Σάββατο 15 Απριλίου 2017

Τέλλος Φίλλης Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς



Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς

Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Εσταυρωμένος
γωνιά Τοσίτσα με Πατησίων είναι,
στα σύνορα του Έβρου σταυρώνεται τις νύχτες
στης Κακαβιάς τα χιόνια ποτίζεται όξος μουλωχτά
στο Φαρμακονήσι εξαφανίζεται
Στον Άγιο Παντελεήμονα κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου
στον Δενδροπόταμο ξεψυχά
στο πάρκο της ΧΑΝΘ με τη σύριγγα στο χέρι ψιθυρίζει
«λαμά λαμά σαβαχθανί»
έξω από τα supermarket και στις λαϊκές αγορές
φορά ακάνθινο στεφάνι
βλέπεις το αίμα στο μέτωπο η όχι ακόμη;
Δεν είναι εκεί στις λαμπάδες, στα προαύλια ναών ο επιτάφιος απόψε
είναι κάτω από το σπίτι σου ο κοιμισμένος άστεγος
δεν του αρκεί να τον προσπεράσεις με το κερί στο χέρι
ούτε κάποια νηστεία σου, θα τον σώσει
Οι ολονύκτιες ψαλμωδίες σου δεν θα βρουν δουλειά στον άνεργο
μήτε οι ευχές με τα λαγουδάκια του πάσχα στο διαδίκτυο
θα αναπληρώσουν τα άδεια μάτια των μεταναστών
θύματα του συμμαθητή δουλεμπόρου
που χαιρετάς στα προεκλογικά σαλόνια
με κατάνυξη
Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Άγιος που θα σε σώσει με το θάνατο του
κοιτά προσεκτικότερα, σταμάτα να φοβάσαι
και κοίτα
ίσως να μη σωθείς βεβαίως
αλλά τουλάχιστον θα έχεις
νιώσει το "πρώτο βήμα" τι σημαίνει
κι αν μια Ανάσταση έχει λόγο ύπαρξης
η μοναχά σαν αργία των δημόσιων υπηρεσιών
για μια πενταήμερη εκδρομή στην εξοχή μετριέται.
τ.φ.

Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

“Άσμα Μικρό” του Νίκου Καρούζου





«Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
και τώρα χάθηκε…
αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.
έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο».
“Άσμα Μικρό” του Νίκου Καρούζου


Φωτό: «Το Κερί της Βλάχας», του Γιώργου Ιακωβίδη
Πηγή :

Γκάτσος Νίκος Μεγάλη Παρασκευή



Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι
σ’άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι
κράταγες στο χέρι
κι έλεγες: "Ραβί
σώσε μας και πάλι"!
Ήτανε Μεγάλη
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες
σήμαναν εννιά
κι είδαμε να βγαίνει
μ’όψη κολασμένη
μέσα απ’το κλουβί
το φριχτό τσακάλι
Ήτανε Μεγάλη
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα
έρμα τα χωριά
πάλευαν τα νιάτα
για τη λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή με
σκυφτό κεφάλι
Ήτανε Μεγάλη
Παρασκευή


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Ερμηνεία  Βίκυ Μοσχολιού 

Κυριακή 9 Απριλίου 2017

Θοδωρής Βουτσάς" ... στην λαγνεία της αιωνιότητας..."


« Θέλω να βάλω μια φωτιά
στον γκρίζο λόφο απ’ τις παλιές φωτογραφίες
κουρασμένος απ’ το κουβεντολόι τους για θάνατο
που σιωπηλά τρυπάει τ’ αυτιά μου.
.
Ν’ αδειάσω στα σκουπίδια κόκκο με κόκκο
τις στάχτες από τοπία που άλλαξαν,
βλέμματα που έδυσαν, χαμόγελα π’ έσβησαν
ήλιους που εβασίλεψαν, πόλεις που ξεμάκρυναν
Αγκαλιές όπου άδειασαν κι ορφάνεψαν,
ανάσες που ποτέ δεν έφυγαν από κάποιο στήθος.
.
Θ’ ανακατέψω στάχτες από αναμνήσεις,
μ’ ότι απόμεινε από την χθεσινή πίτσα,
μεγάλες στιγμές με κάτι ξεροκόμματα,
δυο φύλλα από μαρούλι μ’ αποκαΐδια στιγμών,
να μάθουν εκείνο που ξέρουν καλά
και μόνιμα μου διαφεύγει.
.
Πως η αιωνιότητα δεν είν' η ψεύτικη ακινησία τους,
αλλά, το τσιμέντο μιας αυλής που αύριο
θα τραβήξει πάνω του το ηλιοβασίλεμα,
οι αγκαλιές, τα χαμόγελα, οι άνθρωποι, που έρχονται,
οι παρέες από πιωμένους ευτυχισμένους
ξελογιασμένους με την ζωή.» (Θ|Β)


