Ήρεμη σα λάδι ήταν η θλίψη.
Ήταν νύχτα και κάτω και πάνω
βγήκα στο απέραντό της άνοιγμα
κι ήθελα να φωνάξω :
Έχει ασφυξία κανείς ;
περιμένοντας - κι εγώ - ν'απαντήσω.
Όμως φοβήθηκα την ανάσα της σιωπής
κι αναδίπλωσα τα φτερά του -εγώ-
ασθμαίνοντας τους μονότονους ήχους των γρύλλων.
Ντύνομαι τη νύχτα μου
και χάνομαι στην νύχτα των ανθρώπων
Ακούγεται η ψυχή του κόσμου
όταν το φως κλείνει την πόρτα πίσω του.
Φαίδων Θεοφίλου Απόσπασμα 1 από το ποιητικό του έργο "Ελληνική Νύχτα" σελ. 10-11
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου