Οι Εκδόσεις Όστρια και ο συγγραφέας Ηλίας Κοπανάκης, σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου "Ίσκιος του έρωτα" τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου 2014 στις 19:00.
Η παρουσίαση θα γίνει στο χώρο εκδηλώσεων των Εκδόσεων Όστρια Τζωρτζ 20, Αθήνα.
Για την ποιητική συλλογή θα μιλήσει η Πετρούλα Σίνη, οικονομολόγος
Αποσπάσματα θα διαβάσει η Μαριάννα Καστανία, σκηνοθέτης - ηθοποιός.
 |
Τίτλος: ΙΣΚΙΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Σειρά : ΠΟΙΗΣΗ
Συγγραφέας: ΚΟΠΑΝΑΚΗΣ ΗΛΙΑΣ
Από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ. |
"Πρόκειται για μια ποιητική συλλογή ενός ταξιδιού αναζήτησης του ίσκιου του έρωτα του Ηλία Κοπανάκη που ξεκίνησε πριν δεκαπέντε χρόνια, που όμως δεν τον κάνει να γράφει με τα γλυκανάλατα λόγια ενός ερωτευμένου αλλά διευρύνοντας τους ορίζοντες του διαβάζοντας μαθαίνοντας για τον εαυτό του και τον κόσμο που μας περιβάλλει και κατά επέκταση και των δικών μας (οριζόντων) με υπαρξιακές αναζητήσεις.
"Το ταξίδι
Να ταξιδεύουνε σ’ωκεανούς για χρόνια!
Και σαν λιμάνι πιάσουνε,
της θάλασσας τον ήχο, τη βοή,
τροφή στα όνειρά τους,
μην τους αφήνουνε τη γης να προσκυνήσουν.
Ποιοί φταίν’οι στεριανοί, οι καπετάνιοι;
Ποιοί;
Θλιμμένες υποψίες πως το πλοίο θα βουλιάξει.
Πως το πλοίο, τουλάχιστον, όσο να ’ναι πάλιωσε.
Μην τους αφήνουνε να μπούνε στο λιμάνι
Και πάλι…
Σε μακρινά ταξίδια να κινούνε.
Σε γαλαξίες μακρινούς, σε θάλασσες
της προσμονής,
σε ξάστερους σκοτεινιασμένους ουρανούς! "
Ηλίας Κοπανάκης από την ποιητική του συλλογή "Ισκιος του έρωτα"
Μια μικρή αποκρυπτογράφηση, του συμβολιστή ποιητή, με την προσωπική ταπεινή μου γνώμη και με όλο το σεβασμό, θα έχω τη τιμή να επιχειρήσω να κάνω τη Δευτέρα 22 Δεκεμβρίου όπου και σας περιμένουμε να τον γνωρίσουμε από κοντά και να μας αποσαφηνίσει και ο ίδιος κάποιες από τις άγνωστες πτυχές των νοητικών γραμμών που χάραξε στο χαρτί…
Όπως π.χ. θα ήθελα να μας εξηγήσει εάν το "Xαίρε illiterate horde... " ο πρώτος στίχος του από το ποίημά του με τίτλο "Η φάκα" προέρχεται από φράση του Έρασμου προς του δασκάλους " this untaught race of experts, this illiterate horde of literates"...." Πετρούλα Σίνη
Και καθόλου τυχαίο πως το βιβλίο του ο Ηλίας Κοπανάκης αφιερώνει στις κόρες του Νεφέλη και Ελένη!
Καθώς επίσης, γράφει προλογίζοντας το :
«Τιμή σε 'κείνους τους προγόνους, καλλιτέχνες και ζωγράφους που από την μινωική έως την κλασική περίοδο της ελληνικής αρχαιότητας, φιλοτέχνησαν με μοναδικό τρόπο τα πήλινα αγγεία, εκφράζοντας έτσι με τη μορφή σχεδίων τον μοναδικό και αξιοζήλευτο ελληνικό πολιτισμό. Κάποια από εκείνα τα σχέδια, με επίγνωση της μοναδικής αξίας τους, συνοδεύουν τούτη την πρώτη ποιητική μου συλλογή. Ας είναι ζωντανή η μνήμη μας σ’αυτούς που με τον χρωστήρα τους έδωσαν πνοή και μοναδική ταυτότητα στον ελληνικό κόσμο, διαβατήριο του κοσμοπολιτισμού που στην συνέχεια γνώρισε. Τιμή σε όσους καλλιτέχνες από εκείνον τον παλαιό κόσμο έδωσαν ζωή, ψυχή και πνεύμα στο άψυχο και χοϊκό φαίνεσθαι, ώστε τούτη η παρακαταθήκη να μας συντροφεύει σήμερα στην προσπάθεια για το όμορφο, στην προσπάθεια για ανύψωση του ανθρώπου στο «κατ’εικόνα και καθ’ομοίωσιν»
Μερικά από τα ποιήματα της συλλογής που ίσως δεν είναι ενδεικτικά της γραφής του Ηλία Κοπανάκη, γιατί μου ήταν πολύ δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιο ... τα λάτρεψα όλα!
