Γαβρίλης Ιστικόπουλος 47 χρόνια ποίηση "Το Αιώνιο Ωραίο" ένα χρόνο μετά

6 Απρίλη 2014 - 6 Απρίλη 2015. Ένας χρόνος πέρασε.
Παρ' όλη την περιρρέουσα καταχνιά... γράφει ο Γαβρίλης Ιστικόπουλος...

''Γιατί εμείς, δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε, για να σμίξουμε τον κόσμο.'' Γιάννης Ρίτσος


''Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα...'' Ναζίμ Χικμέτ

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην υπέροχη φίλη μου Μαίρη Γκιώνη,που ήταν η αιτία και αφορμή και σ' όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης, που με βοήθησαν καθοριστικά, ακριβώς πριν ένα χρόνο, να γιορτάσω μαζί με αγαπημένους φίλες και φίλους τα 47 χρόνια μου στην ποίηση, σε μια βραδιά που είχαμε την τιμή, να ''μιλήσουμε'' με τον αγαπημένο μας παγκόσμιο ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί, τα μεγάλα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης, πάνω στα αξέχαστα ποιήματα του.

Αντέχουμε

Όταν έρχεται η περηφάνια σου
να σου πει ανέξοδα: Αδύνατον.
Όταν σε πιάνει η λογική σου
να σου πει κουρασμένα: Μάταιο.
Όταν σπεύδει η εμπειρία σου
να σου φωνάξει: Ριψοκίνδυνο.
Όταν παλεύει η αδυναμία σου
να σου δηλώσει: Απέλπιδο,
κι όταν όλα γύρω σου βραδιάζουν
πριν ακόμα... ξημερώσουν,
τότε είναι που φτάνει
ασθμαίνουσα η καρδιά σου
ακουμπώντας σε
τρυφερά στη πλάτη
να σου πει αγαπημένα...
Αντέχουμε, ας προσπαθήσουμε
ακόμα μια φορά!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Επισημάνσεις''

Γαβριλης Ιστικοπουλος
6 - 4 - 2015Δείτε αποσπάσματα από την εκδήλωση από τα βίντεος του Χρήστου Ζουλιάτη

Ειδικές ευχαριστίες απευθύνει ο Γαβρίλης Ιστικόπουλος στον φίλο του Εικονομάγο Χρήστο Ζουλιάτη, που επιμελήθηκε όλων των φωτογραφιών και των βίντεο της εκδήλωσης, στο φίλο του επιστήμονα και μουσικό Στάθη Γκότση, στην φίλη του Αγγελική Ζάμπα και στην τοπική εφημερίδα του Γαλατσίου ''ΠΑΛΜΟΣ''

Σχετικό μου άρθρο για την εκδήλωση http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2014/04/47.html

Γαβρίλης Ιστικόπουλος 47 χρόνια ποίηση "Το Αιώνιο Ωραίο" ένα χρόνο μετά

6 Απρίλη 2014 - 6 Απρίλη 2015. Ένας χρόνος πέρασε.
Παρ' όλη την περιρρέουσα καταχνιά... γράφει ο Γαβρίλης Ιστικόπουλος...

''Γιατί εμείς, δεν τραγουδάμε
για να ξεχωρίσουμε αδελφέ μου απ τον κόσμο.
Εμείς τραγουδάμε, για να σμίξουμε τον κόσμο.'' Γιάννης Ρίτσος


''Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα...'' Ναζίμ Χικμέτ

Αφιερωμένο εξαιρετικά στην υπέροχη φίλη μου Μαίρη Γκιώνη,που ήταν η αιτία και αφορμή και σ' όλους τους συντελεστές της εκδήλωσης, που με βοήθησαν καθοριστικά, ακριβώς πριν ένα χρόνο, να γιορτάσω μαζί με αγαπημένους φίλες και φίλους τα 47 χρόνια μου στην ποίηση, σε μια βραδιά που είχαμε την τιμή, να ''μιλήσουμε'' με τον αγαπημένο μας παγκόσμιο ποιητή της Ρωμιοσύνης Γιάννη Ρίτσο και να τραγουδήσουμε όλοι μαζί, τα μεγάλα τραγούδια που έγραψε ο Μίκης, πάνω στα αξέχαστα ποιήματα του.

