Λεόντιος Πετμεζάς Η αισθητική ενατένιση του Κώστα Ευαγγελάτου Δοκίμιο εικαστικού ήθους

Η αισθητική ενατένιση του Κώστα Ευαγγελάτου
Δοκίμιο εικαστικού ήθους
Λεόντιος Πετμεζάς

Συλλογές, 2001
79 σελ.
ISBN 960-7463-31-5, ISBN-13 978-960-7463-31-9, [Κυκλοφορεί]
Ζωγραφική - Λόγοι, δοκίμια, διαλέξεις [DDC: 750]




Από τις εκδόσεις «Συλλογές - Αργύρης Βουρνάς» (Σολωμού 29), το δοκίμιο του Λεόντιου Πετμεζά, με τίτλο «Η αισθητική ενατένιση του Κώστα Ευαγγελάτου».

Ο Λ. Πετμεζάς, ιστορικός της τέχνης και επιμελητής εκθέσεων, σκιαγραφεί την εικαστική και λογοτεχνική πορεία του καλλιτέχνη. Το βιβλίο προλογίζει η συγγραφέας Ι. Καρατζαφέρη, η οποία γράφει: «Μία κατάθεση που δημιουργεί ενδιαφέρον, υποβάλλει και προτρέπει τον αναγνώστη να έρθει σε επαφή ο ίδιος με το πολύπτυχο ταλέντο του καλλιτέχνη και να το γνωρίσει».
Η έκδοση περιλαμβάνει 31 μαυρόασπρες φωτογραφίες έργων του Ευαγγελάτου, καθώς και αποσπάσματα από συνεντεύξεις του. Ο Λ. Πετμεζάς επισημαίνει στον πρόλογο του δοκιμίου, που είναι και η πρώτη συγγραφική εργασία του: «Ο Κ. Ευαγγελάτος συντηρεί το μύθο που δημιούργησε εδώ και χρόνια, προβάλλοντας μια διαφορετική εκφραστική τεχνική, που αποκαλύπτει τη γνησιότητα μιας πρωτοποριακά γόνιμης εικαστικής πορείας».

Ποίημα της Κατερίνας Καραγιάννη - Ιατροπούλου από το μυθιστόρημά της το Ψώνιο εκδόσεις Λιβάνης.

Ανεβαίνω στο τόξο της Ίριδας

Θρυμματίζω το βιτρό του ουρανού

Ανασαίνω τον αέρα της δύναμης

Απ' τον αιθέρα της ψυχής,

Και μέσα απ τα Υπόγεια της Δύσης

παίρνω το δρόμο για τον Οίκο της Θεάς.



Από πάνω Γαλάζιοι Αετοί Μου δείχνουν τον δρόμο

Μια τρελή μάγισσα μου γνέφει:

Δεν έκανα λάθος.



Μπροστά μου το κόκκινο τούνελ

Εκεί που ανοίγεται η απέραντη Υγρή Φωτιά Εκεί που ο αέρας παρασύρει από κάτω προς τα πάνω

Εκεί που τα μυστικά της πέτρας Μιλάνε τη γλώσσα των σπηλαίων.



Εκεί, η Πύλη που χωρίζει το έξω από το μέσα,

Γκρεμίζεται.

Όλα έχουν μια πρωτόγευστη

Μοβ Μυρωδιά.



Και από κάτω, οι Λευκοί Κύκνοι,

Γλιστρούν στις μαλακές λίμνες.



* Άραγε λοιπόν, είναι η ματιά μου που βλέπει τα πράγματα ανατρεπτικά, αλλιώτικα, απρόοπτα, απροσδόκητα, άλλοτε καταμόβ, άλλοτε κατακόκκινα; * Ή είναι τα ίδια αυτά, τα πράγματα, έτσι που πέφτουν επάνω μας πια, που μετατρέπονται σε ανοιχτές πύλες και με καλούν να τα αφουγκραστώ οπτικά; * Είναι άραγε το Φως, ή μήπως η απόσταση που δημιουργεί την ‘Ελξη, ανάμεσα στον Παρατηρητή και το Παρατηρούμενο; * Ίσως όμως, πίσω από όλα αυτά, είσαι Εσύ τελικά, που κοιτάζεις αυτό που βλέπω κι απ αυτή την επαφή γεννιέται κάτι πάνω σε άγραφη λευκή επιφάνεια, το οποίο ως τότε δεν υπήρχε, μήτε στη Φύση, μήτε στην ως εκείνη τη στιγμή, γνωστή ζωή μας, έτσι όπως αυτή διεξάγεται πλέον.

