Κυριακή 3 Μαΐου 2015

Σταύρος Σταμπόγλης Εν ονόματι της άνοιξης

Εν ονόματι της άνοιξης
Σταύρος Σταμπόγλης
Γαβριηλίδης, 2014
173 σελ.
ISBN 978-960-576-234-6, 
Νεοελληνική πεζογραφία - 
Διήγημα [DDC: 889.3] 






Ορλί. Τέλη φθινοπώρου του 1974. Επιτέλους στο Παρίσι. Όχι βιβλία, φυλλάδες, λόγια και πρώην αξιέραστες δεσποσύνες από καθέδρας της οδού Σίνα. Κατευθείαν στον αστερισμό του θρύλου. Ο πρώτος αστερισμός.
Αλλά το Παρίσι είναι η καρδιά της εξέγερσης. Σημάδια παντού. Από τα πιο χωνεμένα μέχρι τις φωτιές του μέλλοντος. Έτσι έχω μάθει για τούτη την πόλη όπου ο οι ιδέες, οι καλές τέχνες, τα οδοφράγματα και ο έρωτας είναι συστατικό της δημοκρατίας. Πως όλα εδώ δοκιμάζονται. Πως θα δοκιμαστώ και γω. Πως φεύγω με μαύρα μαλλιά κοράκου χρώμα και θα επιστρέψω με άσπρα. Έτσι μου είπαν οι παλιοί. Στον αστερισμό της εξέγερσης λοιπόν. Ο δεύτερος αστερισμός.




Σταμπόγλης, Σταύρος

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2014) Διαλεκτική βυθού, Μανδραγόρας
(2014) Εν ονόματι της άνοιξης, Γαβριηλίδης
(2014) Με την πλάτη στο παρόν, Κέδρος
(2014) Ο δρόμος της τύχης, Γαβριηλίδης
(2012) Απόδοση τοπίων, Γαβριηλίδης
(2012) Αποτυπώσεις, Οροπέδιο
(2011) Τόπος Νωδ, Γαβριηλίδης
(2010) Έννοια εικόνας, Γαβριηλίδης
(2009) Γη, Γαβριηλίδης

Συμμετοχή σε συλλογικά έργα
(2007) Chercher... la France, Αντίκτυπος



Κριτικογραφία
Πιστοποιητικά θνητότητας [Γιώργος Χ. Θεοχάρης, Πιστοποιητικά θνητότητας], Περιοδικό "Μανδραγόρας", τχ. 51, Δεκέμβριος 2014Άρωμα σκουριάς [Χάρης Μελιτάς, Άρωμα σκουριάς], Περιοδικό "Μανδραγόρας", τχ. 51, Δεκέμβριος 2014Ιστορίες με λυπημένη αρχή [Γεωργία Κολοβελώνη, Ιστορίες με λυπημένη αρχή], Περιοδικό "Το Κοράλλι", τχ. 3, Σεπτέμβριος 2014Σημειώσεις για τη χειρόγραφη πόλη της Ελευθερίας Κυρίτση [Ελευθερία Κυρίτση, Χειρόγραφη πόλη], Περιοδικό "Μανδραγόρας", τχ. 50, Άνοιξη 2014Παρατηρώντας τις ΑΓΡΥΠΝΕΣ ΑΝΤΙΛΟΠΕΣ της Χαράς Ναούμ [Χαρά Ναούμ, Άγρυπνες αντιλόπες], Περιοδικό "Μανδραγόρας", τχ. 50, Άνοιξη 2014Πρόσκληση στου Τάσου Λειβαδίτη, www.poeticanet.gr, τχ. 18, Απρίλιος 2013"Τα λύτρα" του Μάρκου Μέσκου. Ανάγνωση σε δύο πράξεις [Μάρκος Μέσκος, Τα λύτρα], Περιοδικό "Εμβόλιμον", τχ. 67, Χειμώνας 2012-Άνοιξη 2013
http://www.biblionet.gr/

Παρασκευή 1 Μαΐου 2015

Γαβρίλης Ιστικόπουλος, 1η ΜΑΗ 1886 - 2015




''Να σου δώσω μια να σπάσεις, αχ βρε κόσμε γυάλινε,
και να φτιάξω μια καινούργια κοινωνία άλληνε.'' (Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου - Απόστολος Καλδάρας - Στέλιος Καζαντζίδης)

1η ΜΑΗ 1886 - 2015.


