Γιάννης Σκληβανιώτης
25/01/2014
Στης συνείδησης την εκκλησιά
Σαν μπαίνεις στης συνείδησης την εκκλησιά
τις ενοχές σου προσκύνα.
Τα εικονίσματα που σου κοινώνησαν
το σώμα και το αίμα του ανθρώπου.
T’ απλωμένο χέρι που το περίσσιο σου
του έφαγε τη σάρκα
που είδες αίμα και το προσπέρασες
τι ήθελε εκεί χωρίς να το ρωτήσεις·
που είπες ευτυχώς
σαν το βόλι γκρέμιζε τον άλλο·
που έκρυβες το βάλτο
με πλαστικά λουλούδια·
που χάρισες στην ευαισθησία σου
την ανακούφιση του οίκτου μακριά
από τη ψυχοφθόρα οργή και λύπη.
Κι όταν ανάστροφα όλα αυτά
στη δική σου πόρτα ξαφνικά, μπροστά στέκουν
κι ανακαλύπτεις πως τ’ άσαρκο σώμα σου
δεν έχει με τι να τα ταΐσει
κοινώνησε με το θείο τ’ ανθρώπου πάθος.
Ποτέ δεν είναι αργά τις ενοχές
έστω στερνά που σ΄ ανακάλυψαν
να προσκυνήσεις
(από τη συλλογή «Μεταμορφώσεις» εκδ. Poema 2013)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου