ΤΑ ΤΡΙΑ ΑΔΕΛΦΙΑ
H Έλλη έχει ένα σαστισμένο άσπρο φιόγκο
Καλοαναθρεμμένη, ντροπαλή
Χαμογελά με επιφύλαξη, δεν είναι σίγουρη
Πως είναι εκεί, πως θα ’ναι κάποτε αλλού
Αν θα ’πρεπε, αν επιτρέπεται
Ο Αντώνης, δεξιά της, σαν αφηρημένος
Δεν εστιάζει Δεν αναγνωρίζεται.
Σαν να ’χει ήδη
Περάσει τα χαρακτηριστικά του
Στα δικά μου
(Εκείνη πάντως τη συγκεκριμένη μέρα
Στο Ηράκλειο
-Κυριακή θα ’ταν, τα παιδιά
Φοράνε τα καλά τους-
Μοιάζει σχεδόν απών. Γι αυτό
Στα χρόνια που έρχονται
Τα πιο πολλά θα γίνουνε ερήμην του)
Αριστερά ο Παύλος
Την αδελφή του αγκαλιάζει προστατευτικά
Είναι ο πρώτος
Πιο ψηλός
Ψηλός μέχρι τον ουρανό, το μαύρο κάδρο
Του κόβει το κεφάλι
Υπαινίσσεται, ίσως
Τον όλμο εκείνο
Απρίλη του 41, Αστράκες Ιωαννίνων
(Από ΤΟ ΜΑΥΡΟ ΑΛΜΠΟΥΜ)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου