Παρουσίαση του εικονογραφημένου βιβλίου για μικρά και ΜΕΓΑΛΑ παιδιά, του συγγραφέα Μάκη Ρουσομάνη "Ο Μελένιος το αηδόνι και ο τυφλός ποντικός", σε σκίτσα του Νίκου Ραφαηλίδη

Οι εκδόσεις "ΟΣΤΡΙΑ", παρουσιάζουν το ΝΕΟ εικονογραφημένο βιβλίο για μικρά και ΜΕΓΑΛΑ παιδιά, του συγγραφέα ΜΑΚΗ ΡΟΥΣΟΜΑΝΗ, με τίτλο: "Ο Μελένιος το αηδόνι και ο τυφλός ποντικός", σε σκίτσα του ΝΙΚΟΥ ΡΑΦΑΗΛΙΔΗ.

Το εξώφυλλο του βιβλίου έχουν ζωγραφίσει μαθητές του Ειδικού Δημοτικού Σχολείου της Σχολής Τυφλών (Κ.Ε.Α.Τ.) Θεσσαλονίκης.

Σάββατο 31 Ιανουαρίου 2015 στις 7 μ.μ.στο χώρο εκδηλώσεων των εκδόσεων ΟΣΤΡΙΑ, Τζωρτζ 20 πλατεία Κάνιγγος, Εξάρχεια

Συντονίζει η ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΩΠΥΛΗ

Παρουσιάζουν οι συγγραφείς:
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΚΑΛΛΙΟΝΤΖΗ
ΜΑΙΡΗ ΓΚΑΖΙΑΝΗ
ΕΛΕΝΑ ΛΙΑΤΟΥ

Διαβάζουν οι ηθοποιοί:
ΜΑΝΟΣ ΠΙΝΤΖΗΣ
ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΟΥΚΑΚΗΣ

Συμμετέχουν:
Πιάνο:ΧΛΟΗ ΛΑΜΠΡΟΥ
Κιθάρα:ΧΡΗΣΤΟΣ ΛΟΥΦΗΣ
Τραγούδι: ?... ??? ...?

ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ
πληροφορίες 211 2136882

Ρουσομάνης Μάκης

Bιογραφικό του Μάκη Ρουσομάνη από την βάση της Βιβλιονέτ http://www.biblionet.gr

Ο Μάκης Ρουσομάνης γεννήθηκε στα Κύμινα Θεσσαλονίκης. Μεγάλωσε και σπούδασε στην Θεσσαλονίκη, και υπηρέτησε την στρατιωτική του θητεία στο πολεμικό ναυτικό. Το 2010 η συγγραφέας Αναστασία Καλλιοντζή του αφιέρωσε το βιβλίο της "Αγαστή Συνεργασία", ενώ την επόμενη χρόνια η Γλυκερία του αφιέρωσε το τραγούδι "Ο γλάρος" στο cd "Η αγάπη είναι ελεύθερη".

Την ίδια χρονιά έκανε την επιλογή τραγουδιών στο πρόγραμμα "Συνάντηση στην κοινή μας παράδοση", το οποίο παρουσιάστηκε στο Half note jazz των Αθηνών.
Έχει εργασθεί στον ιατρικό όμιλο Αθηνών (ΙΔΘ) για 7 έτη στο Γενικό χειρουργείο, ενώ σήμερα είναι υπάλληλος του Κ.Ε.Α.Τ.
Το "Σαν να είχε δει φάντασμα..." είναι το πρώτο του βιβλίο.

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Ο Μελένιος, το αηδόνι και ο τυφλός ποντικός, Όστρια Βιβλίο
(2013) Σαν να είχε δει φάντασμα, Ελληνική Πρωτοβουλία

Παρουσίαση του βιβλίου της Μάρθας Πατλάκουτζα "Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης".

Οι Εκδόσεις Έξη και το POLIS ART CAFE σας προσκαλούν την Παρασκευή 30 Ιανουαρίου 2015, στις 7 μ.μ. στην παρουσίαση του βιβλίου της Μάρθας Πατλάκουτζα ''Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης''.
Για το βιβλίο θα μιλήσουν η Πετρούλα Σίνη, οικονομολόγος και ο Dionyssis Sarantopoulos, δημοσιογράφος.
Μαζί μας στην εκλεκτή συντροφιά μας και ο εξαιρετικός ποιητής Γαβριλης Ιστικοπουλος.
Αποσπάσματα από το βιβλίο θα διαβάσει η Aliki Papachela, ηθοποιός.
Σας περιμένουμε σε μια ξεχωριστή βραδιά αφιερωμένη στις ρίζες και στις μνήμες μας.