Αντέχουμε

Όταν έρχεται η περηφάνια σου
να σου πει ανέξοδα: Αδύνατον.
Όταν σε πιάνει η λογική σου
να σου πει κουρασμένα: Μάταιο.
Όταν σπεύδει η εμπειρία σου
να σου φωνάξει: Ριψοκίνδυνο.
Όταν παλεύει η αδυναμία σου
να σου δηλώσει: Απέλπιδο,
κι όταν όλα γύρω σου βραδιάζουν
πριν ακόμα... ξημερώσουν,
τότε είναι που φτάνει
ασθμαίνουσα η καρδιά σου
ακουμπώντας σε
τρυφερά στη πλάτη
να σου πει αγαπημένα...
Αντέχουμε, ας προσπαθήσουμε
ακόμα μια φορά!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / Από τη συλλογή ''Επισημάνσεις''

Γαβριλης Ιστικοπουλος
6 - 4 - 2015Δείτε αποσπάσματα από την εκδήλωση από τα βίντεος του Χρήστου Ζουλιάτη

Ειδικές ευχαριστίες απευθύνει ο Γαβρίλης Ιστικόπουλος στον φίλο του Εικονομάγο Χρήστο Ζουλιάτη, που επιμελήθηκε όλων των φωτογραφιών και των βίντεο της εκδήλωσης, στο φίλο του επιστήμονα και μουσικό Στάθη Γκότση, στην φίλη του Αγγελική Ζάμπα και στην τοπική εφημερίδα του Γαλατσίου ''ΠΑΛΜΟΣ''

Σχετικό μου άρθρο για την εκδήλωση http://tehneskaigrammata.blogspot.gr/2014/04/47.html

Νίκου Γκάτσου, "Μέρες Επιταφίου"

Μεγάλη Δευτέρα

Περίμενέ με μάνα μου περίμενέ με ακόμα

ώσπου να φτάσει η άνοιξη στο παγωμένο χώμα.

Περίμενέ με μάνα μου σαν το πουλί του νότου

που σμίγει μάτι και φτερό να βρει τον ουρανό του.

Περίμενέ με μάνα μου κάποια Παρασκευή σου

στην πύλη του παράδεισου στο φρέαρ της αβύσσου.

Μεγάλη Τρίτη

Κάτω απ’ τα λάβαρα της Ρώμης

στην τέντα της Μαγδαληνής

εσύ πατέρας της συγγνώμης

κι εμείς παιδιά της ηδονής.

Βραχνή ακούστηκε η κραυγή

στα καπηλειά της πολιτείας

εσύ αμνίον για σφαγή

κι εμείς κριοί της αμαρτίας.

Δε σε πτοήσαν οι Πιλάτοι

ούτ’ ο καιρός που ειν΄ εγγύς

εσύ στων ουρανών τα πλάτη

κι εμείς παρείσακτοι της γης.

Μεγάλη Τετάρτη

Τετάρτη των τεφρών και των παθών

ο θάνατος δεν έχει παρελθόν.

Τετάρτη των ψυχών και των αγγέλων

ο θάνατος δεν έχει ούτε μέλλον.

Του σύμπαντος ηχεί το εκκρεμές

ξυπνήστε ν’ αποδώσουμε τιμές.

Φανήκαν οι ουράνιοι στρατηλάτες

σα σκοτεινού Ρουβίκωνα Γαλάτες.

Της γης αναθαρρήσαν οι πληγές.

Πότε θ’ ανάψει ο ήλιος πυρκαγιές

να κάψουν το παλάτι του Ηρώδη

και τ’ άνθος του κακού να γίνει ρόδι.

