Σάββατο 15 Απριλίου 2017

Τέλιος Κωνσταντίνος -Οι δημοσιογράφοι και το Θείο Πάθος!


Οι δημοσιογράφοι και το Θείο Πάθος!

Σκεφτείτε το Θείο Πάθος να συνέβαινε σήμερα στην πόλη μας. Ο Ιησούς θα ήταν κρατούμενος στις Δικαστικές Φυλακές Διαβατών και θα τον μετέφερε το Μεταγωγών, θα πηγαινοερχόταν στα δικαστήρια στο Βαρδάρη και... Και θα βρισκόταν σίγουρα ένας Πιλάτος, θα υπήρχε σίγουρα ένας Λογγίνος, θα τον αγαπούσε σίγουρα ένας ληστής. Σα να βλέπω μπροστά μου τον δικαστή -ξέρετε με ποιον νόμο φυσικά θα δικαζόταν- που δεν μπορεί να κοιμηθεί τα βράδια από τη θλίψη του. Σα να βλέπω μπροστά μου τον αρχηγό της πτέρυγας των ποινικών να του φιλάει το χέρι και τους κρατούμενους να κλαίνε κρυφά για εκείνον. Κι αυτός που πρέπει να τον βασανίσει να επιτίθεται περισσότερο στα έπιπλα και τις καρέκλες για να ακούνε από έξω τον θόρυβο, να νομίζουν ότι τον χτυπά. Ο αστυνομικός διευθυντής είναι σε απόγνωση με την κατάσταση. Οι φύλακες είναι πραγματικά λυπημένοι, μα δεν μπορεί να κάνει κανείς τίποτε. Προφανώς θα τον εκτελέσουν κάπου εκεί που σκότωσαν τον Παγκρατίδη. Ο αστυνομικός φρουρός του σκουπίζει το μέτωπο, του κρατά το χέρι, του δίνει νερό που αγόρασε με δικά του χρήματα και δακρύζει μπροστά του. Το υπογράφω αυτό το τελευταίο ότι θα γινόταν! Τη μητέρα του, τη Μαρία Μαγδαληνή, την αποκαθήλωση, όλα μπορώ να τα φανταστώ!
Αυτό που δεν θέλω να φανταστώ είναι η στάση των δημοσιογράφων. Και όσο τους φέρνω στο νου μου έναν έναν ονομαστικά, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, με περικυκλώνει η φρίκη.


Καλή Ανάσταση - Καισαρίων
και

Καισαρίων Ατέλης
15 Απριλίου 2017

Τέλλος Φίλλης Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς



Μεγάλη Παρασκευή -της λάθος ματιάς

Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Εσταυρωμένος
γωνιά Τοσίτσα με Πατησίων είναι,
στα σύνορα του Έβρου σταυρώνεται τις νύχτες
στης Κακαβιάς τα χιόνια ποτίζεται όξος μουλωχτά
στο Φαρμακονήσι εξαφανίζεται
Στον Άγιο Παντελεήμονα κουβαλά τον σταυρό του μαρτυρίου
στον Δενδροπόταμο ξεψυχά
στο πάρκο της ΧΑΝΘ με τη σύριγγα στο χέρι ψιθυρίζει
«λαμά λαμά σαβαχθανί»
έξω από τα supermarket και στις λαϊκές αγορές
φορά ακάνθινο στεφάνι
βλέπεις το αίμα στο μέτωπο η όχι ακόμη;
Δεν είναι εκεί στις λαμπάδες, στα προαύλια ναών ο επιτάφιος απόψε
είναι κάτω από το σπίτι σου ο κοιμισμένος άστεγος
δεν του αρκεί να τον προσπεράσεις με το κερί στο χέρι
ούτε κάποια νηστεία σου, θα τον σώσει
Οι ολονύκτιες ψαλμωδίες σου δεν θα βρουν δουλειά στον άνεργο
μήτε οι ευχές με τα λαγουδάκια του πάσχα στο διαδίκτυο
θα αναπληρώσουν τα άδεια μάτια των μεταναστών
θύματα του συμμαθητή δουλεμπόρου
που χαιρετάς στα προεκλογικά σαλόνια
με κατάνυξη
Δεν είναι από κει που κοιτάς ο Άγιος που θα σε σώσει με το θάνατο του
κοιτά προσεκτικότερα, σταμάτα να φοβάσαι
και κοίτα
ίσως να μη σωθείς βεβαίως
αλλά τουλάχιστον θα έχεις
νιώσει το "πρώτο βήμα" τι σημαίνει
κι αν μια Ανάσταση έχει λόγο ύπαρξης
η μοναχά σαν αργία των δημόσιων υπηρεσιών
για μια πενταήμερη εκδρομή στην εξοχή μετριέται.
τ.φ.

