Οι παραμυθοσυγγραφείς των εκδόσεων Όστρια και οι φίλοι τους γιορτάζουν τα γενέθλια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν και σας προσκαλούν να γιορτάσετε μαζί τους σε ένα παραμυθένιο ολοήμερο μαγικό φεστιβάλ από τη Δευτέρα 20 Απριλίου έως την Πέμπτη 30 Απριλίου.
Η Μεγάλη Εβδομάδα του Οδυσσέα Ελύτη Μ. ΔΕΥΤΕΡΑ Κατάκοπος από τις ουράνιες περιπέτειες, έπεσα τις πρωινές ώρες να κοιμηθώ. Στο τζάμι, με κοίταζε η παλαιά Σελήνη, φορώντας την προσωπίδα του Ήλιου. Μ. ΤΡΙΤΗ Μόλις σήμερα βρήκα το θάρρος και ξεσκέπασα το κηπάκι σαν φέρετρο. Με πήραν κατάμουτρα οι μυρωδιές, λεμόνι, γαρίφαλο. Ύστερα παραμέρισα τα χρόνια, τα φρέσκα πέταλα και να: η μητέρα μου, μ’ ένα μεγάλο άσπρο καπέλο και το παλιό χρυσό ρολόι της κρεμασμένο στο στήθος. Θλιμμένη και προσεκτική. Πρόσεχε κάτι ακριβώς πίσω από μένα. Δεν πρόφτασα να γυρίσω να δω γιατί λιποθύμησα. Μ. ΤΕΤΑΡΤΗ Ολοένα οι κάκτοι μεγαλώνουν κι ολοένα οι άνθρωποι ονειρεύονται σα να ’ταν αιώνιοι. Όμως το μέσα μέρος του Ύπνου έχει όλο φαγωθεί και μπορείς τώρα να ξεχωρίσεις καθαρά τι σημαίνει κείνος ο μαύρος όγκος που σαλεύει Ο λίγες μέρες πριν ακόμη μόλις αναστεναγμός Και τώρα μαύρος αιώνας. Μ. ΠΕΜΠΤΗ Μέρα τρεμάμενη, όμορφη σαν νεκροταφείο με κατεβασιές ψυχρού ουρανού Γονατιστή Παναγία κι αραχνιασμένη Τα χωμάτινα πόδια μου άλλοτε (Πολύ νέος ή και ανόητα όμορφος θα πρέπει να ήμουν) Οι και δύο και τρεις ψυχές που δύανε Γέμιζαν τα τζάμια ηλιοβασίλεμα. Μ. ΠΕΜΠΤΗ, β Σωστός Θεός. Όμως κι αυτός έπινε το φαρμάκι του γουλιά γουλιά καθώς του είχε ταχθεί έως ότου ακούστηκε η μεγάλη έκρηξη. Χάθηκαν τα βουνά. Και τότε αλήθεια φάνηκε πίσω από το πελώριο πηγούνι ο κύλικας Κι αργότερα οι νεκροί μες στους ατμούς, εκτάδην. Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Σαν να μονολογώ, σωπαίνω. Ίσως και να ’μαι σε κατάσταση βοτάνου ακόμη φαρμακευτικού ή φιδιού μιας κρύας Παρασκευής Ή μπορεί και ζώου από κείνα τα ιερά με τ’ αυτί το μεγάλο γεμάτο ήχους βαρείς και θόρυβο μεταλλικό από θυμιατήρια. Μ. ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ, β Αντίς για Όνειρο Πένθιμος πράος ουρανός μες στο λιβάνι αναθρώσκουν παλαιές Μητέρες ορθές σαν κηροπήγια τυφεκιοφόροι νεοσύλλεκτοι σε ανάπαυση μικρά σκάμματα ορθογώνια, ραντιστήρια, νάρκισσοι. Σαν να ’μαι, λέει, ο θάνατος ο ίδιος αλλ’ ακόμη νέος αγένειος που μόλις ξεκινά κι ακούει πρώτη φορά μέσα στο θάμβος των κεριών το «δεύτε λάβετε τελευταίον ασπασμόν». Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ Περαστική από τη χθεσινή αϋπνία μου λίγο, για μια στιγμή, μου χαμογέλασε η θεούλα με τη μωβ κορδέλα που από παιδάκι μου κυκλοφοράει τα μυστικά Ύστερα χάθηκε πλέοντας δεξιά να πάει ν’ αδειάσει τον κουβά με τ’ απορρίματά μου - της ψυχής αποτσίγαρα κι αποποιηματάκια - εκεί που βράζει ακόμη όλο παλιά νεότητα και αγέρωχο το πέλαγος. Μ. ΣΑΒΒΑΤΟ, β Πάλι μες στην κοιλιά της θάλασσας το μαύρο εκείνο σύννεφο που ανεβάζει κάπνες όπως φωνές επάνω από ναυάγιο Χαμένοι αυτοί που πιάνονται από τ’ Άπιαστα Όπως εγώ προχθές του Αγίου Γεωργίου ανήμερα που πήα να παραβγώ μ’ αλόγατα όρθια και θωρακοφόρους και μου χύθηκε όλη, όξω απ’ τη γης, η ερωτοπαθής ψυχή μου. (Από την ποιητική συλλογή «Ημερολόγιο ενός αθέατου Απριλίου»).