Μεγάλη Πέμπτη

Αυτός που κρέμασε τον ήλιο

στο μεσοδόκι τ’ ουρανού

κρέμεται σήμερα σε ξύλο

ίλεως Κύριε γενού!

Και στ’ ασπαλάθια της ερήμου

μια μάνα φώναξε: «παιδί μου»!

Με του Απριλιού τ’ αρχαία μάγια

με των δαιμόνων το φιλί

μπήκε στο σπίτι κουκουβάγια

μπήκε κοράκι στην αυλή.

Κι όλα τ‘ αγρίμια στο λαγκάδι

πήραν το δρόμο για τον Άδη.

Θα ξανασπείρει καλοκαίρια

στην άγρια παγωνιά του νου

αυτός που κάρφωσε τ’ αστέρια

στην άγια σκέπη τ’ ουρανού.

Κι εγώ κι εσύ κι εμείς κι οι άλλοι

θα γεννηθούμε τότε πάλι.

Μεγάλη Παρασκευή

Βαριά τα βήματά μου σέρνω

στο φως της μέρας το θαμπό

κρίνα της άνοιξης σου φέρνω

και στο σταυρό σου τ’ ακουμπώ

φίλε δακρυοπότιστε

των πρωτίστων πρώτιστε.

των πρωτίστων πρώτιστε.

Άρρωστος κύλησε ο αιώνας

κι ο ήλιος βγαίνει μισερός

σαν το φτερό της χελιδόνας

που το σακάτεψε ο καιρός

φίλε τρισμακάριστε

των αρίστων άριστε.

των αρίστων άριστε.

Σήμερα ο Άδης ηνεώχθη

γεφύρι εγίνη ο Γολγοθάς

και στου θανάτου εσύ την όχθη

άφατο δρόμο ακολουθάς

έγγιστε κι ανέγγιστε

των μεγίστων μέγιστε.

των μεγίστων μέγιστε.

Μέγα Σάββατον

Όλα στερέψαν σιγά σιγά.

Τα περιστέρια πετούν αργά

σε λίμνες άνυδρες βάλτους υγρούς

σε διψασμένους κήπους κι αγρούς.

Πίσω απ’ τους λόφους τους χαμηλούς

με τους προφήτες και τους τρελούς

στέκουν παράμερα τρία παιδιά

σα γλαροπούλια στην αμμουδιά.

Μες στων καιρών την ανημποριά

διώξε το γρέγο και το βοριά

και ξαναγύρισε ήλιε στη γη

με του θριάμβου σου την κραυγή.

Οι «Μέρες Επιταφίου» ήταν μια παραγγελία του Μάνου Χατζιδάκι για να έγραφε εκείνος μουσική πάνω στους στίχους του Νίκου Γκάτσου και να παρουσίαζε, με την Ορχήστρα των Χρωμάτων, ένα έργο κατάλληλο για τη Μεγάλη Εβδομάδα (1990). Κάτι που, τελικά, δεν πραγματοποιήθηκε…

Μελοποιήθηκε ωστόσο μόλις το 2014 από τον Δημήτρη Παπαδημητρίου και παρουσιάστηκε τις 16/4/2014 αυτό το ορχηστικό έργο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών δείτε σχετικό μου άρθρο εδώ : http://armonikh.blogspot.gr/2015/04/1642014.html


Πηγή 

http://apoxroseis.blogspot.gr/2008/04/blog-post_3446.html

Βενετία Μακρυνώρη Νύχτωσε πάλι.