Ο ίσκιος του έρωτα
Το νήμα της ζωής,
γεμάτο υποσημειώσεις
και βαρίδια,
έγειρε στο προσκέφαλο του ονείρου.
Ενός μελαχρινού ονείρου
στο ηλιοβασίλεμα αντάμα.
Πέθανε ο ίσκιος των ερωτευμένων˙
Εκείνοι μετανάστες της καρδιάς τους,
αναζητούν καλύτερη τύχη στη διπλανή πόρτα.
Πέθανε ο ίσκιος του έρωτα,
– ο έρωτας ποτέ δεν πεθαίνει –
κι ένας μικρός ανεπαίσθητος πόνος
διαπέρασε ολόκληρο τον παράδεισο.
Μίκρυναν τ’άστρα, οι φωνές βουβές,
Μεγάλωσε ο ουρανός και γέμισε σκόνη
και δάκρυα.
Λασπωμένες καρδιές αναζητούν καθαρμό.
Τα νερά του Ζαμάρου ν’αγγίξουν,
τα νερά του Θεού.
Κάποτε φτιάχναμε μια νέα λέξη κάθε μέρα
– εν αρχή ην ο Λόγος –
σήμερα σκοτώνουμε τις λέξεις προτού βγουν
απ’το στόμα.
Άναρθρες κραυγές μας κυκλώνουν, μα ο
Ουρανός παραμένει μεγάλος.
.........................................................
Γαστέρα της υπομονής
γη της αρμονίας
το αμάραντο κάλλος,
της λευτεριάς το τίμημα.
Φωτοχυσία ανέμελη
τα ριζιμιά χτυπά βράχια.
Γεννημένα στη φλόγα,
παραδομένα στη φωτιά.
Ασίμωτη πάτρια γη
δροσοσταλιά των ονείρων,
φέξε τα δυο μου ζάλα
και στ’ άλλα τρία
άσε με
κι ας χορέψω
στο σκοτάδι.
..................................................
Στυλιανός
Τύχης καλής υπόσχεση ή μαύρης μοίρας
η δύναμη σε φέρει σ’άλλα μέρη.
Ή σαν τ’αρχαίο το δαιμόνιο,
σου μάθει να τρυγάς τους πέντε ανέμους.
Να μη πολυμιλάς για την πατρίδα σου
σ’ανθρώπων συναθροίσεις ή μαζώξεις σαν βρεθείς
(ούτε στους συνεργάτες σου να λες πολλά για σένα).
Μα να ρωτάς του λόγου σου τ’άγνωστα μέρη τι ’ναι,
πώς ήταν σε καιρούς παλιούς, ποια ’ναι η δύναμή τους.
Κι έτσι να φθίνουν οι καιροί και να χαλιούνται οι μήνες,
οι νύχτες να νυχτώνουνε, οι μέρες να χορταίνουν
με τ’άγια λιβανίσματα, της ξένης γης τα δώρα.
Μόνο, αν κάποιος επίμονα θελήσει και ρωτήσει
του τόπου σου τα σφαλερά και τα καλά συνάμα
μονάχα τότε παίνεσε το χώμα το δικό σου,
η μάνα σου, τον κύρη σου, τις εκκλησιές, τη φύση.
Τα πλούτη και τα κάλλη της, τα χρώματα του Μάη.
Άλλες φορές να μη μιλάς, μη σε κακοχαρακτηρίσουν
και δουν στα βάθη της καρδιάς τον έρωτα που θρέφεις
και δουν και το λιμάνι που, την κάθε θλίψη δένεις.