Ποιητής του γλυκού νερού είσαι
μεγάλε και καταξιωμένε... ποιητή
των μεγάλων και καλοθρεμμένων
εκδοτικών οίκων και των ΜΜΕ,
αν δεν υψώνεις με τον καθημερινό
ανειρήνευτο αγώνα σου
απέναντι στην υποτέλεια και καταπίεση
περήφανο στίχο ρήξης και ανατροπής,
βουτώντας τη πέννα σου στο άδικο
ζεστό ακόμα αίμα των νεκρών του Σικάγου.

Ποιητής του γλυκού νερού είσαι
μεγάλε και καταξιωμένε... ποιητή,
των προβεβλημένων, λαμπερών
καλοπληρωμένων εκδηλώσεων
και των παχουλών κρατικών βραβείων,
όταν κρύβεις αναίσχυντα πίσω
απ την καταματωμένη σημαία
της τιμημένης Εργατικής Πρωτομαγιάς
των αναρίθμητων θυμάτων
της παγκόσμιας εργατικής τάξης,
την βολεμένη... ανησυχία σου.

Όμως, όμως όσα ψεύτικα χρυσάφια
κι αν κρεμάσουν στο στήθος σου
οι φρικτοί ανάλγητοι κατασκευαστές
του τρόμου και της εξαθλίωσης,
όσο πιο μεγάλο και καταξιωμένο
θα σε περιφέρουν καμαρωτό
οι πάτρωνες κι οι χορηγοί σου,
άλλο τόσο μικρό και τιποτένιο
θα σε θωρούν οι χιλιάδες άνεργοι,
οι αδικημένοι, οι καταφρονεμένοι
κι οι αγωνιστές του τίμιου μόχθου.

Η Πρωτομαγιά λοιπόν αδέρφια, εκτός από λουλούδια, στεφάνια και γραφικά παραδοσιακά ''καλοπιάσματα'' του Μάη, είναι πριν και πάνω απ' όλα αγωνιστική μνήμη και φυσικά... απεργία!

Οι στοχαστές, όσοι σέβονται τον εαυτό τους, οφείλουν να το συνειδητοποιήσουν και να βγουν αποφασιστικά στο προσκήνιο με το έργο τους...
Αφού έτσι κι αλλιώς... ο αγώνας συνεχίζεται!

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / 1 ΜΑΗ 2015
Γαβριλης Ιστικοπουλος
1 ΜΑΗ 2015 · 

Δημήτρης Ελ.Παπαδόπουλος Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΝΕΛΙΑ ( από την συλλογή Πυρανθός )




Η ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΙΝΕΛΙΑ

Δεν μου έφτανε το σπασμένο μου πλευρό
από την διαδήλωση του Σεπτέμβρη
στην διεθνή έκθεση της Σαλονίκης.
Στην τελευταία απεργία
μου χτυπήσανε και το αριστερό γόνατο.
Έτσι τώρα κοιμάμαι όμορφα τις νύχτες,
με ένα σπασμένο δεξί πλευρό
κι ένα σακατεμένο αριστερό γόνατο.
Εύχομαι μονάχα,
αν είναι να έρθει κατά΄δω καμιά σφαίρα,
να μην ξαστοχήσει
και σκορπίσει το μολύβι της στο κενό,
αλλά μια όμορφη κόκκινη πινελιά 
ν΄αφήσει επάνω στην καρδιά μου…


( από την συλλογή Πυρανθός )

Τετάρτη 29 Απριλίου 2015

Μάριον Μίντση



Απ΄όλα τα ΠΡΕΠΕΙ της υπερηφάνειας

και της ανέραστης κακομοιριάς, 

ΨΗΦΙΖΩ 

όλα τα ΘΕΛΩ του Έρωτα και της Καρδιάς!!! 