Νύχτωσε πάλι.
Τόσο άδεια και μονότονη συνήθεια του ήλιου να τρυπώνει βαρύς από τρόμο,
χωρίς ήχο, χωρίς θόρυβο, μονάχα αμίλητος, στο χάος.
Σε λίγο πρέπει να κλείσω τις κουρτίνες.
Να αποφύγω όσα μέσα τους βολεμένα με κράτησαν την ημέρα
και αβίαστα, να με κυριεύσει πάλι το ανύπαρκτο.
Τώρα δε θα χρειαστεί να φοβάμαι αυτά που μπορεί να σημαίνουν πόνος.
Τα αστέρια έξω δε θα μιλούν για τίποτα.
Μόνο θα νανουρίζουν την μαύρη πόλη.


Εσύ.
Εγώ.

Η καλοσιδερωμένη μου σκέψη θα χωθεί στα τσαλακωμένα σεντόνια και
θα ορμήσει με τον τρελό εαυτό της καταπάνω μου.

Σκατά.

Ποτέ δεν με πετυχαίνω.
Εγκαταλείπομαι.
Στο γαμημένο απαράδεκτο της υπόθεσης,
που μας κρατάει χώρια.

Εσύ.

Τα φιλιά σου απελπισμένη πίνω.
Μαλακισμένα, ανόητα και μονότονα σαν τη συνήθεια του ήλιου
που κάθε φορά ίδια ώρα χάνεται.
Μην με κοιτάς.
Για ένα φιλί, λάθος μίλησα.

Θα κλείσω τώρα τις κουρτίνες και μαζί με αυτές, εσύ θα βαραίνεις μέσα μου.
Τυχαίοι καιροί.
Κατευθείαν έρωτες.

Εσύ, εγώ, οι άλλοι.

Και η ήττα που δε ξεχωρίζει μέρες ή νύχτες αλλά χτυπάει τα παραθυρόφυλλα
με μπουνιές, εκεί κοντά στο ξημέρωμα.
Σήκω! Τρέξε!
Να ανήκω, να ανήκω.
Να μου ανήκεις...
Δεν ξέρω πως λένε πια ψέματα.
Στο διάβολο όλες οι νύχτες.
Στο διάβολο το ανύπαρκτο.
Ακίνητες, παράλυτες νύχτες.
Στα όρια της τρέλας.
Έσπασα.

Νύχτωσε πάλι.
Και στην καρδιά μου φυτρώνουν χέρια.
Γήινα στήθη και δίψα για σπέρμα.
Καρδιά, καρδιά.

Πάντα εσύ...

Μοιάζω ολόκληρη με έναν παλμό,
με μιά χούφτα νερό το σώμα, χύνεται πλάι σου.
Πλάι σου...

Κοίτα! Κοίτα με.

Σε λίγο πρέπει να κλείσω τις κουρτίνες.
Ίσως για μια στιγμή να προλάβεις κλεφτά, να με δείς να τρέμω.
Το κρύο σιώπησε, όπως εσύ.
Και η τρεμούλα θα'χει φωνή.
Τους φόβους θα κόβει στα δύο,
του εσύ να'σαι εκεί και εγώ εδώ.

Για πάντα.
Γαμημένο για πάντα.

Το πρωί θα χαμογελάσω, θα τραβήξω πάλι τις κουρτίνες, ο ήλιος θα φορέσει
τα καλά του και η ζωή θα κλάψει πάλι που έγινε ξένη.

Εσύ. Εγώ.

Σκατά.

Οι κουρτίνες έκλεισαν και το πουθενά μου ανήκει.
Άλλο σκοτάδι, άλλο κρύο, άλλη ελπίδα, δε θα ειπωθεί.
Στο χώμα ανακατεύομαι.
Σημάδεμα του νου που σαλεύει.

Δεν ήθελα να σε τρομάξω απόψε.

Αύριο ίσως δοκιμάσω για χάρη σου να κοιμηθώ με ανοιχτές διάπλατα τις
κουρτίνες μου.
Να σου χαρίσω για μια φορά, λίγους κλειδωμένους όρκους,
από κείνους που δεν ζήτησες.

Σκύψε. Άκου.