Polis Art Cafe-αιθριο Αρσακειου Μεγαρου
Πεσματζόγλου 5, Athens, Greece
Εμφάνιση χάρτη

Επίσης, στις 31 Γενάρη, από τις 12 ως τις 3 το μεσημέρι, η συγγραφέας θα βρίσκεται στο Βιβλιοπωλείο του καταστήματος Σκλαβενίτη στην Καλλιθέα, Ευριπίδου 69 για κουβεντούλα με το κοινό και για υπογραφή αντιτύπων!!

"Οκτώβρης 1922... Στις όχθες του ποταμού Έβρου στέκει ένα νεαρό κορίτσι με βρόμικα ρούχα και πρόσωπο βουτηγμένο στην απόγνωση. Νιώθει το βάρος της ευθύνης να συνθλίβει τους μικροκαμωμένους ώμους της... Πρέπει να διασχίσει το ποτάμι μαζί με την αδερφή της, το κάρο και τα ζωντανά.

Ορφανή από μητέρα, ξεριζωμένη από πατρίδα, η Μερτζανή δεν σταματά να αγωνίζεται και να ξεπερνάει τον εαυτό της.

Ποιος τη στηρίζει στα χίλια βάσανα, στον θάνατο, στον αβάσταχτο πόνο; Μονάχα μια φωνούλα μέσα της, μια γλυκιά φωνή που δε σιωπά ποτέ, μια διακριτική λάμψη που δεν την αφήνει να παραδοθεί, όσο κι αν λυγίζει. Και η Μερτζανή θα λυγίσει πολλές φορές. Χάνει το στήριγμά της ξανά και ξανά, χάνει τις μεγάλες της αγάπες, χάνει κάθε δύναμη…

Η συγκλονιστική ιστορία μιας αξιοθαύμαστης γυναίκας που δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπειά της και την τόλμη της.

Μερτζανή… κοράλλι σπάνιο, όπως και η ψυχή της. Μια ψυχή που συνεχώς διώκεται… ένας διωγμός που τέλος δεν έχει… Αυτή είναι η ιστορία της."  Μάρθα Πατλάκουτζα

"H ιστορία του βιβλίου μου, μοιάζει με ένα γλυκόπικρο νανούρισμα, που μου έλεγε η γιαγιά μου η Μερτζανή, ντυμένη στα μαύρα. Χωμένη στην αφράτη αγκαλιά της, αποκοιμιόμουν με τη βραχνή φωνή της και τα ακαταλαβίστικα λόγια της ρίζας της...

Την ευχή της μου έδωκε με όλη της την ψυχή και τη ζωή της ξετύλιξε σαν τη φθαρμένη κουρελού, που έριξε πάνω της την ώρα που το καραβάνι έπαιρνε τον δρόμο της μεγάλης φυγής.
Η Μερτζανή γεννήθηκε Ρωμιά. Θρακιώτικη ήχησε η λαλιά που της μίλησε για την αγάπη και τον πόνο. Μα το ριζικό της άλλαξε. Ξεριζωμός μεγάλος...Να λησμονήσει δεν μπορεί.
Τη λύτρωση γυρεύει κι ένα δάκρυ για τη Θράκη γίνεται η ζωή της. Η Μερτζανή ξεπέρασε πολλές φορές τον εαυτό της, λύγισε πολλές φορές, έπεσε, ξανασηκώθηκε, αλλά δεν έχασε ποτέ την αξιοπρέπεια της.

Είναι η αληθινή ιστορία μιας αξιοθαύμαστης γυναίκας…"  Μάρθα Πατλάκουτζα

H σελίδα της συγγραφέως στο fb  Μάρθα Πατλάκουτζα 

Πατλάκουτζα Μάρθα

Η Μάρθα Πατλάκουτζα γεννήθηκε το 1968 στη Θεσσαλονίκη όπου και μεγάλωσε. Κατάγεται από τη Νέα Καλλικράτεια Χαλκιδικής, με παππούδες και γιαγιάδες που ήρθαν πρόσφυγες από την Ανατολική Θράκη. Το 1990 τελείωσε το Παιδαγωγικό Τμήμα Δημοτικής Εκπαίδευσης του Αριστοτέλειου Πανεπιστήμιου Θεσσαλονίκης.

Το 1996 διορίστηκε στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση κι από τότε υπηρετεί ως δασκάλα σε δημοτικά σχολεία της Μακεδονίας, ενώ τα τελευταία χρόνια σε δημοτικό σχολείο της Θεσσαλονίκης.

Είναι παντρεμένη, μητέρα δύο κοριτσιών.

Το "Ζαχάρα, η θύελλα της καρδιάς" είναι το πρώτο της βιβλίο κι ακολουθεί το "Μερτζανή, το δάκρυ της Θράκης".

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ

(2013) Ζαχάρα, η θύελλα της καρδιάς, Ελληνική Πρωτοβουλία

http://www.biblionet.gr/

Προηγούμενές μου δημοσιεύσεις για τη συγγραφέα :
http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/

Cemil Turan Bazidi, Το ματωμένο χιονολούλουδο Μυθιστόρημα (Περίληψη)

Το ματωμένο χιονολούλουδο

Μυθιστόρημα

Περίληψη


Στην κορυφή του Αραράτ λέγεται πως σώθηκε η ζωή από το βιβλικό κατακλυσμό. Στους πρόποδες αυτού του ιερού βουνού, ένας παππούς τα χειμωνιάτικα βράδια διασώζει με τις αφηγήσεις του την ιστορία του λαού του.

Ό, τι είναι απαγορευμένο την ημέρα στο σχολείο, ο μικρός Πολάτ το μαθαίνει τις παγωμένες λευκές νύχτες από τα γέρικα χείλη του Χασάν αγά μπροστά στο τζάκι. Είναι η ώρα που μπορούν ελευθέρα οι Κούρδοι να μιλήσουν στη δική τους γλώσσα, είναι η ώρα που μπορούν να τραγουδήσουν τα δικά τους τραγούδια, είναι η ώρα της μύησης στις δικές τους παραδόσεις.
Από τις ιστορίες του παππού, ο Πολάτ μαθαίνει γιατί δεν μπορεί να γράφει και να διαβάζει στα κουρδικά, γιατί πρέπει να λέει μόνο τον τουρκικό ύμνο, ποιοι και γιατί προσπαθούν να αφανίζουν τη φυλή του, τι ήταν τα Αμελέ ταμπούρια. Από τα παραμιλητά της Αρμένισσας Ζελχά μαθαίνει για τη σφαγή των Αρμενίων, για την ορφάνια αλλά και για την αιώνια φιλία. Και από τον μεγάλο του φίλο Αμπντουλλάχ, γιατί τα χιονολούλουδα στο Κουρδιστάν είναι ματωμένα.
Ο Χασάν αγά ήταν από τους πιο σεβάσμιους τσιφλικάδες στην πόλη. Δίκαιος και σοφός, αυστηρός μα και καλοσυνάτος, φάνταζε θεόρατος στα μάτια του μικρού του εγγονού. Όταν τα βράδια γύριζε στο σπίτι, ο χώρος γέμιζε από τον αρωματικό καπνό της πίπας του και από τις ιστορίες του. Ήξερε πως ό, τι έχει περάσει στη ζωή του, τους λόγους που οι Οθωμανοί κυνήγησαν ανελέητα τους Κούρδους και τους Αρμένιους δεν θα τα μάθει ο Πολάτ, οι αφού Τούρκοι ήταν οι κατακτητές. Κι έπρεπε ο γερό Χασάν να τα πει όλα, και να σταθεί δίκαιος. Να μπορέσει να πει, όσο κι αν αυτό τον πονούσε:
«Κατακτηθήκαμε, γιατί δεν ενωθήκαμε». Όταν ο λυγμός έφτανε στην άκρη του λαιμού σταματούσε την αφήγηση κι έκανε πως καθάριζε την πίπα του. Άφησε να του ξεφύγει μόνο ένα δάκρυ όταν μιλούσε για τους δυο φίλους του τους Έλληνες, που όταν δραπέτευσαν από τα Αμελά Ταμπούρια τους έκρυψε και από τότε που τους βοήθησε να φύγουν την Ελλάδα δεν έμαθε ποτέ τίποτα γι αυτούς.
Η Ζελχέ χρόνια κοντά στον παππού και στη γιαγιά, συνομήλικη τους σχεδόν, όποτε άκουγε τις ιστορίες του παππού ταραζόταν και έκλαιγε. Απορρούσε ο Πολάτ με την ευαισθησία της, ώσπου έμαθε ότι ήταν Αρμένισσα, είδε και έζησε τη μεγάλη σφαγή των Αρμενίων από τους Τούρκους και πως η ίδια σώθηκε γιατί ο παππούς του Χασάν αγά είπε ήταν εγγονή του. Όταν του περιέγραψε σκηνές από τη σφαγή και πώς χώρισε από τη μάνα της, κατάλαβε ο Πολάτ και γιατί έκλαιγε αλλά και γιατί άναβε κάθε μέρα τόσα χρόνια το καντήλι.

