Αλεξάνδρα Μπακονίκα

Το σχήμα της πλατείας,

το σχήμα των σπιτιών που την καθόριζαν,

με φωτεινές καμάρες, υπαίθρια εστιατόρια

και καφετερίες.

Σ' αυτόν τον χώρο συνωστιζόταν η νεολαία,

κατέκλυζε τα πεζοδρόμια,

δεν άφηνε τραπέζι για τραπέζι.

Η ματαιότητα κι η τρυφηλη ζωή της πόλης

πνίγονταν, διαχέονταν

μες στο γλυκό απόγευμα.

Κι όμως ήταν αναπόφευκτο:

σ' αυτόν τον χώρο που έπηζε η ομορφιά

μπήκα με λαχτάρα και δέος.

( ΓΛΥΚΟ ΑΠΟΓΕΥΜΑ συλ. "Το γυμνό ζευγάρι" )

Alexandra Bakonika

24 Αυγούστου

Το μυστικό κι ανεκδήλωτο πάθος του

γι' αυτήν θεριεύει.

Χαμηλοβλέπει εξαιτίας της.

Έγινε άλλος άνθρωπος.

Από άνδρας δυνατός στη μορφή και την ψυχή

τώρα χαμηλοβλέπει, μελαγχολεί και συστέλλεται.

( συλ. "Παρακαταθήκη ηδυπάθειας" εκδ. Εντευκτηρίου)

Alexandra Bakonika

3 Αυγούστου

Μάριον Μίντση, ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ…

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ ΜΟΥ…

Αναρωτιέμαι μερικές φορές.....Οδυσσέας Ελύτης

Αναρωτιέμαι μερικές φορές:
Είμαι εγώ που σκέφτομαι καθημερινά ,πως η ζωή μου είναι μία;
Όλοι οι υπόλοιποι το ξεχνούν; Ή πιστεύουν πως θα έχουν κι άλλες, πολλές ζωές, για να κερδίσουν τον χρόνο που σπαταλούν;

Ν' αντικρίζεις τη ζωή με μούτρα. Να περιμένεις την Παρασκευή που θα φέρει το Σάββατο και την Κυριακή για να ζήσεις. Κι ύστερα να μη φτάνει ούτε κι αυτό, να χρειάζεται να περιμένεις τις διακοπές. Και μετά ούτε κι αυτές να είναι αρκετές.

Να περιμένεις μεγάλες στιγμές. Να μην τις επιδιώκεις, να τις περιμένεις.

Κι ύστερα να λες πως είσαι άτυχος και πως η ζωή ήταν άδικη μαζί σου.
Και να μη βλέπεις ,πως ακριβώς δίπλα σου συμβαίνουν αληθινές δυστυχίες που η ζωή κλήρωσε σε άλλους ανθρώπους.
Σ' εκείνους που δεν το βάζουν κάτω και αγωνίζονται.
Και να μην μαθαίνεις από το μάθημά τους.

Και να μη νιώθεις καμία φορά ευλογημένος που μπορείς να χαίρεσαι τρία πράγματα στη ζωή σου, την καλή υγεία, δυο φίλους, μια αγάπη, μια δουλειά, μια δραστηριότητα που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι δημιουργείς, ότι έχει λόγο η ύπαρξή σου.
Να κλαίγεσαι που δεν έχεις πολλά.
Που κι αν τα είχες, θα ήθελες περισσότερα.
Να πιστεύεις ότι τα ξέρεις όλα και να μην ακούς. Να μαζεύεις λύπες και απελπισίες, να ξυπνάς κάθε μέρα ακόμη πιο βαρύς.
Λες και ο χρόνος σου είναι απεριόριστος.

Κάθε μέρα προσπαθώ να μπω στη θέση σου. Κάθε μέρα αποτυγχάνω.

Γιατί αγαπάω εκείνους που αγαπούν τη ζωή. Και που η λύπη τους είναι η δύναμή τους.
Που κοιτάζουν με μάτια άδολα και αθώα, ακόμα κι αν πέρασε ο χρόνος αδυσώπητος από πάνω τους.
Που γνωρίζουν ότι δεν τα ξέρουν όλα, γιατί δεν μαθαίνονται όλα.

Που στύβουν το λίγο και βγάζουν το πολύ.
Για τους εαυτούς τους και για όσους αγαπούν.

Και δεν κουράζονται να αναζητούν την ομορφιά στην κάθε μέρα, στα χαμόγελα των ανθρώπων, στα χάδια των ζώων, σε μια ασπρόμαυρη φωτογραφία, σε μια πολύχρωμη μπουγάδα.

