Όλα κινούνται νωχελικά
από εμπάθεια δανεισμένη
και δε γυρνά η στιγμή
στη θέση της.

Άσε με απόψε στο λαιμό σου
να γυρίσω τα πάθη μου,
σαν μια πλεξούδα βάσανα
να μπερδευτώ στο στέρνο σου
κι έλα,
έλα να φτιάξουμε μια ανάμνηση,
πριν βαρεθεί και φύγει η νύχτα.
Τα σπασμένα πρόσωπα δε γεμίζουν,
δυο πολιτείες σκαρώνουν στα μάτια μου, όμως,
όμως ο ήλιος πάντα βρίσκει τρόπο να περάσει!
Όλα κινούνται νωχελικά,
άσε με απόψε να μιλήσω.
Με το ζόρι ποιητής, δε γίνεσαι,
γίνεσαι όμως κατά λάθος… έμπνευση!