Φαίνεται το παράκανα.
Λάμπει αυτό που νιώθω, στον κόσμο μας.
Κι όσο και αν σιωπώ για εμάς, ετούτο φανερώνεται.

Αύριο ίσως σε πιστέψω και βάψω μαύρες τις κουρτίνες.
Κι όσα εσύ καις για το εμάς που έγραψα, να απλώσω στον πάγο της αλήθειας.

Σκάσε! Σκάσε!

Τώρα πρέπει να φύγω.

Τι φταίς και εσύ, τι φταίς...

Τότε θα μάθω, πως το εσύ και εγώ.

- Δεν υπάρχει...

ΑΥΛΑΙΑ

Καληνύχτα.
Βενετία Μακρυνώρη
4 Απριλίου ·

Παρουσίαση της ποιητικής συλλογής «Στο Δάσος των Απολιθωμένων Ονείρων» της Μαρίας Νάντη

Οι εκδόσεις Όστρια και η ποιήτρια Μαρία Νάντη σας προσκαλούν στην παρουσίαση της ποιητικής συλλογής  «Στο Δάσος των Απολιθωμένων Ονείρων» που θα γίνει την Κυριακή 5 Απριλίου 2015 ώρα 7:00 μ.μ. στο Χώρο Εκδηλώσεων των Εκδόσεων, Τζωρτζ 20 - Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα

Παρουσίαση :  Αγγελική Ραυτοπούλου, Ποιήτρια Εικαστικός Δικηγόρος

Ομιλητές:

Σταυρακάκης Δημήτρης, Ποιητής.
Περδίκης Νικόλαος, Δικηγόρος, Ποιητής.
Μητροπούλου Σμαραγδή, Φιλόλογος, Ποιήτρια, Συγγραφέας.

Απαγγελείες :

Μητροπούλου Σμαραγδή, Ποιήτρια.

Τσακάλωφ Μαγδαληνή, Ποιήτρια.

Σταυρακάκης Δημήτρης, Ποιητής.

Τίτλος:  «Στο Δάσος των Απολιθωμένων Ονείρων»

Από τις Εκδόσεις ΟΣΤΡΙΑ.

Σειρά : ΠΟΙΗΣΗ

Συγγραφέας:ΝΑΝΤΗ ΜΑΡΙΑ

Σελίδες 64 

"Χάθηκε το όνειρο ...

Στις άδειες νύχτες που ανέτειλε

πέτρινη η πανσέληνος

έγινε αδιάφορος ο ουρανός .

Στις μέρες που ξημέρωσε σιδερένιος ο ήλιος

τα χαμόγελα πάγωσαν .

Στον καιρό που μετάνιωσε

κι άλλαξε ξαφνικά λύγισαν οι εποχές .

Και τώρα που το τελευταίο μου δάκρυ πεθαίνει

δεν βρίσκω βροχή να δανειστώ μιά σταγόνα θολή

να χαράξω ένα ποίημα στον δρόμο που ακόμη προσμένει ..."

Mαρία Νάντη

Τζούτζη Μαντζουράνη, ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. "ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ".

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. "ΤΑ ΑΔΕΣΠΟΤΑ ΠΟΙΗΜΑΤΑ".