Η Παιδική ανεμελιά άρχισε να υποχωρεί λίγο λίγο κάτω από αυτές τις αφηγήσεις. Έκανε τόπο να χωρέσουν τα λόγια που εξηγούν πώς είναι δυνατόν να φιλιώνουν διαφορετικές γλώσσες, διαφορετικές θρησκείες και παραδόσεις. Αλλά κι εκείνα που μιλούν για μίσος, για ξεριζωμός, για χωρίς έλεος κυνηγητό. Δεν ξέρει πια ο μικρός Πολάτ τι καίει πιο πολύ, η φωτιά στο τζάκι ή το δάκρυ που κυλάει από τα μάτια. «Μόνο όταν αγαπάς πολύ, χαρίζεις την αθανασία» του είπε Αμπντουλάχ  ... και ο Πολάτ αγάπησε πολύ το Κουρδιστάν.



Cemil Turan Bazidi
20 Ιανουαρίου στις 9:43 μ.μ. · 

Νανά Τσόγκα,"Rain and tears all the same..."…you ’ve got to play the game Ένας αντρικός (ευαίσθητος) μονόλογος

"Rain and tears all the same..."…you ’ve got to play the game
Ένας αντρικός (ευαίσθητος) μονόλογος

Nαι, έχεις δίκιο, ταιριάζει πιο πολύ να βρίσκεσαι σ’ ένα άδειο δωμάτιο όταν κλαις. Aλλά, όταν λέμε άδειο, άδειο-άδειο! Oύτε ο κουβάς στη μέση για να στάζει το ταβάνι όταν βρέχει.
Rain and tears...

Kλάψε, να δούμε τί θα καταλάβεις!… Nα ξέρεις, δεν με συγκινείς!
H τρυφερότητά μου έχει γίνει κομμάτια, σαν την αποξηραμένη Kωπαΐδα. Δεν έχεις να κερδίσεις τίποτα!
Nαι, ναι, το κλάμα πάει με το άδειο δωμάτιο.
Γίνεται να με φανταστείς εμένα να κλαίω - λέω, παράδειγμα! - να κλαίω ανάμεσα στα μοντέρνα φωτιστικά και τους εμπριμέ καναπέδες, με φόντο τις φυλλωσιές από τους φίκους σου και τις δαντελένιες κουρτίνες;… Γίνεται; Δεν γίνεται!
Mόλις σταματήσεις το κλάμα, θα σου πω για τη μαμά μου, που είδα να φιλάει τον Άη Bασίλη με τα κόκκινά της χείλη. (Kάνει και ρίμα, το πρόσεξες;) Kι άλλες πολλές ιστορίες!…
Zεστές και τρυφερές σαν παλτουδάκι καμηλό - θυμάσαι…;…

Θυμάσαι το γέρικο σκυλί στο σταθμό, που κάθε φορά γύρευε απελπισμένα το χάδι σου; Aπλώς, εκείνο το ήσυχο μεσημεράκι ήταν η πρώτη φορά που δεν θα το ξανάβλεπες… Tο βράδυ είχες βγει να περπατήσεις για να (μην) το σκέφτεσαι.
Kοιμάμαι πολύ για να μη (σε) σκέφτομαι. Mόλις πεθάνω, θα κατοικήσω τα όνειρά σου, είναι πολύ ευρύχωρα. Eξάλλου ανέκαθεν ζήλευα τη μόνωσή τους. Tα όνειρα καταργούν το θάνατο. Άραγε και πεθαμένος θα ονειρεύομαι;
Eγώ πάντως μαζεύω εικόνες από τώρα. Προς το παρόν πρέπει κάπως να γλιτώσω τον γκρεμό. Όλο κοιτάω την πλάτη μου, μήπως φυτρώσουνε φτερά…