Όσο κι αν κανείς προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
πάντα, πάντα θα 'ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει.
(από Το Παράπονο, του Οδ. Ελύτη)*** *** ***

Μάριον Μίντση

29/8/2014 

*

Μάριον Μίντση, ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΛΑΤΡΕΜΕΝΟΣ ΤΥΡΑΝΝΟΣ...Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Αμάν βρε παιδιά, πάλι τον καυγά βγάλατε σεργιάνι;
Μα και βέβαια το βλέπω. Εσείς μαζί δεν κάνετε και χώρια δεν μπορείτε.
Αυτό, το άκουσα πολλές φορές. Απ΄ό,τι βλέπω όμως, εσείς... όλα μαζί τ΄απολαμβάνετε,
αλυσοδεμένοι στην ευτυχισμένη ήττα.
.

Δέκα χρόνια, είμαστε μαζί, μου λες. Κι αν με ρωτήσεις το ''γιατί'', ούτε και γω το ξέρω.
Εσύ μπορεί να μην το ξέρεις, το ξέρω όμως εγώ που είμαι οικειοθελώς παθούσα.

Πως να μην είσαστε μαζί, αφού την
ΠΑΓΙΔΑ την διαλέξατε παρέα.
Στο παραθύρι, στήσατε το Μίσος.
Στην πόρτα την Αγάπη!
Στην ματιά θρονιασμένη η Διαφωνία,
στα χείλη το τρυφερό νεύμα της Ψυχής!
Στο σεντόνι η Ηδονή,
στο προσκεφάλι η μουρμούρα και το παθιάρικο Φιλί.

Να η αρνητική ισορροπία. Η καθημερινή σας Σύγκρουση, το Μόνιασμα, η Γκρίνια,
ο Έρωτας, η Απιστία και του συμβιβασμού η Ανοχή, έδεσαν κόμπο του δεσμού σας την Ουσία.
Μια ουσία που χαρίζει στον λατρεμένο
ΤΥΡΡΑΝΟ, την Αρμονία.

Δυο άνθρωποι που αγαπιούνται, για να ενωθούν στο τέλος με τον χορό του Ησαϊα, υπογράφουν μέσα τους, τη μυστική τους συμφωνία.
Όχι, όχι γι΄αυτά που ορκίστηκαν, ούτε γι΄αυτά που
είπαν, μα για κείνα που εσιώπησαν μέσα από την λαλίστατη γλώσσα της σιωπής.
Αρνητικοί και θετικοί πόλοι, που μαγνήτισαν
τις δυο υπάρξεις σε μια συντροφική πορεία.

-Πάρε τα μάτια μου, μου λες, να δεις τι βλέπουν!!!
Συμφωνώ. Μέσα από τα μάτια της αγάπης, μαγικά θέλουν να τα βλέπουν.


Η ασχήμια, υποκλίθηκε στην ομορφιά κι η ομορφάδα ρούφηξε αχόρταγα το μέλι από το στόμα.
Η αδυναμία συγκλονίστηκε από τη δύναμη και η δύναμη προστάτεψε την ανημπόρια στην δική της αγκαλιά.

Έτσι, τα διαφορετικά σας χουγια, κολύμπησαν με μιας ευτυχισμένα στα δικά σας μαγνητικά ρευστά!
Να γιατί η εκλογή του συντρόφου μας, δεν είναι ποτέ τυχαία.
Θυμάσαι τι έλεγε η σοφία της γιαγιάς;
Μόνο όταν κυλήσει ο ντέτζερης και βρει το δικό του το καπάκι
τότε μόνο η σχέση, είναι ιδανική.

Αχ βρε έρωτα! Αρρώστια μου και ίαση μαζί!
Απ΄το κεντρί σου βγάζεις μέλι
κι απ΄το μέλι την πληγή.
Μα σαν τρυπώσεις μες τα στήθια
απ΄τον ιό σου,
δεν θέλει ποτέ κανείς να γιατρευτεί!

ΛΑΤΡΕΜΕΝΕ ΜΟΥ ΤΥΡΑΝΝΕ, ΕΣΥ!!!

Ο ΠΙΝΑΚΑΣ ΤΟΥ Β. ΣΠΡΑΝΓΚΕΡ
''Αφροδίτη και Άδωνις'' ************

Μάριον Μίντση

17 Αυγούστου 2012 ·

Μάριον Μίντση, Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΡΑΧΝΗ

Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΑΡΑΧΝΗ! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Ενα βράδυ, μου είπες αντίο κι έφυγες.
Πάγωσα. Εκείνο το ''αντίο'', χτυπούσε τα μηνίγγια μου, καθώς
άναυδη μετρούσα τα βήματά σου να απομακρύνονται.
Παραμέρισα τις πικροδάφνες και σωριάστηκα μπροστά στο τζάκι.
Μέσα απ΄την τελευταία φλόγα που τρεμόπαιζε στα μάτια μου,
είδα τη μορφή σου. Κρυμμένος στις φυλλωσιές του κήπου,
μ΄άρπαξες με όση αγάπη είχες, για να χαράξουμε μαζί τον ιερό μας ύμνο!!!
ΟΔΟΣ ΠΙΣΤΗΣ ΚΙ ΕΛΠΙΔΑΣ 2

