Θα ανταλλάξουμε ένα ποίημα
Θα πεις ότι σου έλειψα
Θα πω κι εσύ το ίδιο.
Μετά θα σωπάσουμε
γιατί υπάρχει μία οικειότητα
που σέβεται το τέλος.
Ξέρω, η πρόσκλησή μου δεν είναι
καμιά σπουδαία ευκαιρία.
Αυτό είναι το νυχτερινό τρένο.
Κανείς δεν είδε ποτέ τον οδηγό του.
Οι επιβάτες φοράνε όλοι μαύρα
και κουβαλούν παράταιρες βαλίτσες.
Όμως εδώ και χρόνια μάτια μου
δεν υπάρχει άλλο όχημα για μας.
Photo:Edward Hopper 1918