Μάριον Μίντση 

29/4/2015

Χρύσα Βελησσαρίου 29 Απριλίου 2015: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΟΡΟΥ - ΧΟΡΕΥΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ




29 Απριλίου 2015: ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΧΟΡΟΥ

ΧΟΡΕΥΩ ΓΙΑ ΕΣΕΝΑ

Κοίτα τα χέρια σου! Αυτά τα χέρια που τόσο αγαπώ, την κάθε τους λεπτομέρεια. Ζέστανέ τα απ’ όλες τις πλευρές, νιώσε πως όλη η αγάπη μου με άφησε κι ήρθε να αγκαλιάσει τα χέρια σου. Κι ύστερα ν' αρχίσει να εμποτίζει σα βάλσαμο κάθε μέλος σου, που εξερεύνησα, το λαιμό σου, τα αυτάκια σου, τον αγκώνα, το στήθος σου, ακόμα κι εκείνα τα μεγάλα, τα εντυπωσιακά δάχτυλα των ποδιών.
Κάθε σπιθαμή στο σώμα σου μου είπε χίλιες ιστορίες, μου τραγούδησε χίλιες μουσικές.
Τι χρειάζονται οι πένες και τα χαρτιά! Μπορεί ποίηση να είναι ό,τι αγγίζεις , ό,τι αισθάνεσαι, αρκεί να τ’ αγγίξεις με το μαγικό ραβδάκι του πάθους. Δε μου χρειάζεται να ξέρω να γράφω ή να διαβάζω! Όλος ο κόσμος γίνεται αιθέριο χαρτί να ζωγραφίσω την αγάπη, που τείνει προς το δημιουργό της.
«Να είσαι καλά!».Μια φράση που τη λέμε από ευγένεια. Ψιθύρισέ την, άκου την απ’ τα χείλη μου νύχτα μέρα. Αν κάποιος με ακούσει, χαμογέλασε, μην εξηγήσεις, μόνο βυθίσου, απορρόφησε κι ανάπνευσε ευγένεια να σε γλυκαίνει.
Μείνε για λίγο ακόμα, αγαπημένε! Μη! Αγκάλιασε τρυφερά τη σκέψη μου, το έχω ανάγκη! Μη σκέφτεσαι, αυτά που όλη μέρα θ’ απασχολούν την προσοχή σου και θα έχεις την ευθύνη τους. Περίμενε… Κράτησέ με λίγο ακόμα σφιχτά, όπως σε κρατάω κι εγώ… Μη λες τίποτε, μη σκέφτεσαι… Για μια στιγμή! Πριν απαντήσω στην πραγματικότητα «Εντάξει , εντάξει, έρχομαι…»
Είσαι παντού μαζί μου! Κανείς δεν το κατάλαβε , μα ξαναγύρισα να σ’ αγκαλιάσω στο άδειο δωμάτιο κι είμαστε εκεί μαζί αιώνια αγαπημένοι....
Αγάπη μου! Κάθε μέρα εφευρίσκω ένα παιχνίδι, σήμερα θα σκέφτομαι περισσότερο τις λέξεις και θα παρατηρώ πιο πολύ τα αντικείμενα, που αρχίζουν με το γράμμα που αρχίζει τ’ όνομά σου…
Όταν το μυαλό μου θέλει να διώξει ό,τι με κουράζει, ό,τι με θλίβει, ό,τι με ταράζει, κλείνω τα μάτια και ατενίζω την εικόνα σου. Διώχνω ό,τι υπάρχει στη ζωή αρνητικό, το σκορπίζει σαν τέφρα πάνω από τη θάλασσα ένας άγγελος με το δικό σου πρόσωπο. Φτερουγίζω μαζί σου και ζωγραφίζω τον κόσμο με χρώματα, που σου ταιριάζουν. Προσπαθώ να σχεδιάσω στον αέρα, σαν ινδή χορεύτρια, τα τατού, που ανεξίτηλα χάραξες στο σώμα σου μ' όλα τα συναισθήματα, που κουβαλούν.
Ένα απ' αυτά είμαι εγώ. Ένα κίτρινο τριαντάφυλλο με πέταλα πορτοκαλί στις άκρες. Στο χέρι σου, στο βραχίονα. Είμαι σίγουρη ότι το βλέπεις πάντα και του χαμογελάς. Πως το χαϊδεύεις και το φιλάς, σαν δε σε βλέπουν. Κι αν δεν τολμάς, γι’ αυτό σου δάνεισα τα μάτια μου, για να κοιτάζεις και μέσα απ’ το δικό μου πρίσμα πότε-πότε. Όλος ο κόσμος γέμισε κίτρινα τριαντάφυλλα με αγκαθάκια να σου θυμίζω πως η ομορφιά νικάει κι οι δυσκολίες προβλέπεται να χάσουν το παιχνίδι. Υποσυνείδητο δώρο, να σε συντροφεύει σφραγίδα επάνω σου, ψάξε μέσα σου!
Σου έφερα κίτρινο για να αισιοδοξείς, να χαίρεσαι, το πνεύμα σου πάντα ζωντανό και ανήσυχο να εντρυφεί πνευματικά, να αγαπάς τη ζωή και να την υποφέρεις…