Κι ύστερα; Τι έμεινε ύστερα; Εκείνο το ψυχρό αντίο, που τόσο ανέκφραστα βγήκε απ΄τα χείλη σου;
Αν θες να μάθεις όμως, σε θαυμάζω που πρώτος έριξες αυλαία
πριν ακόμα τα φώτα σβήσουν.
Τι πλήξη θεέ μου!!! Τα είπαμε όλα
τόσο γρήγορα, που δεν είχαμε τίποτα να πούμε πια, αφού δεν
είχαμε τη σοφία να μιλάμε ώρες ώρες, τη γλώσσα της σιωπής.
Ναι, αυτό ήταν. Η καθημερινή ανάλυση της σχέσης μας, διέλυσε
τη μαγεία του έρωτα, μέχρι που το ψυχικό μας μοίρασμα, έγινε
καθήκον. Το μαρτύριο της καταπίεσης, πήρε γρήγορα τη θέση
που κατείχε κάποτε το πάθος. Ούτε μια φυράδα ανοιχτή, αφού
σε ήθελα αεροστεγώς κλεισμένο. Να σε ενσωματώσω ήθελα στο
δικό μου πρότυπο για να σου γίνω αναγκαία. Και την ελευθερία
σου ακόμα ήθελα μαζί μου να μοιράζεσαι. Ούτε ένα ξεστράτισμα
τησ σκέψης σου, χωρίς να συμμετέχω.
Μέχρι που σ΄έπνιξα στα δίχτυα της γυναίκας αράχνης. Εγινες
άβουλος, απρόσωπος, κλειστός και μαραμένος. Το ένα ''ναι''
διαδέχονταν το άλλο, ως τη στιγμή που δεν είχες πια ενδιαφέρον.
Και να...που τελείως ανέλπιστα, είπες το μεγάλο ΟΧΙ κι έφυγες.

Ε, λοιπόν, δεν θα το πιστέψεις! Εκείνο το μεγαλοπρεπές σου ΟΧΙ
σε εξιδανίκευσε στα μάτια μου, σ΄έκανε το ίνδαλμα που αναζητούσα.
Κι έρχεσαι τώρα να μου πεις...
-Μετάνοιωσα, θέλω να ξαναγυρίσω.
-Οχι , όχι... αυτό είναι ιεροσυλία. Εγώ, σου έπλεξα το μύθο που
σου άξιζε, σ΄αυτόν που κάποτε, είχα υποκλιθεί. Κι έρχεσαι τώρα
μόνος σου να απομυθοποιηθείς;

Συγχώρα με που σου είπα τώρα εγώ...αντίο.
Δεν ήταν ρεβάνς, στ΄ορκίζομαι!
Ανάγκη για κάθαρση ήταν!
Στο έγκλημα καρδιάς, η δική μου αυτοτιμωρία!
Να κρατήσω άσβηστη στη μνήμη μου, την ακριβή σου απώλεια
την πανάκριβη σου ΑΠΟΥΣΊΑ!!!
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΙΝΑΚΑΣ ΠΑΥΛΟΣ ΜΑΘΙΟΠΟΥΛΟΣ

Μάριον Μίντση

10 Σεπτεμβρίου 2012 ·

Δημήτρης Χίου Συνάντησα τον ποιητή...

Συνάντησα τον ποιητή...

Κατέβαινα αφηρημένος την χλωμή Πανεπιστημίου και έτυχε να συναντήσω έναν άνθρωπο άπλυτο και αξύριστο... γεμάτο πληγές... μάλλον άστεγος θα ήταν... Μονολογούσε δυνατά... και σκέφτηκα να τον προσπεράσω αδιαφορώντας, μα κοντοστάθηκα να ακούσω τα λόγια του... κατάλαβα ότι ήταν ποιητής και δεν είχα τίποτα να φοβηθώ από αυτόν τον ποιητή... παρά μόνον την αλήθεια της ζωής που ρημάξαμε...

Υ.Γ.: Ήταν ένας από αυτούς που ο Πλάτων "εξ-όρισε" από την Πολιτεία του... και έπραξε σοφά, παρά τα όσα λένε, γιατί τον έθεσε "εκτός ορίων", εκεί δηλαδή που αρμόζει στους γνήσιους ποιητές... η Πολιτεία είναι σύμβαση... η Ποίηση ασύμβατη...