Το μοιρολόϊ της άνοιξης Αλέξης Β. Σταυράτης Γαβριηλίδης, 2013 35 σελ. ISBN 978-960-336-972-1 Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1]
Ω, γλυκιά μου άνοιξη, παιδί μου αγαπημένο, πού βασίλεψε η ομορφιά σου; Πώς ν’ αντέξει της μάνας η καρδιά τέτοιο σταυρό και τέτοιον πόνο;
Εγώ είμαι μαύρη κι άραχνη, νεκρή κι ας σας μιλάω,
ένα παιδάκι γέννησα, δεν έχω άλλον κανένα.
Σύρτε, φευγάτε σπίτια σας, τι εγώ θα σαβανώσω,
τα λούλουδα, την άνοιξη, τον ήλιο, τον υγιό μου.
Τι μου αστράφτεις, ουρανέ και τι με φοβερίζεις
Σαν χάσει η μάνα τον υγιό, χάνετ’ ο κόσμος όλος
κι αν σου σταυρώσουν το βλαστό, σταυρώνεσαι αιώνια.
Ο μονόλογος της Μαρίας.
Η Μαρία, είναι η γυναίκα-σύμβολο της μάνας. Συγχωρεί ακόμα και το φονιά του γιου της, ενώ μοιρολογεί με έναν πόνο που υπερβαίνει ακόμα και τις ελπίδες του ουρανού...
Αλέξης Σταυράτης
Ο Αλέξης Β. Σταυράτης γεννήθηκε στη Θεσπρωτία το 1952. Έζησε αρκετά χρόνια στην Κέρκυρα, όπου εργάστηκε στη μέση εκπαίδευση. Σήμερα ζει και εργάζεται στην Αθήνα. Έχει εκδώσει μια ποιητική συλλογή, δύο δραματικούς μονόλογους και δύο μυθιστορήματα. Ποιήματα και πεζά του έχουν δημοσιευτεί σε διάφορα περιοδικά. Το μυθιστόρημα "Το Ευαγγέλιο της Ιωάννας" είναι το πέμπτο του βιβλίο.
Ίσως γιατί μου θύμιζαν τα πέτρινα παιδικά χρόνια
Ίσως γιατί ανάπηροι συναισθηματικά άνθρωποι σαν εμένα ταυτοποιούν την ύπαρξη τους αναπαράγοντας αυτά τα χρόνια σε μια τελευταία φαντασιακή προσπάθεια να διορθώσουν το σενάριο
Πάντως το μαύρο σκυλί της κατάθλιψης ξαναγύρισε πεινασμένο
Και πως να μην ταΐσεις ότι έφτιαξες Πως από ασκητής να γίνεις χασάπης
Καλή Ανάσταση να' χετε
"Θα σου διηγηθώ μια ιστορία, για πρώτη φορά, μα θα 'ναι σαν να την έχεις ζήσει ξανά, σαν από χρόνια κάποιοι άλλοι να είχαν υφάνει το μαγνάδι της αλήθειας.
Ήταν νύχτα καλοκαιριού και το ολόγιομο φεγγάρι πήρε ένα χρώμα κατακόκκινο σαν το αίμα κι όλος ο ουρανός μάτωσε, κι όλοι τότε τρόμαξαν, γιατί τέτοιο φεγγάρι πριν από τη χάση του είναι κακό σημάδι... Κι εσύ, που πίστευες στα παραμύθια, αθώα χαμογελούσες, αλλά το παρελθόν σε σίμωνε ανύποπτα και σημάδευε τις πληγές σου, ενώ εσύ βυθιζόσουν σ' ένα χρυσοκόκκινο ποτάμι. Ίδιο χρυσοκόκκινο σαν το δαχτυλίδι αυτό που φοράς τώρα, κειμήλιο από μια αγάπη θυέστεια, οδυνηρή.
Παράξενο τώρα που εσύ πρέπει να γράψεις το τέλος αυτής της ιστορίας... Είσαι γυναίκα όμως και, σαν γυναίκα, μόνο εσύ μπορείς να προκαλέσεις το χρόνο· μόνο εσύ θα γεννήσεις έρωτα. Είσαι γη και, σαν γη, μόνο εσύ σπέρνεις φλογερά λουλούδια· μόνο εσύ γιορτάζεις με τη βροχή, κι όπως θα χορεύεις στης ζωής τους κύκλους, σιωπηλά, θα γίνεις όνειρο, καημός, τραγούδι εσύ για μένα."
Ο Στέλιος Δ. Στυλιανού γεννήθηκε στη Λεμεσό της Κύπρου. Σπούδασε κινηματογράφο, θέατρο και τηλεόραση. Από το 1975 είναι μόνιμος κάτοικος Αθηνών και εργάζεται ως σκηνοθέτης, σεναριογράφος και διευθυντής παραγωγής στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση. Από το 1979 είναι μέλος της εταιρίας Ελλήνων σκηνοθετών και παράλληλα ασχολείται με το γράψιμο.
Έργα του ιδίου:
"Περιπλάνηση ανάμεσα στα σκουπίδια", διήγημα, εκδ. Όμβρος, "Τίποτα πιο αληθινό από το ψέμα", διήγημα, εκδ. Δίοδος. Από τις εκδόσεις Μοντέρνοι Καιροί κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα: "Αννέ σημαίνει μάνα", που μεταφράστηκε στα τουρκικά και έχει εκδοθεί στην Τουρκία με τον τίτλο "Mana anne demektir", "Είσαι γυναίκα, είσαι γη", "Για ποιον είναι τα δάκρυα, Σιμόνη", "Ο άνεμος του πάθους", "Το όνειρο της Αννέ" και "Το μυστικό της Αλκυόνης".