Σου έφερα και πορτοκαλί να μη ξεχνάς να ζωντανεύεις στη φύση. Να παλεύεις, να είσαι ανεξάρτητος και δοτικός, πιστός φίλος σ' όποιον σ' αγαπά.
Εσύ το μαύρο μου χαρίζεις κάθε στιγμή, στο κομπολόι σου. Μείγμα όλων των χρωμάτων, μου ζητάς κύρος κι αξιοπρέπεια, να στέκομαι αλύγιστη για χάρη σου για να με καμαρώνεις. Η φωτεινή ψυχή μου αποφάσισε να είναι μόνο δικιά σου, άστρο στη μοναξιά σου. Να υποδαυλίζει τη λαμπρότητα της από εσένα, να δυναμώνει , να γίνεται αστείρευτη. Να σ’ αγαπώ συνέχεια, συνέχεια, συνέχεια, με το ρυθμό, που τραγουδούν οι χάντρες στο κομπολογάκι σου.
Αχ! Τι δύναμη έχει ένα μικρό αντικείμενο, τι άμεση επίδραση στην ψυχή, τι κουράγιο δίνει να το κρατάς, όταν προσφέρθηκε από αγάπη!
Σε χαϊδεύω στις χάντρες του ή μου κρατάς το χέρι, αν σε επιθυμώ. Το μυρίζω για να αναπολώ τη μυρωδιά σου. Ενώσου κι εσύ μ' αυτή την αύρα, που χορεύει για εσένα μπροστά μου. Το τραγούδι της θα σε γιάνει.
Τίναξε, αγάπη μου, από πάνω σου, ό,τι κλόνισε τη σιγουριά σου! Γιατί κι η δική μου σιγουριά αρνείται να κατασκηνώσει οπουδήποτε αλλού, παρά στις παρυφές της ψυχής σου.
Κόκκινο μας λούζει, σαν ηλιοβασίλεμα κοντά σου γεμάτο διέγερση, πάθος κι υποσχέσεις για το πρωινό, που θα χαράξει.
Χρυσαφένια, χρυσαφένια, χρυσαφένια να γίνει η μέρα σου με όλο αυτό το χαρούμενο πανηγύρι, που σου στέλνω.
Έσπειρα λουλούδια σε χρώμα ρουμπινί στον κήπο της καρδιάς μου για να τιμήσω τ’ όνομά σου.
Φορώ το δαχτυλίδι σου και χορεύω κυκλικά, δονούμαι για να δονείται η γη, όπου πατώ, μεταγγίζοντάς σου θάρρος , γενναιότητα και θεραπεία. Φόρεσε αυτή τη στιγμή, όπως τη στόλισα για εσένα!
Όταν η επιθυμία μου γίνεται αβάσταχτη, η παρηγοριά μου κάνει παρέα. Σε φαντάζομαι με χίλιες και μία αγάπης εκφράσεις . Χορογραφώντας κάθε έννοια σε χορό, στροβιλίζομαι λάγνα για εσένα. Σ’ ένα ηλιόλουστο ακρογιάλι μέσα στην ευωδία του πεύκου και της θάλασσας… Και τα μάτια σου ξανά και ο λαιμός σου… Τα χρώματα… Έρχομαι να σε τυλίξω με του πόθους μου, να νιώσεις τα ατέλειωτα φιλιά μου… Να τα κάνω ευωδιαστή πνοή να τ’ ανασαίνεις, ν’ ανασταίνεσαι, να μ’ ανασταίνεις, αφού η ψυχή μας είναι ίδια.
Κλείσε τα μάτια σου να οσφρανθείς το άρωμα! Άκουσε τα ψιθυριστά ξόρκια, που σου στέλνω… Άφησε την παλάμη σου ανοιχτή να έρθω να τρυγήσω μέλι από μέλισσες, γλιστρώντας τη γλώσσα μου πάνω της να φτάσω ως τα χείλη σου, να μοιραστούμε γεύση από θυμάρι κι από μέντα…
Ας κλείσουμε για λίγο τα μάτια κι όλα, όσα μας χωρίζουν, εξαφανίζονται… Τι εξαίσια, που αισθανόμαστε μαζί τώρα, που έχουμε ένα σπίτι στην ψυχή μας καταφύγιο! Μείνε λίγο ακόμα… Χόρεψε ένα παθιάρικο ταγκό μαζί μου, να αισθανθούμε ενωμένα στο ρυθμό τα κορμιά μας, θερμά, χαλαρά, νωχελικά, να αποκοιμηθούμε γελώντας αποκαμωμένοι αγκαλιά και η αλήθεια να ξεθωριάσει για λίγο…
(c)ChryssaVelissariou2013 ‪#‎ChrV‬
Τα κείμενα και στα αγγλικά και στα ελληνικά δημοσιεύτηκαν στο δίγλωσσο λογοτεχνικό περιοδικό της ομογένειας της Αυστραλίας DIASPORIC LITERATURE
This bilingual short story has been published on DIASPORIC LITERATURE


I DANCE FOR YOU.

II feel dizzy looking at your eyes! I love them. They are containing me and you are contained in mine... Tan lamps that radiate love and beauty. They invite me in, they invite the world, sanctuaries of magic forces to serve Eros, who's not afraid to be a savior. Any soul I look, through them, is healed.


Blessed the love in us ... It is generously felt in ecstasy every day. I wear gleaming gold baubles and bangles, beads and coins, the ring with the red ruby of our passion. I hang your black rosary of the twinkling night's stars on my hand, I start a charming belly dance . I dance for you, sun of midday, you are traveling me with our love!

First I stand bathed in your spokes with my hands upraised to the sky. I pump redemptive energy from the edges of your humid lochs. To pass it as brand new golden love on the world.

You make me a better woman, even when I meet you only with my imagination.

You first see me when you open your eyes to the morning light. Keep your eyes open, your heart thirsts overwhelmed with healing. Accept the gift of love which purls through all your members.

Look at your hands! At these hands, the hands I love, at their every tiny detail. Warm them from all sides. Feel that all my tenderness left me and came to embrace your hands. Then it begins to be infused like balm in every of your members, in the neck, in your ears, in your elbows,in your chest, even in your big, impressive toes.

Every inch of your body told me one thousand stories,sang me one thousand songs.

What is the need of pens and paper! If poetry can be what you touch, everything you feel, enough to be bewitched by the magic wand of passion. I do not need to know how to read or write! The whole world is an invisible paper to paint love which tends to meet its creator.

"Be well!". A phrase, said out of politeness. Whisper it, listen to it from my lips day and night. If anyone hears me, smile, do not explain, just immerse yourself, absorb and breathe in courtesy to be sweetened.

Stay for a while longer, dear! Come on! Fondle tenderly my thoughts, I need it! Do not think of what will occupy your attention and will be your responsibility all day. Wait! Hug me a bit more tightly, like I will too ... Do not say nothing, do not think for a moment ! A moment before I answer to the real world "Okay, okay, I'm coming ..."

You are everywhere with me! Nobody knew, but I came back to embrace you in the empty room and we were still there together eternally in love.

Darling! I invent a new game every day, today I will think more about the words and will observe more the objects that also begin with the letter S. which is the first letter of your name ...

When my mind wants to banish what tires me, what makes me sad, what upsets me, I close my eyes and contemplate your image. I dissipate whatever is negative in life,an angel, who has your face, throws away everything like ashes over the sea . I fly with you and paint the world with colors that suit you. Like an Hindu dancer, I try to make drawings in the air of your tattoos, which are indelibly marked on your body with all the emotions they carry.

One of them is me. A yellow rose with petals orange on the edge. On your left arm. I'm sure you see it all the time and smile. You caress it and kiss it, when nobody looks. When you do not have the courage to do it, that's why I lent you my eyes to look through my own perspective once in a while. World is filled with yellow roses with tiny thorns to remind you that beauty wins and difficulties are prognosed to lose the game. My subconscious gift accompany you as a stamp on your body, look inside you!