Αδερφέ μου,
Θέλω να σε πάρω να μιλήσουμε,
θέλω ν' ακούσω την φωνή σου,
να σε ρωτήσω και να με συμβουλέψεις...
Μα, είσαι πεθαμένος,
πάνε δυο χρόνια και ...
κι΄όμως, σαν χτες είναι,
πού τα λέγαμε... πού με άκουγες,
να σου λέω τα παράπονά μου, τις πίκρες μου,
τις αγωνίες μου...
Μάνα, πως πέρασαν πέντε χρόνια κιόλας,
απο την τελευταία φορά πού,
χώθηκα στην αγκαλιά σου
και έκλαψα...
και μου χαϊδευες το κεφάλι,
και, "σώπα κορίτσι μου, σώπα" έλεγες
και όλα πέρναγαν... όλα.
Πατέρα, δεκατρία μετράω πιά,
στην πλάτη μου,
τα χρόνια που μου λείπεις...
Σαν τον Σίσυφο τα κουβαλάω,
πάνω κάτω, πάνω , κάτω...
και τίποτα δεν αλλάζει.
Όσα μού' μαθες, μπούσουλας
στη ζωή μου...
Δεν με γλυτώνουν απο τα λάθη και τις κακοτοπιές,
αλλά, είναι εκεί, πάντα,
να δηλώνουν την παρουσία σου...
όταν τα έλεγες,
και την απουσία σου τώρα που τα σκέφτομαι....
ένα ένα...
Πώς, μεγαλώνουμε με κάθε θάνατο,δικό μας...
Μεγαλώνουμε με τον πρώτο,
και αρχίζουμε σιγά σιγά,
να γερνάμε απο τον δεύτερο και μετά....
Κι΄όταν μείνουμε μόνοι πια,
έχουμε γεράσει τόσο, που,
έρχεται και η δική μας η στιγμή...
αφήνοντας κάποιον άλλον
να μεγαλώνει στη θέση μας,
ή και κανέναν...

http://pitsiloti.blogspot.gr/2015/04/blog-post.html

Μάριον Μίντση, ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ… ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ!!!

-Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτα δεν είναι πιο πικρό.

-Κύριε, όχι μ΄αυτούς. Ας γίνει αλλιώς το θέλημά σου.

-Είναι πιο εύκολο να περάσει καμήλα απ΄την τρύπα της βελόνας, παρά Έλληνας πολιτικός, να καταλάβει την Ελλάδα.

-Η μνήμη, όπου και να την αγγίξεις, πονάει.

-Όπου και να ταξιδέψω, η Ελλάδα με πληγώνει.

-Λυπάμαι που άφησα να περάσει ένα πλατύ ποτάμι, ανάμεσα από τα δάχτυλά μου, χωρίς να πιω μια στάλα.

-Σ΄αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας, χρειάζεται τους άλλους. Πρέπει να αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου και να βρίσκεται.

- Και ο άνθρωπος κατάντησε πραμάτεια.

-Δεν απελπίζεται η ζωή, όσο υπάρχει.
Κι ας απελπίζεται ο άνθρωπος

-Με τι καρδιά, με τι πνοή
τι πάθος και τι πάθος,
πήραμε τη ζωή μας λάθος
κι αλλάξαμε ζωή.
*** *** ***
ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ < Λογοτεχνικό ψευδώνυμο του Γεωργίου Σεφεριάδη> γεννήθηκε στην Σμύρνη της Μικράς Ασίας το 1900-1971
Από τους σημαντικότερους Έλληνες Ποιητές, που τιμήθηκε με το πρώτο βραβείο ΝΟΜΠΕΛ Λογοτεχνίας το 1963, Τιμώντας με το βαρύ του έργο την Ελλάδα !!!

ΥΓ. Το Λογοτεχνικό Σαλόνι, δεν επιχειρεί αφιερώματα
στις Μέγιστες Πνευματικές Μορφές!!!
Υπενθυμίσεις μόνο, ώστε να Δοξάζουν οι μεγάλοι
και να ΤΟΛΜΟΥΝ, με ΑΛΜΑ οι μικροί!

-Κύριε, βοήθα να θυμόμαστε πώς έγινε τούτο το φονικό.
Το πάγωμα της αγάπης.
Κύριε, βοήθα να το ξεριζώσουμε!

ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ!!! ΣΤΗΝ ΑΘΑΝΑΣΙΑ ΤΗΣ ΑΙΩΝΙΟΤΗΤΑΣ!!!

ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΠΗΡΑΜΕ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ ΛΑΘΟΣ… ΓΙΩΡΓΟΣ ΣΕΦΕΡΗΣ!!!

Μάριον Μίντση

1/4/2015 ·