Έλα, μην κλαις κι εγώ δεν θα 'μαι πια "μονήρης και μελαγχολικός" χωρίς να σου λέω τους λόγους. Θα καλύψω τις αποστάσεις, θα δεις. Δεν θα σου μιλάω απότομα. Θ’ αφήσω τις συμβουλές και τις μεγαλοστομίες και θα καταπιαστώ με τις ταπεινές λεξούλες για να σε βρω. Eπειδή νομίζεις ότι μόνο εσύ πονάς...
Oι εφημερίδες σωρεύονται σε λόφους αδιάβαστες. Άλλαξα και τα ονόματα στο κουδούνι, τώρα γράφει Kανένας.
Kατέβασα όλους τους πίνακες και τους έχω βάλει να κοιτάνε τον τοίχο. Bρέχει κιόλας...
Rain and tears all the same…

Προχθές σε είδα πάλι. Έβγαινες από πυκνό δάσος με το βιολετί εμπριμέ σου. Kι ενώ στην αρχή νόμιζα πως ανυπομονούσες να μ’ αγκαλιάσεις, όταν με πλησίασες, προσπέρασες αδιάφορη. Kαι τη στιγμή που γύριζες το κεφάλι, πρόλαβα να δω πως είχες άλλο πρόσωπο.

Aχ, να χαρείς ό,τι αγαπάς, σταμάτα να κλαις!… Δεν θέλω να τρομάζεις, ούτε όταν σε φωνάζω, ούτε όταν χτυπάει το τηλέφωνο μες στην ησυχία.
Άμα δεν κλαις, σου υπόσχομαι να κάνεις πως φοβάσαι κι εγώ να
σ’ αγκαλιάζω σαν τρεμάμενο πουλάκι. Θα σου πάρω και "Tο Tραγούδι του Σπουργίτη", θα σου παίρνω ένα δίσκο κάθε μέρα!
Θα σου χαρίσω και τις αζαλέες που λαχτάρησες. Tί άλλο θέλεις;!
Mόνο σταμάτα να κλαις…

Eντάξει, παραδέχομαι πως δεν σε ξέρω. Έλα, γύρισε πίσω - κι ας κλαις απ’ το πρωί ως το βράδυ!

Tίποτ’ άλλο στον κόσμο δεν επιθυμώ, όσο εσένα κι ένα άδειο δωμάτιο. Kι ας κλαις απ’ το πρωί ως το βράδυ για τη δυστυχία του κόσμου και τις παράλληλες γραμμές που δεν θα συναντηθούν ποτέ. Mες στο δωμάτιο το άδειο, το γυμνό, γυμνοί στο πάτωμα, γυμνοί και μόνοι, μαζί με τους παμπάλαιους φόβους μας. Mόνο έλα και θα σε στεγνώσω με τα φιλιά της φωτιάς που αγαπάς! Θα μ’ αρέσει και το Stormy Weather και η Zάρα Λεάντερ: "Ξέρω, θα γίνει ένα θαύμα…" Kαι θα συμφωνώ μαζί σου, πως η κοινωνία είναι ψεύτρα και χαμερπής.
Aχ και να μπορούσα να μπω στο αυριανό σου όνειρο κι εκεί να σε αιχμαλωτίσω για να σταματήσω το χρόνο!… Ένα ρολογάκι μού χρειάζεται. Ή μάλλον όχι: αν προλάβεις την καλπάζουσα απελπισία μου, θα μετράω τα κύματα της θάλασσας για χάρη σου. Kι ας κουτουλιόμαστε σαν τα χρυσόψαρα στη γυάλα, στις ανέφικτες διαδρομές μας...

Eντάξει, παραδίνομαι! Ω, Θεέ μου. Tί συννεφιά που έχει η μοναξιά. Kαι ομίχλη. Bρέχει κιόλας...
Rain and tears all the same
but in the ... *
you ’ve got to play the game

*Aχ, έλα να μου θυμίσεις ποιά λέξη λείπει!…

Δεκέμβρης 2005 © νανά τ.

*

Ιανουάριος 2015 - Demis Roussos † r. i. p.

 Νανά Τ.
26/1/2015 · 

Δημοσιεύθηκε επίσης και στη σελίδα της : 

arbitrary memory

 · 26/1/2015

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ !!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Στο θησαυροφυλάκιο των υποσχέσεων και βέβαια υπάρχουν!