* Κι αυτό, ακόμη το ψάχνω..

-----------------------------------------------------------
Ποίημα της Κατερίνας Καραγιάννη από το μυθιστόρημά της το Ψώνιο εκδόσεις Λιβάνης.
Φωτογραφία του βιβλίου από
http://despinarion.files.wordpress.com/2010/07/p1010087.jpg

Πετρούλα Σίνη, " όσο απομακρυνόμαστε δείχνει πιο κακός "

Πίνακας της Κατερίνας Καραγιάννη Ιατροπούλου 
"όσο απομακρυνόμαστε δείχνει πιο αυστηρός"Δημήτρης Ιατρόπουλος

Πίνακας της Κατερίνας Καραγιάννη Ιατροπούλου που στάθηκε πηγή έμπνευσής μου
O τίτλος του ποιήματός μου παραφράζοντας τα λόγια του Δημήτρη Ιατρόπουλου " όσο απομακρυνόμαστε δείχνει πιο αυστηρός "
δείχνοντας μου τον πίνακα της συντρόφου του στην έκθεση του ΠΕΣ ΠΟΛΥΤΡΟΠΟΝ.

Το παρακαλώ έχει δυο παραπάνω Α

κι ένα συγγνώμη στο Ο του κύκλου  λείπει να ολοκληρωθεί

Προκαλώ να φυλακίσεις τα σύννεφα

Μπορείς;

http://www.chemamadoz.com/c.html

H πάχνη πια εξανεμίστηκε  στον ήλιο

Η άνοιξη φεύγει κι εσύ εκεί με τις εμμονές σου

Όλα καταγράφηκαν και καταγράφονται

Τα λάθη πληρώνονται

Οι αλήθειες πονάνε επίσης

Τα ψεύτικα σενάρια και οι πισώπλατες μαχαιριές

κάποτε γυρνούν μπούμερανγκ

οι εξευτελισμοί και προσβολές στο πρόσωπο που τις κάνει

Τον πάγο που έφτιαξες να λιώσεις

Μπορείς;

Πόσες σφραγίδες πρέπει να ανοιχτούν ακόμη κατεβαίνοντας στην κόλαση σου ;

Πόσος κατακερμαρτισμός για να μάθεις τον άλλο σου εαυτό;

Ακόμα δεν βαρέθηκες

Ω εσύ ξένε ποιός είσαι ;

Που παρακαλάς για αφοσίωση

Υ.Γ. Ω ναι θα μου πείτε : και ο "Κύριος" δεν φόρεσε ποτέ κοστούμι!

Πετρούλα Σίνη 

Δευτέρα, 19 Μαΐου 2014

http://petroulasini.blogspot.gr/2014/05/blog-post_3343.html

Αρχιμανδρίτη Δοσιθέου «Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο»

