Παρουσίαση του βιβλίου : Σαρωνίδα και οικογένεια Γαλάνη. Αναδρομή στην ιστορία του τόπου μου του Χαράλαμπου Γ. Γαλάνη

Χαράλαμπου Γ. Γαλάνη:
“Σαρωνίδα & οικογένεια Γαλάνη.
Αναδρομή στην ιστορία του τόπου μου”

Βιβλιοπαρουσίαση: Oscar Wilde & Dorian Gray του Σάντι Νικολαρέα

Οι Eκδόσεις Ωκεανίδα σάς προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου του Sandi Nikolareas "Oscar Wilde, Οι τελευταίες ημέρες στο Παρίσι & Dorian Gray, H ιστορία που δεν ειπώθηκε ποτέ", την Τετάρτη 31 Ιανουαρίου, στις 19.00, στο βιβλιοπωλείο-πολυχώρο BΟΟΚS PLUS Art & Coffee.
Για το βιβλίο και τον συγγραφέα θα μιλήσουν οι
Maria Karvela, εκδότρια,
Demosthenes Davvetas, καθηγητής φιλοσοφίας της τέχνης-συγγραφέας-εικαστικός,
Βαγγέλης Παπαδόπουλος, δημοσιογράφος-συγγραφέας,
Γεωργιος Τσουκαλης, ιδιωτικός ερευνητής, σύμβουλος πολιτιστικής κληρονομιάς UNESCO Πειραιώς & Νήσων.

H ηθοποιός, Katerina Gatzogia θα μας διαβάσει με τον υπέροχο δικό της τρόπο αποσπάσματα του βιβλίου.
Στο πλαίσιο της εκδήλωσης η Venieri Helena-Inez θα μας μεταφέρει μουσικά στο Παρίσι του 1900.

Oscar Wilde & Dorian Gray

Σύγχρονο Ελληνικό Μυθιστόρημα

  ISBN: 9789604108176 | Σελίδες: 528 |

 
Παρίσι, καλοκαίρι του 1900. Ο πιο παρεξηγημένος ποιητής του 19ου αιώνα, ο Όσκαρ Ουάιλντ, περιφέρεται στο Παρίσι μόνος, καταβεβλημένος, άρρωστος, άστεγος και αδέκαρος. Το τέλος είναι κοντά, σε μόλις ενενήντα μέρες, και ο ίδιος δεν κάνει τίποτα παρά να το περιμένει, οδηγώντας τον εαυτό του σε ένα είδος αυτοκτονίας. Ένας φίλος από τα παλιά, ο Ντόριαν Γκρέιστοουν, τον ανακαλύπτει σε άθλια κατάσταση και αναλαμβάνει να τον φροντίσει. Συζητούν μαζί για αξίες όπως του έρωτα και της φιλίας, για την αρσενική και τη θηλυκή ομορφιά, για τους χαμένους γυναικείους οργασμούς, για τον ομοφυλοφιλικό έρωτα και τις σχέσεις του Ουάιλντ. Επίσης εισέρχονται στον μαγικό κόσμο της τέχνης και ιδιαίτερα αυτόν της ζωγραφικής, καπνίζοντας εκλεκτά τσιγάρα και πίνοντας τα καλύτερα κρασιά. Έπιπλα, ρυθμοί, ζωγράφοι, θεατρικοί συγγραφείς, ποιητές, γλύπτες, βασιλιάδες, παλάτια, καφετέριες, οίκοι ανοχής, εστιατόρια μα και νεκροταφεία και νεκροτομεία, καθώς και εγκλήματα και οι τρόποι του πώς να μένουν αυτά ανεξιχνίαστα, συνθέτουν αυτό το μυθιστόρημα.



http://www.oceanida.gr/site/index.php?option=com_k2&view=item&id=804:oskar-wilde-dorian-grey&Itemid=119
Περισσότερες πληροφορίες για το βιβλίο στη σελίδα : https://www.facebook.com/Sandi-Nikolareas-Author-716840985005447/?fref=photo

Γιάννης Σκληβανιώτης - "Τ'ανθρώπου είναι να ξεχνάει" Από τη συλ/γή " Έκτη αίσθηση" εκδόσεις Καστανιώτη 2016

Γιάννης Σκληβανιώτης - "Τ'ανθρώπου είναι να ξεχνάει" 

Από τη συλ/γή " Έκτη αίσθηση" εκδόσεις Καστανιώτη 2016

Γιάννης Σκληβανιώτης


6 Ιανουαρίου ·

Κώστας Μόντης Νύχτες

Κώστας Μόντης
Νύχτες


Απο τη Συλλογη Τα τραγούδια της ταπεινής ζωής (Λευκωσία 1954).
Καλά, θ' απορροφήσουν κάτι από την έγνοια σου
η μέρα, η κίνηση, η δουλειά σου, οι φίλοι,
και θα μπορέσεις ύστερα να πας
σε κάνα θέατρο ή κέντρον ή όπου αλλού.
Όμως όταν τελειώσουν όλα
τα θέατρα και τα κέντρα κλείσουν,
και πουν οι φίλοι καληνύχτα,
και πρέπει να γυρίσεις πια στο σπίτι, τι θα γίνει;
Το ξέρεις πως σκληρή, αδυσώπητη
σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θα 'σαι μονάχος.
Και τότες θα λογαριαστείτε.
Θες ή δε θες θα μπουν κάτω όλα, να λογαριαστείτε.
Θα 'σαι μονάχος
κι ανυπεράσπιστος απ' τα θέατρα και τα κέντρα,
κι απ' τη δουλειά σου και τους φίλους.
Σε περιμένει στο κρεβάτι σου η έγνοια.
Θά 'ρθεις, δεν γίνεται. Είν' τόσο σίγουρη γι' αυτό, και περιμένει.
Είναι στο σπίτι και σε περιμένει.