I brought you yellow for optimism, to rejoice, to keep your spirit always alive and vivid to dwell spiritually, to love life and to withstand life ...

I brought you orange to do not forget to come and feel alive by enjoying nature. To struggle, to be independent and dative, a loyal friend to anyone, who loves you.

You offer me black all the time through your rosary. A mixture of all colors, you ask me for prestige and dignity, me to stand unbending for your sake, you to be proud of me.

I decided my luminous soul to be only yours, a star in your loneliness. To be fomented its splendor by you, to grow stronger, to be inexhaustible. To love you again, again and again with the rhythm which the beads of your rosary sing.

Ah! What a great force can have a small object, what direct effect to the soul, what courage it can give, when offered out of love!

I caress you by touching its beads or I hold your hand by wearing it on mine, whenever I need you. I smell it to retrace your smell.

Unite with me in this aura, dancing for you in front of me. Its song will save you.Throw away, my love, what shook your confidence. Because my confidence also refuses to camp anywhere else, than on the edges of your soul.

We are bathed in red by a sunset full of excitement, of passion and of promises for the coming morning.

Let's golden, golden, golden be your day with all this happy festival, which I create to send you.

I sown flowers in ruby color in the garden of my heart to honor your name.I wear your ring and I dance in circle, I vibrate to vibrate the earth, whereon I step decanting you courage, bravery and treatment.

Wear this moment, which I embellished for you!

When my desire becomes unbearable, the consolation is my only help. I imagine you in a thousand and one expressions of love. Choreographing every sense in its dance. In a sunny shore in the scent of pine and sea ... Your eyes come again and your neck ... The colors ...

I come to wrap you with my desire, to make you feel my endless kisses ... To create a fragrant breeze you to inhale, you to be resurrected, to make me revive since our soul is the same.

Close your eyes to smell the aroma! Listen to my whispered spells...Let your palm open for me to come and lick the bees's honey in there, sliding my tongue over it towards your lips to share with you the taste of thyme and mint ...

Let's shut our eyes for a moment and everything that divides us, disappears ... How exquisitely we feel together now that we have a house to shelter our souls! Stay a little longer ... Dance a passionate tango with me, feel the rhythm of our joined bodies, warmly, relaxed, leisurely, until we fall asleep laughing and weary, entwined in our bed for as long as reality fades ...



RECITE: https://soundcloud.com/chryssa-velissariou


Χρύσα Βελησσαρίου
29 Απριλίου 2015 ·

Κυριακή 26 Απριλίου 2015

Πέτρος Καψάσκης, Στην νιότη




Στην νιότη
Αθήνα 2011

Ω, νιότη που βαυκαλίζεσαι στους αιώνες 
της ομορφιάς, συ είσαι τα’ αέναο φώς. 
Την κόμη μου θωπεύουν οι χρυσαφένιες σ’ ηλιαχτίδες,
τον ερχομό σου μου ανήγγειλ’ ο Θεός.


Συ ‘σαι η κόρη της Ηούς
συ κι η μητέρα της ζωής,
η αλήθεια που ευρίσκεται στο φώς 
ο γεννημένος στην καρδιά μου μαινόμενος σεισμός.

Ω, έαρ της ζωής, 
ροδοστεφή λάμψη της αυγής, 
συ τους οφθαλμούς μου με δάκρυα πληροίς 
και τις αισθήσεις παραλύεις.

Στον ήσυχο αιθέρα, 
μέλπεις ελεγείες όλ’ ομορφιά και θλίψη 
και με φωνή μελίρρυτη καλείς 
έναν πόθο που ποτέ δεν λέει να σβήσει.

