Μ Υ Σ Τ Ι Κ Ο Α Π Ο Γ Ε Υ Μ Α Δημήτρης Ιατρόπουλος

Μ Υ Σ Τ Ι Κ Ο Α Π Ο Γ Ε Υ Μ Α
----------------------------------------------------

* Μυστικό απόγευμα Ο χρόνος διορθώνεται μέσα στην απόκοσμη αίσθηση Μιας δέσμης από παλιές μυρωδιές, μιας ανείπωτης νοσταλγίας Για κάτι που δεν χάθηκε ποτέ, μα ούτε και βρέθηκε ακόμα.

* Και μιας αλλοτινής γεύσης σκέψεων Που ίπτανται δίχως προορισμό, Αλλά με ξεκάθαρο το νόημά τους: Μια γλυκιά στιγμή και μια υπόγεια θλίψη.

* Μεγαλώνουμε μα δεν γερνάμε, οπότε Ας μείνουμε στην αναπόληση. Καμιά φορά θέλει κι αυτή το αίμα της για να τραφεί Και το δικό της ανεξίτηλο μελάνι για να την περιγράψεις..

* Μυστικό απόγευμα Πίσω, πίσω, πίσω, πού να σε βρω στα χέρια μου Πώς να σε προστατεύσω, έρχεται ο καινούριος καιρός Και χτυπάει λυσσασμένος την πόρτα ..

* Ανοίγω το μικρό παραθυράκι της σοφίτας Και σε διώχνω μυστικό μου απόγευμα, Φυσώντας σε σαν φυσαλίδα..

* Κι απομακρύνεσαι, τρυφερό μου Αιθέριο αερόστατο, για μακρινά ποτάμια Και χώρες που κανένας χάρτης δεν τις φιλοξένησε ποτέ..

* Aντίο; Όχι δα. Εις το Επανιδείν, Ξέρεις πότε και πώς και πού, έτσι δεν είναι; Μυστικό μου απόγευμα, Ολόδικό μου, ατόφιο, ιερό..