Τη 6η Σεπτεμβρίου του 1955

ΓΡΑΦΕΙ Ο ΑΡΧΙΜ. ΔΟΣΙΘΕΟΣ
Ηγούμενος της Ι. Μ. ΤΑΤΑΡΝΗΣ


Έχω ακούσει πολλές διηγήσεις για θαύματα πού γίνονταν και γίνονται στην Πόλη.
Μεταφέρω εδώ την προσωπική μαρτυρία ενός κατά πάντα σεβαστού και αξιόπιστου, πρεσβυτέρου της Πόλεως. Η διήγησις είναι μαγνητοφωνημένη και βιντεοσκοπημένη. Δεν προσθέτω ουδέ κεραίαν. Απλώς απομαγνητοφωνώ. Προσθέτω μόνον ότι ο ναός είναι των Αγίων Θεοδώρων Βλάγκας. Έχει σημασία αυτό.
«Εδώ ήμασταν, ακριβώς, εμείς που ζήσαμε την νύχτα των γεγονότων πιο έντονα από κάθε άλλον. Εμείς ήμασταν εδώ πέρα, εδώ ήταν το κελλί μου, εδώ μέσα, και μέναμε εδώ πέρα και σε μία στιγμή… Εδώ μέσα, από αύτη την πλευρά, άλλος τόσος κόσμος, μαινόμενος, ρήμαζε, χτύπαγε, έσπαγε, στο τέλος βάλανε και φωτιά, βγάλανε ένα λαμπτήρα, βάλανε μια δέσμη κεριά, δημιούργησαν βραχυκύκλωμα και πήραν αμέσως, οι εγκαταστάσεις ήταν παλιές, είχαν ξεραθεί τα καλώδια, δεν ήταν σαν τα τωρινά τα πλαστικά…
Εμείς ήμασταν μέσα. Ευτυχώς, ο Πέργης εκείνη την βραδιά ήταν στο Πατριαρχείο, διάκονος της σειράς μου φαίνεται ότι ήτανε, και ήταν της υπηρεσίας, είχε μείνει μέσα μαζί με τον Πατριάρχη, τότε εκείνος δεν ήτανε εδώ πέρα, κατά θεϊκή σύμπτωση δύο μέρες προηγουμένως, Πέμπτη έγιναν τα γεγονότα, Τρίτη έφυγε η κόρη μου με την πεθερά μου και δεν ήταν εδώ πέρα, ήταν μικρή τότε η κόρη μου, ήταν τεσσάρων χρονών, πέντε περίπου, έφυγαν εκείνοι και ήμασταν εδώ πέρα ο πεθερός μου, η πρεσβυτέρα και εγώ, η αδελφή του Αγίου Πέργης και εγώ.
Λοιπόν για μια στιγμή παραβίασαν αυτή την κάτω πόρτα, αυτοί, παραβίασαν την σιδερένια πόρτα, κατάφεραν και μπήκαν μέσα, μετά ανεβήκανε πάνω και η πάνω η πόρτα πραγματικά ήταν -αν και ξύλινη- από τις πόρτες τις απαραβίαστες -παλιό ξύλο χοντρό- τόσο και όμως και αυτή την σπάσανε και μπήκανε μέσα. Αυτός πού έσπασε την πόρτα κράταγε ένα τόσο κομμάτι ξύλο από γαλαζιανό, και η πρεσβυτέρα νόμιζε ότι επρόκειτο περί ανθρώπων πού θα έχουνε ίσως και ένα ίχνος ευσπλαγχνίας κ.λπ. και κοιτούσε να προστατεύσει τον… -γιατί στόχος αυτών ήταν οι κληρικοί και οι εκκλησίες- κυρίως τον πατέρα της, βέβαια έστω και εμένα και της δίνει εκείνος με κείνο το… μία στο κεφάλι…
Εκείνη, ευτυχώς, από Θεού, είχε την ετοιμότητα και έσκυψε και την πήρε λίγο εδώ, την έσκισε μόνο (δείχνει στο πλάι του λαιμού). Εγώ εκείνη την ώρα είπα στον πενθερό μου ότι, πάει η Άννα, εγώ νόμιζα ότι από το χτύπημα έπεσε, με τέτοιο χτύπημα αν έπεφτε εκεί δεν θα σηκωνόταν. Τέλος πάντων, μετά εδώ πέρα είχε μία πολύ ωραία… τώρα πώς το λέτε εσείς στην Αθήνα (ξύνει το κεφάλι) το σαλκίνι, ένα πού μυρίζει, πού έχει στην σχολή, εκείνο πού είναι στην είσοδο της σχολής.
Ένα τέτοιο είχε εδώ πέρα. Οπότε άρχισε από εδώ πέρα η φωτιά (δείχνει μέσα στο ναό και προς τα έξω) μεταδόθηκε σε κείνο (δείχνει το μέρος της αυλής πού ήταν το φυτό) και αυτό άρχισε να καίει τα παράθυρα εκεί πέρα, αλλά η πυροσβεστική δεν μπορούσε να κάνει τίποτα διότι αλλού, ο κόσμος ανέτρεψε τις αντλίες για να μην πάνε στον προορισμό τους και αλλού με το ξυράφι έσχισαν την σωλήνα για να μή δώσουν νερό.