Μόνο μην μου ζητήσετε μαχαίρι, 

για να κόψουμε από μεθαύριο το χέρι.

Η κάλπη λοιπόν κι ο έρωτας, την ίδια μοίρα έχουν.

Με του μελιού την ηδονή, μας ραντίζουν για αρχή 

κι εμείς θερίζουμε στο τέλος, της μεταμέλειας το κεντρί.

Κι επειδή, 

ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ 

σε μια Ελλάδα που αιμορραγεί,

σ΄έναν κόσμο που με πείνα αργοπεθαίνει,

για την ψήφο μας υπεύθυνοι, 

Είμαστε για ΜΑΣ!!! ΕΜΕΙΣ!!!

*** *** *** ***

*** *** ***

Μάριον Μίντση

21 Ιανουαρίου στις 8:44 μ.μ.

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΛΕΦΤΑ ΥΠΑΡΧΟΥΝ !!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Σπύρος Γεώργας - εκείνη η γόπα σου...

Σπύρος Γεώργας

εκείνη η γόπα σου .

θα την πάρουν αυτοί που θα πετάξουν τα "άχρηστα" πράγματά μου όταν φύγω .

πόσο δεν θα ξέρουν ...

κατάρα σ' εκείνον που θα την πετάξει . 

το συχνό τηλεφώνημα 

ουράνια μελωδία η φωνή που λέει συλαλητήρια !

παίρνω πίσω την κατάρα 

μπορεί να είναι τ' αδέλφια μου .

έχασε το χρώμα η ανάσα ...

αν ζουλίξεις τα ταξίδια μου πριν με φέρουν , αίμα θα βγάλουν .

κόκκινο σαν την αγάπη πριν το θάνατο .

τοίχοι γεμάτοι εικάσματα άδειοι ...

σκιές προσπάθειας πάνω στην πλαστική μπογιά τους .

κορνίζες οι πόρτες που άνοιγαν στο φως να έλθεις .

μια μουσική που παίζει για πάντα το μάθημά μου .

φόρμες που πέφτουν σαν κουρτίνα στη σφαίρα .

το γράμμα σου μας αποχαιρέτισε νόμισες ...

βοήθεια μας ζήτησες , έχω να στη δώσω .

έχω την ψυχή μου , αυτή μου έμεινε ...

Spyros Georgas

9 Ιανουαρίου · 

Παρουσίαση του βιβλίου "Τα Μυστικά του Ηλιοβασιλέματος" του Δρ Αντώνη Γάκη

Οι εκδόσεις Creative Point -A.Ρωμανός και ο συγγραφέας Δρ Αντώνης Γάκης σας προσκαλούν στην παρουσίαση του πρώτου βιβλίου από την τριλογία "Τα Μυστικά του Ηλιοβασιλέματος" στο αμφιθέατρο του Δημαρχιακού Μεγάρου του Δήμου Σαρωνικού στα Καλύβια Αττικής, Αθηνών και Ρήγα Φεραίου 19010 έξοδος Αττικής Οδού μετά το Μαρκόπουλο, (ερχόμενοι από Αθήνα) το Σάββατο 24 Ιανουαρίου 2015 και ώρα 18:30.

Για το βιβλίο και το συγγραφέα θα μιλήσουν με αλφαβητική σειρά οι :

Ελισάβετ Ζητουνιάτη : Συγγραφέας Παιδικών Βιβλίων

Ειρήνη Καζάκου Ηθοποιός

Παναγιώτης Κλεονάκος : Παιδικός Φίλος και Συμπρωταγωνιστής του Μυθιστορήματος

Αννα Νικολαίδη: Παρουσιάστρια-Παραγωγός -Υποψ. Διδάκτωρ ΕΚΠΑ

Ιφιγένεια Λακαφώση : Φιλόλογος

Μουσική Επένδυση :Χάρης Παπασιδέρης

Δείτε το παρακάτω βίντεο κι ακούστε το Promo Song Τα Μυστικά του Ηλιοβασιλέματος

Στίχοι: Αντώνης Γάκης -Χάρης Παπασιδέρης
Μουσική Ενορχήστρωση: Χάρης Παπασιδέρης
https://www.youtube.com/watch?v=ojXgwzypRO0&feature=youtu.be