Μονάχα σαν ερωτηθείς, μίλα τα πιο σπουδαία
και τα φτηνά και τα πικρά να μην τ’αναγυρίζεις.
Έρωτα να ’χεις μυστικό, κι αν είναι μη γυρίσεις,
αν είναι τ’άδειο σώμα σου κοπρίσει ξένο χώμα,
να λένε πως αγάπησες την άλλη γη το ίδιο,
με τη γλυκιά πατρίδα σου…
Αφιερωμένο στον Αρχιεπίσκοπο Αυστραλίας κ.κ. Στυλιανό Χαρκιανάκη
.........................................................
Να φοβάσαι Καίσαρά μου
Να φοβάσαι Καίσαρά μου,
θα πρέπει να φοβάσαι
–μα το ξέρεις, δίχως άλλο, κι ο ίδιος,
τι κάθομαι και σου λέω–
τους μαζικούς θανάτους.
Τους αυτόχειρες να φοβάσαι πιο πολύ.
Την κυριαρχία επί του εαυτού,
ετούτη να φοβάσαι άρχοντά μου.
Και τις μαζικές αποχωρήσεις
από το στράτευμα, να φοβάσαι.
Μα πιο πολύ απ’όλα,
τον όχλο, να φοβάσαι,
Τον εξημερωμένο
..................................................
Τα φύλλα των δέντρων
τα φύλλα των δέντρων ξεράθηκαν
τα φύλλα των δέντρων ξεραίνονται
τα φύλλα των δέντρων θα ξεραθούν.
Ήμουν εκεί, τα είδα, κύρ-δικαστά!
Μπροστά μου ξεραίνονται,
Ακούω την τελευταία τους πνοή
Να βγαίνει,
Τούτη τη στιγμή.
Δίψασα!
Δε θα ζω όταν αύριο
Θα θελήσουν
Τα φύλλα να ξεραθούν.
Εκείνα όμως στην αποστολή τους!
Φονικό όπλο,
Ο αγέννητος χρόνος,
Ο νεογέννητος χρόνος
Του φθινοπώρου.
Θα σημάνουν οι καμπάνες,
Πείνες, λοιμούς,
Τα φύλλα στο δάσος
Ξερά
Θα ζούνε την κάθε στιγμή τους.
Δε θα ζω!
Εκείνα στην αποστολή τους!
Μόνη συνοδεία των ξερών φύλλων
Ο αγέννητος χρόνος.
Μόνος σύντροφος του χρόνου
Ένας σωρός κιτρινοπορτοκαλιά
Ξεραμένα φύλλα του πλατάνου.
Άλλοτε λίγο πιο νωρίς,
Άλλοτε λίγο πιο αργά,
Απ’την αρχή μέχρι το τέλος
Του παραμυθιού
Ο χρόνος και τα ξερά φύλλα,
Μαζί.
Όπως τότε!
Που ο χρόνος κατάλυσε τη στιγμή
Και ο χώρος έδιωξε τη μονοτονία
Από τη Δημιουργία!
Ο Ηλίας Ν. Κοπανάκης γεννήθηκε τον Οκτώβρη του 1977 στον Μαρουλά Ρεθύμνου. Είναι απόφοιτος της Σχολής Χημικών Μηχανικών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου, κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος στο "Περιβάλλον" από το τμήμα Χημείας του Πανεπιστημίου Κρήτης και υποψήφιος διδάκτορας της Σχολής Μηχανικών Περιβάλλοντος του Πολυτεχνείου Κρήτης. Ζει μόνιμα στα Χανιά. Έχει συγγράψει ένα πολυσέλιδο βιβλίο για τον Μαρουλά, χωριό με μακραίωνη ιστορία που έχει χαρακτηριστεί διατηρητέο οικιστικό σύνολο και παραδοσιακός οικισμός. Το βιβλίο έτυχε θετικών κριτικών στο χώρο της τοπικής ιστοριογραφίας. Το παρόν βιβλίο αποτελεί την πρώτη απόπειρά του στον χώρο της ποίησης. Στίχους άρχισε να γράφει πριν από 15 περίπου χρόνια, ενώ πολλά ποιήματα της παρούσης Συλλογής αποτελούν δημιούργημα εκείνης της πρώτης περιόδου.
.jpg)