Για μια στιγμή, από δώ κάτω στην γωνία υπάρχει ένας φούρνος και είπαν και μείς θα πάρουμε φωτιά και έτσι επείσθηκαν να ρίξουν νερό. Η εκκλησία είχε καεί, σε 20 λεπτά ήταν… για μια στιγμή έπεσε και η στέγη• τότε ήταν η κάμινος πραγματικά πού εξεκαύθη επταπλασίως, τότε έπεσε εκείνη όλη η στέγη το βάρος των κεραμιδιών, μία ζέστη, μία λάμψη, τώρα εκεί τι να κάνουμε, πώς να μείνουμε, γιατί θα καιγόμαστε. Τέλος πάντων κάπως κατεβήκαμε από εδώ πέρα, είπαμε να φύγουμε. Πού να πάμε όμως; Παντού γύρω-γύρω είχε κόσμο ακούγαμε και από όσους μένανε τριγύρω τις φωνές για βοήθεια – σε ποιόν να πάς να ζητήσεις και σύ άσυλο. Εμείς κατεβήκαμε εδώ πέρα (και δείχνει την είσοδο του σπιτιού του).
Τώρα εγώ το αποδίδω σε θαύμα των Αγίων Θεοδώρων, εσείς πώς το ερμηνεύετε αυτό είναι άλλο θέμα. Μόλις βγήκαμε εδώ κάτω μαινόμενοι ούτοι με ρόπαλα στα χέρια, με σίδερα, με λοστούς, με κάτι άλλα ξύλα με καρφιά μπηγμένα στις άκρες, ό,τι φαντασθείτε, ό,τι φονικό όπλο «μετά μαχαιρών και ξύλων» αυτό ήταν πραγματικά. Ίσως αυτοί ήταν το χιλιαπλάσιο αυτών πού πήγανε στο Χριστό μετά μαχαιρών και ξύλων. Εμείς τώρα τι να κάνουμε, φτάσαμε εδώ πέρα… εδώ δίπλα μας ήταν ο αστυνομικός σταθμός, να πάμε στον αστυνομικό σταθμό, να ζητήσουμε άσυλο, αν και η αστυνομία δεν μας δεχτεί τότε θα υποστούμε αυτό πού…
Βγήκαμε εδώ πέρα σε αυτό τον κόσμο μέσα πού κυριολεκτικά βελόνι να έριχνες δεν θα έπεφτε, κάπου θα σκάλωνε, δεν υπήρχε χώρος άδειος. Μόλις βγήκαμε στην πόρτα, εδώ πέρα, έρχονται δύο νεαροί καλοντυμένοι, χωρίς να κρατούν όπλα, ούτε ξύλα, ούτε τίποτα, πολύ καλοντυμένοι, γραβατωμένοι. Μας πλησίασαν:
- Πού θέλετε να σας πάμε; μας είπαν, πού θέλετε να σας πάμε;
- Στην αστυνομία να μας πάτε.
- Εντάξει, ελάτε.
Και αυτός ο κόσμος ο οποίος ήτανε εναντίον μας και εμάς είχε στόχο – αυτοί φώναζαν και έλεγαν:
- Ανοίξτε δρόμο να περάσουν οι Ιερείς.
Και όλοι παραχώρησαν και περάσαμε και πήγαμε στην αστυνομία. Λοιπόν, εγώ λέγω ότι ήταν οι άγιοι Θεόδωροι οπωσδήποτε, δεν μπορούσε να ήταν άλλος κανείς, οι Άγιοι Θεόδωροι ήταν, η επέμβαση, η αποστολή των Αγίων Θεοδώρων για να μπορέσουμε να σωθούμε και σωθήκαμε. Όταν γυρίσαμε πίσω την άλλη μέρα το σπίτι ήταν κατεστραμμένο, λεηλατημένο, τίποτε, τα πάντα είχαν καταστραφεί. Εγώ δεν είχα ούτε παπούτσια να φορέσω, ούτε λεφτά μας είχαν μείνει, τα πάντα τα πήρανε, τα καταστρέψανε όλα.
Ήμασταν και νιόπαντροι τότε και είχαμε εδώ πέρα τα γυαλικά… και πατούσαμε και όσα γυαλικά είχανε μείνει γερά τα σπάγαμε εμείς, γιατί δεν μπορούσαμε, πατούσαμε εκεί πέρα. Και ύστερα από όλα αυτά, αφού καταστράφηκε όλο το σπιτικό μας, με τον άγιο Πέργης μας έδωσαν αποζημίωση 5.000 λίρες τότες και με αυτές κάναμε από ένα παλτό. Μόνο αυτή ήταν η αποζημίωση».