Χαρισμένο στην λαγνεία της αιωνιότητας,
με αφορμή την ανάσταση του Λαζάρου, και
τους αναδρομικούς πανηγυρισμούς
μιας νεότητας που έφυγε, μέσα από αναμνήσεις.


Σάββατο 8 Απριλίου 2017

Παντελής Μπουκάλας "Τέλος επισκέψεων" Από την ποιητική συλλογή Ρήματα


"Τέλος επισκέψεων":
Μ' άφησες πια.
Οι επισκέψεις σου αραίωσαν
ως το μηδέν.
Σκοτείνιασαν τα ρήματά σου,
το βλέμμα σου απανθρακωμένο,
το τακερό ως πριν.
Στρώνω τραπέζι,
τροχίζω το μολύβι
στην πέτρα της αναμονής,
καλό κρασί θερμαίνει το γυαλί,
τέλος παγώνει ορφανό.

Άργησες.
Καν δεν ήρθες.
Μάλλον θα το 'νιωσες πώς πια
σε προσκαλεί η πεινασμένη ανάγκη
κι όχι η έφηβη αυτοπεποίθηση
πώς όλα λέξεις
και όλα ξαναγίνονται αποξαρχής.
Και στράφηκες αλλού
με τη φαρμακερή παραμυθία σου.
Δεν σου κρατώ κακία.

Έξω απ το πάθος πια,
όμορφα ηττημένος,
μετρώ τα πράγματα
με τη δικαιοσύνη της παραδοχής.

Έτσι ήταν γραμμένο
κι έτσι γράφτηκε.
Να μου δοθεί ως την εξάντληση
των λογισμών μου δέσποινα ανεξάντλητη.

Είμαστε τα ταξίδια που αρνηθήκαμε.

Ρήματα



Παντελής Μπουκάλας

Άγρα, 2009
116 σελ.
ISBN 978-960-325-813-1, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 11,15

 Κρατικό Βραβείο Ποίησης [2010]


http://www.biblionet.gr/book

https://www.politeianet.gr/books/9789603258131-mpoukalas-pantelis-agra-rimata-197185

Δευτέρα 27 Φεβρουαρίου 2017

Χρίστος Μαβόγλου απόρριψη

απόρριψη


Μόλις είχαμε γνωριστεί. Δεν είπαμε πολλά. ίσως και τίποτα. Απλά πήγαμε στο κρεβάτι. Την άλλη μέρα με πήρες τηλέφωνο να πάμε σε μια συγκέντρωση. Ήμουνα τρελαμένος, αλλά δεν ήθελα να στο δείξω. “Έχω δουλειά”, σου εξήγησα, προσπαθώντας να δείξω αυτοσυγκράτηση. Εκεί, σε αυτό το αναθεματισμένο “έχω δουλειά”, τελείωσαν όλα. Η ινσουλίνη δεν σε άφηνε να εμπιστευτείς κάποιον, που δεν θα έτρεχε άμεσα σε κάθε σου κάλεσμα. Εκείνη η απόφασή μου για αυτοσυγκράτηση, ήταν και η δική σου απόφαση “Αυτός δεν είναι για μένα.” Δεν χωρίσαμε. Πώς να χωρίσουμε, αφού δεν τα είχαμε φτιάξει; Βγήκαμε πολλές φορές, με ανεχόσουν. Προσπαθούσες να μείνεις σοβαρή κι εγώ πάντα τα κατάφερνα να σε κάνω να γελάς. Δεν ήταν αρκετό. Κοιμηθήκαμε πολλές φορές, είχα βρει τα κουμπιά σου. Πήγαμε και διακοπές. Δεν με κάλεσες ποτέ ξανά κάπου. Δεν με δέχτηκες ποτέ, μετά από εκείνο το “έχω δουλειά”.
Τώρα, ένα έχω να σου πω. Δεν είχα δουλειά.