http://ebooks.edu.gr/modules/ebook/show.php/DSGL-C131/595/3929,17355/index_a_01_01.html

Άλκης Αλκαίος Είδα

Είδα στον ύπνο μου εχτές

χρυσές ανταύγειες και φωτιές να μας τυλίγουν

παίζαν χιλιάδες μουσικές

και συ τα σύννεφα να διώχνεις που μας πνίγουν

Είδα θεούς να αιμορραγούν

νύμφες να λούζονται σε μαύρους καταρράχτες

παιδιά να μας καθοδηγούν

κρίνα ν' ανθίζουνε στου κόσμου όλους τους φράχτες

Είδα το φίδι να πετά

και τ' αετόπουλο να σέρνεται στο χώμα

είδα πανό μοναχικά

να τραγουδάνε πως υπάρχουμε ακόμα

Είδα το φίδι να πετά

και τ' αετόπουλο να σέρνεται στο χώμα

είδα πανό μοναχικά

να τραγουδάνε πως υπάρχουμε ακόμα

Είδα στης πόλης τα στενά

γονατισμένους πρίγκηπες να ξαγρυπνάνε

σκλάβους να σπάνε τα δεσμά

κι άλλα δεσμά πιο ματωμένα να ζητάνε

Είδα γενναίους εραστές

να καθρεφτίζονται σε δρόμους από χιόνι

είδα αστυνόμους, δικαστές

απ' τα κλεφτρόνια να γυρεύουνε συγγνώμη

Είδα το φίδι να πετά

και τ' αετόπουλο να σέρνεται στο χώμα

είδα πανό μοναχικά

να τραγουδάνε πως υπάρχουμε ακόμα

Είδα το φίδι να πετά

και τ' αετόπουλο να σέρνεται στο χώμα

είδα πανό μοναχικά

να τραγουδάνε πως υπάρχουμε ακόμα

Στίχοι: Άλκης Αλκαίος
Μουσική: Μάριος Τόκας
Πρώτη εκτέλεση: Δημήτρης Μητροπάνος

Άλκης Αλκαίος, ο έρωτας σκοτώνει και του πάει

Ασάλευτα ταξίδια

στο λάκκο με τα φίδια

κάθε κορμί μια γη κι εφτά ουρανοί

ο ουρανός τη βρέχει

κι η γη δεν το αντέχει

θα 'μαστε είπες σ' ανοιχτή γραμμή

Φίγουρες μες στη νύχτα

που καίγονται σα σπίρτα

πώς δένουνε καινούργια και παλιά

στο μπαρ με ταλαράκι

θα κάψω το σαράκι

τη μοναξιά θα πιω γουλιά γουλιά

Τα φώτα του ανάβει

του πόθου το καράβι

σημαία μαύρη σε λευκό ιστό

κολλάω σαν το στρείδι

στο τρύπιο το σανίδι

ανώφελα κι ωραία να σκορπιστώ

Δε τα διαλέγεις άστρο μου όλα τα ταξίδια

σε βλέπω πάλι στου καπνού τα δαχτυλίδια

πώς ό,τι μας ενώνει μας σκορπάει

ο έρωτας σκοτώνει και του πάει

Album: Η ΑΥΛΗ ΤΩΝ ΤΡΕΛΩΝ 

Company: SONY MUSIC 

Genre: ΕΝΤΕΧΝΟ 

Στίχοι Αλκαίος Άλκης 

Μουσική/Ερμηνεία Στόκας Μπάμπης

Κικη Κτενοπούλου :" Γρήγορα που φεύγει η μέρα ..."

Γρήγορα που φεύγει η μέρα.

Πάνω σ 'αρρωστημένες ματιές 

κυλάει η μούχλα της ρουτίνας.

Μήπως και αδράξουμε σα πεινασμένοι,

εκείνο που λέγεται "ευτυχία"

Τι λέξη κι αυτή... Ευτυχία!

Ποδοπατημένη από κλειστά μάτια,

κλειστά αυτιά και άναρθρη σιωπή.

Τα βήματα μας πάνε και επιστρέφουν.

Μαζεύουν τη σκόνη.

Στολίζονται από παγκάκια μ' άστεγους.

Μισό κουλούρι στα δύο και μοναξιά ολόκληρη.

Στρίβουμε σε στενά μη κι απαντήσουμε,

εκείνο που λέγεται "αγάπη"

Τι λέξη κι αυτή... Αγάπη!

Ευνουχισμένη από το πάρε δώσε

από σφαλισμένες καρδιές.

Κρυβόμαστε σε γρανιτένιους τοίχους

ασφάλεια γυρεύοντας πλαστή.

Κουβέντα πιάνουμε για να μιλάμε.

Ρωμαίος και Ιουλιέτα.. μόνο στα παραμύθια.

Με φοβισμένες πλάγιες ματιές,

τον πόθο ψαχουλεύουμε στο πέρασμα μας.

Ψιλικατζίδικα αγγίγματα μη και μας κάψει,

εκείνο που λέγεται "έρωτας"

Τι λέξη κι αυτή ... Έρωτας!

Αλυσοδεμένος από άλλοθι ευπρέπειας.

Του κόσμου η κρίση... αφεντικό.

Το ξέφρενο του να ονειρευόμαστε τις νύχτες,

μονάχα νοερά... φωτιά να μας ματώνει.

Είναι 

 πιο σίγουρο ανήθικους να λέμε

όσους με τόλμη τον γνωρίσαν.

Πόσο γοργά και πάλι έρχεται η νύχτα.

Θεσσαλονίκη 

5/10/2013

Κικη Κτενοπούλου