Από το βιβλίο του αρχιμ. Δοσιθέου: «Θέλω να πιω όλο το Βόσπορο»,
Εκδοτική παραγωγή: www.eptalofos.gr

Πηγή από :

Σοφία Ορφανίδου

 6 Σεπτεμβρίου · 

Θέλω να πιω όλο τον Βόσπορο
Αρχιμ. Δοσιθέου
Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας, 2007
419 σελ.
ISBN 978-960-88553-4-2, [Κυκλοφορεί]
Κωνσταντινούπολη - Προσωπικές αφηγήσεις [DDC: 949.618] 

Για την πέμπτη έκδοση

Η σπίθα ήταν κρυμμένη στην στάχτη. Μια λανθάνουσα αγάπη προς την Πόλι, την πολυαγαπημένη. Κι όταν η δική μου αγάπη έγινε βιβλίο, τότε πολλών η αγάπη φούντωσε, έγινε φλόγα και φωτιά.

Κάποιοι το διάβασαν σε μια νύχτα. Άλλοι το διάβασαν και το ξαναδιάβασαν. Όλοι όμως έκλαψαν. Το διάβασαν άραγε ένεκα της λογοτεχνικής του αξίας; Όχι, βέβαια. Είναι απλώς καταγραφή αισθημάτων συγκινήσεως ή και λυγμών. Γι' αυτό χτύπησε στο κέντρο. Στην καρδιά. Στην καρδιά όσων αισθάνονταν "Ρωμηοί, άλλα δεν ήξεραν το γιατί. Στην καρδιά όσων ήθελαν να έχουν και μάνα και πατέρα.

Ήξεραν ότι κάπου έπρεπε να υπάρχουν. Αλλά δεν γνώριζαν που. Ανεκάλυψαν, λοιπόν, μέσ' απ' αυτό το βιβλίο ότι μάνα τους είναι η εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλη του Χριστού Εκκλησία, "η Μήτηρ Εκκλησία" και πατέρας τους ο Οικουμενικός Πατριάρχης.

Γι' αυτούς γίνεται η παρούσα πέμπτη έκδοσις και σ' αυτούς αφιερώνεται με πολλή αγάπη.

Πηγή http://www.biblionet.gr/book/

Δοσίθεος, Αρχιμανδρίτης

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2013) Ιερόν τρίπτυχον, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2010) Οψοποιών μαγγανείαι ήγουν καλογηρική μαγειρική, Δημοσιογραφικός Οργανισμός Λαμπράκη
(2010) Τυπικόν του Οσίου και Θεοφόρου Πατρός Ημών Σάββα του Ηγιασμένου, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2009) Εγκόλπιον ημερολόγιον 2010, Οικουμενικό Πατριαρχείο
(2009) Οψοποιών μαγγανείαι ήγουν καλογηρική μαγειρική και ζαχαροπλαστική, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2007) Θέλω να πιω όλο τον Βόσπορο, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2005) Ορθοδοξία και φυσικόν περιβάλλον, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2005) Ορθόδοξος πίστις και ζωή, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2004) Greek Monastery Cookery, Επτάλοφος

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2011) Θεραπείαν προσάγοντες, Αρμός

Μεταφράσεις
(2013) Ψύχας, Βασίλειος Χ., Εσταυρώθης δι' εμέ, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας
(2012) Ηλίας Μηνιάτης, Επίσκοπος Κερκίνης και Καλαβρύτων, Οδός σωτηρίας, Ιερά Σταυροπηγιακή Μονή Παναγίας Τατάρνης Ευρυτανίας