Σήμερα στην οδό Πανεπιστημίου
30/8/2014
Δημήτρης Χίου

Δημήτρης Χίου 

Μεθύστε, Μέθα Charles Baudelaire Σὰρλ Μπωντλαίρ (9 Απριλίου 1821-31/08/1867)

Μέθα

Ἂν κάποτε στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, στὸ πράσινο γρασίδι

μιᾶς τάφρου, στὴ μουντὴ μοναξιὰ τοῦ δωματίου σου,

ξυπνήσεις ξεμέθυστος πιά, ῥώτα τὸν ἄνεμο, ῥώτα τὸ κύμα,

τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, κάθε τι ποὺ φεύγει,

κάθε τι ποὺ στενάζει, κάθε τι ποὺ κυλάει, ποὺ τραγουδάει,

ποὺ μιλάει· ῥώτα τί ὥρα εἶναι;

Κι ὁ ἄνεμος, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ῥολόι, 

θὰ σοῦ ἀπαντήσουν: Εἶναι ἡ ὥρα τῆς μέθης!

Γιὰ νὰ γίνεις ὁ μαρτυρικὸς σκλάβος τοῦ χρόνου,

μέθα· μέθα ἀδιάκοπα!

Ἀλλὰ μὲ τί; Μὲ ῥακή, μὲ κρασί, μὲ ποίηση, μὲ ἀρετή...

-Μὲ ὅ,τι θέλεις, ἀλλὰ μέθα!...

Μεθύστε

Πρέπει νά ῾σαι πάντα μεθυσμένος. 

Ἐκεῖ εἶναι ὅλη ἡ ἱστορία: εἶναι τὸ μοναδικὸ πρόβλημα. 

Γιὰ νὰ μὴ νιώθετε τὸ φριχτὸ φορτίο τοῦ Χρόνου 

ποὺ σπάζει τοὺς ὤμους σας καὶ σᾶς γέρνει στὴ γῆ, 

πρέπει νὰ μεθᾶτε ἀδιάκοπα. Ἀλλὰ μὲ τί; 

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει. 

Ἀλλὰ μεθύστε.

Καὶ ἂν μερικὲς φορές, στὰ σκαλιὰ ἑνὸς παλατιοῦ, 

στὸ πράσινο χορτάρι ἑνὸς χαντακιοῦ, 

μέσα στὴ σκυθρωπὴ μοναξιὰ τῆς κάμαράς σας, 

ξυπνᾶτε, μὲ τὸ μεθύσι κιόλα ἐλαττωμένο ἢ χαμένο, 

ρωτῆστε τὸν ἀέρα, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, 

τὸ κάθε τι ποὺ φεύγει, τὸ κάθε τι ποὺ βογκᾶ, 

τὸ κάθε τι ποὺ κυλᾶ, τὸ κάθε τι ποὺ τραγουδᾶ, 

ρωτῆστε τί ὥρα εἶναι, 

καὶ ὁ ἀέρας, τὸ κύμα, τὸ ἄστρο, τὸ πουλί, τὸ ρολόι, 

θὰ σᾶς ἀπαντήσουν:

-Εἶναι ἡ ὥρα νὰ μεθύσετε!

Γιὰ νὰ μὴν εἴσαστε οἱ βασανισμένοι σκλάβοι τοῦ Χρόνου, 

μεθύστε, μεθύστε χωρὶς διακοπή!

Μὲ κρασί, μὲ ποίηση ἢ μὲ ἀρετή, ὅπως σᾶς ἀρέσει.

http://users.uoa.gr/~nektar/arts/poetry/charles_baudelaire_poems.htm

Πίνακας
Η μέθη του Νώε Μιχαήλ Άγγελος - Βικιπαίδειαel.wikipedia.org539 × 340

Κωνσταντίνος Κομιανός, Θάλασσα Στίχοι από την, προς έκδοση συλλογή ‘’Ποιητικές αφηγήσεις’’

.

Θάλασσα

Το δάκρυ σου πλατύ

ο νόστος σου βαθιός

το λάδι σου αρμυρό

ο πυρετός σου κρύος

Κι αν ίδρωσα στον κόρφο σου 

ο αναπαημός μου Θείος
Στίχοι από την, προς έκδοσιν συλλογή μου ‘’Ποιητικές αφηγήσεις’’ 

Στη φωτογραφία: Κύθνος 

ή αλλιώς...

Ελλάδα

Γη, του Μεγαλειώδους

ελάχιστου

Κ. Κ

Konstantinos Komianos

21 Ιουλίου ·

Χορεύοντας στις στάχτες 

ενός ηφαιστείου - σπινθηρίζω 

λαβωμένες σκευωρίες εκρήξεων

Κ. Κ.

Konstantinos Komianos 

7 Ιουλίου