Πέτρος Καψάσκης

Πηγή :
Peter Dennis Kapsaskis
26 Απριλίου στις 10:10 μ.μ. · Αθήνα

Φωτογρ. : http://www.greek-language.gr/Resources/ancient_greek/mythology/lexicon/metamorfoseis/page_053.html

Αλληγορία της Άνοιξης. (Πάνω αριστερά η ΑΣΤΡΑΙΑ )
Siemiginowski, Jerzy Eleuter Szymonowicz, περίπου 1684-1686, λάδι σε μουσαμά. Museum of King Jan III's Palace at Wilanów

Παρουσίαση Ποιητικού Ανθολογίου


Οι Εκδόσεις Όστρια σας προσκαλούν στην παρουσίαση του Ποιητικού Ανθολογίου τη Δευτέρα 27 Απριλίου στις 20:00 στο χώρο εκδηλώσεων των Εκδόσεων Όστρια Tζωρτζ 20, Πλατεία Κάνιγγος, Αθήνα

Παρουσίαση : Αγγελική Ραυτοπούλου

Ομιλητές : 
Πέτρος Παπαποστόλου, Δρ. Φιλοσοφίας, Ζωγράφος, Ποιητής. 
Δημήτρης Σταυρακάκης, Ποιητής, Συγγραφέας.

Απαγγελίες ποιημάτων :
Γεωργία Παπαμιχαήλ, Ποιήτρια, Εικαστικός.

Οργάνωση - επιμέλεια Ανθολογίου : Αγγελική Ραυτοπούλου, Υπεύθυνη δημοσίων σχέσεων εκδόσεων Όστρια. 

 Στο Ποιητικό Ανθολόγιο συμμετέχουν οι εξής Ποιητές και Ποιήτριες :
Δέσποινα - Ραφαέλλα Αδαμοπούλου, Δημήτρης Αλεξόπουλος, Μανώλης Aλιγιζάκης, Τιμολέων Αρχοντίδης, Λιλή Βασιλάκη, Κώστας Βασιλάκος, Ελένη Βασιλείου - Αστερόσκονη, Γιάννης Βέλλης, Έλυα Βερυκίου, Μαίρη Βούλγαρη, Κάλλια Βούλη, Δημήτρης Βύρης, Ντίνα Γεωργαντοπούλου, Αλίκη Γιωτάκου - Οικονόμου, Μαίρη Γραμματικάκη, Κωνσταντίνος Δαμαλάς, Δήμητρα Δελακούρα, Άγγελος Δημητρόπουλος, Καλλιόπη Δημητροπούλου, Αφροδίτη Δρακοπούλου - Αργυράκη, Γιώργος Δρυμωνιάτης, Χριστίνα Ιακωβίδου - Μυτηλιναίου, Λαμπρινή Κακλαμάνη, Ειρήνη Καββαδία - Ντούρα, Χρήστος Κανναβός, Νίκη Καραγιάννη, Γιάννης Καρατζούδης, Γιάννης Κισκήρας, Μιχάλης Κόκκινος, Ηλίας Κοπανάκης, Ελένη Κοντόζογλου - Συκά, Ιουλία Κορμέντζα, Ελένη Κορωνιώτη, Φωτεινή Κουφογάζου - Αγγουριδάκη, Δέσποινα Λεπενιώτη, Εύα Λουκάκη, Γιώργος Μανέτας, Μαργαρίτα Ματάτση - Φρονιμάδη, Βασιλική Μελισσουργού, Σμαραγδή Μητροπούλου, Γεώργιος Μιχαλόπουλος, Αλεξάνδρα Μπακονίκα, Μαρία Μπελαντή, Κωνσταντίνος Μπούρας, Μαρία Νάντη, Κατερίνα Νεστορίδου, Θανάσης Πάνου, Γεωργία Παπαμιχαήλ, Νικόλας Παπανικολάου, Πέτρος Παπαποστόλου, Χάρης Παπασάββας, Γιώτα Παρθενίου, Νικόλαος Περδίκης, Λεόντιος Πετμεζάς, Εύα Πετροπούλου - Λιανού, Σοφία Πιπέρου, Σπύρος Ποδαράς, Νίκος Πρασσάς, Αγγελική Ραυτοπούλου, Γεώργιος Ροδόπουλος, Βασίλης Σαμοίλης, Γιώργος Σαρδής, Έλλη Σαχινίδου, Πετρούλα Σίνη, Δημήτριος Σταυρακάκης, Τάσος Σταυρακέλης, Λουκία Τζανίδου, Μαγδαληνή Τσακάλωφ, Γιώτα Τσερτεκίδου, Ιωάννης Δ. Τσιτσίμης, Παναγιώτα - Γιούλη Τσουρεκά, Κωνσταντία Φαγαδάκη, Μάγδα Φουσέκη, Όλγα Χάνουζα, Κώστας Χρυσός