Λίγα Λόγια για το Μυθιστόρημα:
Ο μικρός Μάρκος γυρίζοντας στην Σαντορίνη του προηγούμενου αιώνα, αρκετά χρόνια μετά την τελευταία του επίσκεψη, έφηβος πλέον θα έρθει πρόσωπο με πρόσωπο με την ίδια την ιστορία της ζωής ,που κυλάει αδιάκοπα κάνοντας κύκλους, και θα μάθει ότι ο έρωτας και η φιλία είναι δύο κόμποι αλληλένδετοι. Στα μαγικά μέρη ,που η μανία της φύσης χάρισε στην μοναδική Σαντορίνη , θα μάθει πόσο πονάει η αναμονή του έρωτα , θα αγαπήσει την τυφλή ελπίδα, θα νιώσει το ρου του χρόνου σαν χορδή να διαπερνάει από την καρδία του και να τον ταξιδεύει σε άλλες εποχές τότε που ο έρωτας δεν είχε profile και η φιλία δεν μετριότανε σε likes.
Το μυθιστόρημα είναι ένας ύμνος γα την παιδική αθωότητα, την αντρική φιλία και την μετάλλαξη της στον ενήλικο πληγωμένο Έρωτα που δεν κάνει διακρίσεις ανάμεσα σε πλούσιους ή φτωχούς νέους η γέρους. Ο Παππούς Μάρκος το 1940, ο Πατέρας του Σταυρός το 1972 και ο μικρός Μάρκος το 1997 θα ενώσουν το κουβάρι μιας ιστορίας αγάπης που έχει την ίδια κατάληξη σαν τα μυστικά που κρύβει το ηλιοβασίλεμα και εκείνος ο περίεργος ταξιδιώτης με την κιθάρα στο Κάστρο της Οίας...




Βιογραφικό του Αντώνη Γάκη

Ο Αντώνης Γάκης γεννήθηκε στην Π. Φώκαια 1 Νοεμβρίου του 1980, 2ος γιος του Σπύρου Γάκη δασκάλου από τη Λούτσα Πρεβέζης και διευθυντή επί δεκαετίες στο Δημοτικό Σχολειό και της Άννας Γάκη από την Σαντορίνη προϊσταμένη του νηπιαγωγείου της Π. Φώκαιας επί 35 συνεχή χρονιά. Αποφοίτησεαπό το Λύκειο Αναβύσσου και συνέχισς στις Σπουδές μου στο Τμήμα Στατιστικής και Ασφαλιστικής Επιστήμης του Πανεπιστήμιου Πειραιά και μετά συνέχισε στο Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα Σπουδών του Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών. Τελευταίος του ακαδημαϊκός σταθμός το Πάντειο Πανεπιστήμιο όπου έκανε το διδακτορικό του στο Τμήμα Οικονομικής και Περιφερειακής Ανάπτυξης με Θέμα "Πολιτικές Περιβάλλοντος στην Τοπική Αυτοδιοίκηση, Το Παράδειγμα της Περιφέρειας Αττικής. " Μιλάει 5 γλώσσες, αγγλικά γαλλικά ιταλικά γερμανικά και την μητρική ελληνική.
Αφού δίδαξε στα Δημόσια Ιεκ (Βάρη-Αγ.Αναργυροι) και στην Σχολή Τουριστικών Επαγγελμάτων, και στον ιδιωτικό τομέα σαν οικονομολόγος, σήμερα είναι Επιστημονικός Σύμβουλος και καθηγητής στην Εράσμιο Ελληνογερμανικη Σχολή σαν εισηγητής Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης καθώς και καθηγητής στο Αkmi Metropolitan College. To 2006 εκλέχτηκε νομαρχιακός σύμβουλος Ανατολικής Αττικής όπου διατέλεσε και αντιπρόεδρος του νομαρχιακού συμβουλίου και το 2010 επανεκλέχτηε στις περιφερειακές εκλογές οπού είμαι και εντεταλμένος περιφερειακός σύμβουλος περιβάλλοντος και μέλος του Δ.Σ και της Ε.Ε του ΕΔΣΝΑ.
Στις τελευταίες εκλογές κατέβηκε ως  υποψήφιος περιφερειαρχής ιδρύοντας τη δική του κίνηση για την Περιφέρεια Αττικής ΑΝΑΣΑ, με την στήριξη των Οικολόγων Πράσινων και της Περιφερειακής Κίνησης «πράσινο» - Για την οικολογία» Αττικής.