Παρασκευή 14 Απριλίου 2017

“Άσμα Μικρό” του Νίκου Καρούζου





«Χάθηκε αυτός ο οδοιπόρος.
είχε συνάξει λίγα φύλλα
ένα κλαδί γεμάτο φως
είχε πονέσει.
και τώρα χάθηκε…
αγγίζοντας αληθινά πουλιά στο έρεβος
αγγίζει νέους ουρανούς
η προσευχή του μάχη.
έαρ μικρό έαρ βαθύ έαρ συντετριμμένο».
“Άσμα Μικρό” του Νίκου Καρούζου


Φωτό: «Το Κερί της Βλάχας», του Γιώργου Ιακωβίδη
Πηγή :

Γκάτσος Νίκος Μεγάλη Παρασκευή



Στο περιβολάκι
μπρος στην εκκλησιά
έμοιαζες πουλάκι
σ’άγρια φυλλωσιά
δυόσμο κι αγιοκέρι
κράταγες στο χέρι
κι έλεγες: "Ραβί
σώσε μας και πάλι"!
Ήτανε Μεγάλη
Παρασκευή

Νύχτες κι άλλες νύχτες
γύρισε η χρονιά
του πολέμου οι δείχτες
σήμαναν εννιά
κι είδαμε να βγαίνει
μ’όψη κολασμένη
μέσα απ’το κλουβί
το φριχτό τσακάλι
Ήτανε Μεγάλη
Παρασκευή

Τα παιδιά φευγάτα
έρμα τα χωριά
πάλευαν τα νιάτα
για τη λευτεριά
κι όταν ήρθα λίγο
να σε δω πριν φύγω
έκλαιγες βουβή με
σκυφτό κεφάλι
Ήτανε Μεγάλη
Παρασκευή


Στίχοι: Νίκος Γκάτσος

Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος

Ερμηνεία  Βίκυ Μοσχολιού 

Κυριακή 9 Απριλίου 2017

Θοδωρής Βουτσάς" ... στην λαγνεία της αιωνιότητας..."


« Θέλω να βάλω μια φωτιά
στον γκρίζο λόφο απ’ τις παλιές φωτογραφίες
κουρασμένος απ’ το κουβεντολόι τους για θάνατο
που σιωπηλά τρυπάει τ’ αυτιά μου.
.
Ν’ αδειάσω στα σκουπίδια κόκκο με κόκκο
τις στάχτες από τοπία που άλλαξαν,
βλέμματα που έδυσαν, χαμόγελα π’ έσβησαν
ήλιους που εβασίλεψαν, πόλεις που ξεμάκρυναν
Αγκαλιές όπου άδειασαν κι ορφάνεψαν,
ανάσες που ποτέ δεν έφυγαν από κάποιο στήθος.
.
Θ’ ανακατέψω στάχτες από αναμνήσεις,
μ’ ότι απόμεινε από την χθεσινή πίτσα,
μεγάλες στιγμές με κάτι ξεροκόμματα,
δυο φύλλα από μαρούλι μ’ αποκαΐδια στιγμών,
να μάθουν εκείνο που ξέρουν καλά
και μόνιμα μου διαφεύγει.
.
Πως η αιωνιότητα δεν είν' η ψεύτικη ακινησία τους,
αλλά, το τσιμέντο μιας αυλής που αύριο
θα τραβήξει πάνω του το ηλιοβασίλεμα,
οι αγκαλιές, τα χαμόγελα, οι άνθρωποι, που έρχονται,
οι παρέες από πιωμένους ευτυχισμένους
ξελογιασμένους με την ζωή.» (Θ|Β)


Χαρισμένο στην λαγνεία της αιωνιότητας,
με αφορμή την ανάσταση του Λαζάρου, και
τους αναδρομικούς πανηγυρισμούς
μιας νεότητας που έφυγε, μέσα από αναμνήσεις.


Σάββατο 8 Απριλίου 2017

Παντελής Μπουκάλας "Τέλος επισκέψεων" Από την ποιητική συλλογή Ρήματα


"Τέλος επισκέψεων":
Μ' άφησες πια.
Οι επισκέψεις σου αραίωσαν
ως το μηδέν.
Σκοτείνιασαν τα ρήματά σου,
το βλέμμα σου απανθρακωμένο,
το τακερό ως πριν.
Στρώνω τραπέζι,
τροχίζω το μολύβι
στην πέτρα της αναμονής,
καλό κρασί θερμαίνει το γυαλί,
τέλος παγώνει ορφανό.

Άργησες.
Καν δεν ήρθες.
Μάλλον θα το 'νιωσες πώς πια
σε προσκαλεί η πεινασμένη ανάγκη
κι όχι η έφηβη αυτοπεποίθηση
πώς όλα λέξεις
και όλα ξαναγίνονται αποξαρχής.
Και στράφηκες αλλού
με τη φαρμακερή παραμυθία σου.
Δεν σου κρατώ κακία.

Έξω απ το πάθος πια,
όμορφα ηττημένος,
μετρώ τα πράγματα
με τη δικαιοσύνη της παραδοχής.

Έτσι ήταν γραμμένο
κι έτσι γράφτηκε.
Να μου δοθεί ως την εξάντληση
των λογισμών μου δέσποινα ανεξάντλητη.

Είμαστε τα ταξίδια που αρνηθήκαμε.

Ρήματα



Παντελής Μπουκάλας

Άγρα, 2009
116 σελ.
ISBN 978-960-325-813-1, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 11,15

 Κρατικό Βραβείο Ποίησης [2010]


http://www.biblionet.gr/book

https://www.politeianet.gr/books/9789603258131-mpoukalas-pantelis-agra-rimata-197185