Λοιποί τίτλοι
(2013) Εγκόλπιον ημερολόγιον 2014, Οικουμενικό Πατριαρχείο [επιμέλεια]
(2012) Εγκόλπιον ημερολόγιον 2013, Οικουμενικό Πατριαρχείο [επιμέλεια]
(2011) Εγκόλπιον ημερολόγιον 2012, Οικουμενικό Πατριαρχείο [επιμέλεια]
(2010) Εγκόλπιον ημερολόγιον 2011, Οικουμενικό Πατριαρχείο [επιμέλεια]
(2008) Εγκόλπιον ημερολόγιον 2009, Οικουμενικό Πατριαρχείο [επιμέλεια]

Πηγή http://www.biblionet.gr/author/

Χρήστος Καριώτης ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

ΧΕΙΜΩΝΑΣ...

Είσαι μια συνήθεια που πληγώνει

Το αντίο σου κρατάω

Σε στίχους μαγεμένους σαν νυχτώνει

Νεράιδες κυνηγάω

Κι όπως ταξιδεύεις σε μια απέραντη ερημιά

Θα με βρεις ξανά σε μια σου σκέψη κλειδωμένο

Στα μάτια σου η άνοιξη κρύφτηκε ξανά

Κι εγώ σ’ έναν ατέλειωτο χειμώνα περιμένω

Χρήστος Καριώτης

Christos Kariotis

6 Σεπτεμβρίου · 

Μαριλένα Φωκά απόσπασμα από το διήγημά της το άδειο δωμάτιο

ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Κούμπωσε το παλτό του μέχρι το λαιμό, έκλεισε την πόρτα πίσω του και βγήκε στο δρόμο. Τα μάγουλά του κοκκίνισαν από το κρύο. Επίμονα οι περαστικοί κάρφωναν τα μάτια τους επάνω του. Δεν διασταύρωσε την ματιά του με κανέναν. Περπάτησε μέχρι τον σταθμό του μετρό. Έβγαλε από την τσέπη του ένα εισιτήριο και το πέρασε από το μηχάνημα. Οι κινήσεις του ήταν κοφτές, σχεδόν αυτοματοποιημένες. Επιτάχυνε το βήμα του και ξαφνικά σταμάτησε μπροστά από τις μεταλλικές πόρτες του συρμού που περίμενε στην αφετηρία. Οι πόρτες άνοιξαν απότομα και ο επιβάτης με τον αριθμό εισιτηρίου 000234 μπήκε μέσα. Μετά ήταν η σειρά του. Είχε τον αμέσως επόμενο αριθμό. Κατέβηκε στην στάση που δεν ήθελε. Μετά προχώρησε το ίδιο απρόθυμα για να πάει στο προγραμματισμένο του ραντεβού.


Διάσχισε την Πανεπιστημίου. Έπεσε πάνω σε μια πορεία διαδηλωτών. Ο κόσμος τον έσπρωχνε. Άλλοι χειρονομούσαν, άλλοι έβριζαν, κάποιοι καταριόντουσαν τους πολιτικούς.

-Ψωμί, Παιδεία, Δικαίωμα στην Εργασία.

Οι φωνές τους πνίγηκαν από τις μολότοφ που έπεσαν. Αυτοί οι άνθρωποι διεκδικούσαν τα όνειρά τους. Οι αστυνομικοί έκαναν συλλήψεις. Οι διαδηλωτές αντιστέκονταν σθεναρά. Ένας αστυνομικός τραυματίστηκε. Ανάμεσα στους διαδηλωτές φώναζαν και παιδιά. Αυτά φώναζαν πιο πολύ απ όλους ίσως γιατί πεινούσαν πιο πολύ. Οι μεγάλοι είχαν να φάνε πιο πολλές μέρες αλλά είχαν άλλες προτεραιότητες. Θέλανε πρώτα να βολευτούν σε μια καρέκλα και μετά να ψάξουν κάτι..




Η αρχή από ο διήγημά της  ΤΟ ΑΔΕΙΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Marilena Foka
31/8/2014 · 

Paulo Coelho Έντεκα Λεπτά αποσπάσματα (περί ορίων)