 |
| artwork : Frank Vic |
το λέω και το ξαναλέω
ανάθεμά τα τα βουνά
με το ζακόνι πόχουν
σωριασμένος επιμένω
να ψάχνω ψηλαφιστά
στα σύννεφα να βρω
το ζωντανό σου βλέμμα
με ολόλευκα φτερά
πλάτη να πετάει
σημείο ανυπακοής
σε ένα σύμπαν
μελαγχολίας
γαλάζιο βλέπεις;
όρθιος στη γη
πουθενά δεν μπορώ
να στεριώσω
και η σιωπή μου μοιάζει
σαν ανορθόγραφο σύνθημα
πάνω σε τοίχους
γκρεμισμένους
που αργά σε συλλαβίζει
σαν τυφλή επιθυμία
βάσανο ενός ναυαγού
στην άβυσσο παραμερίζω
την υπογλυκαιμία
και ασκέπαστος σε ζωγραφίζω
κάτω απ΄τη διχάλα του ουρανού
που γίνεται θολό ποτάμι
και βουίζει
θάματα και οράματα
γεμάτο δεκαδικούς αριθμούς
να αγκομαχούν από μηδενικά
σαν άσκηση δίχως λύση
που όποιον υπολογισμό
κι αν κάνω
με το ζεστό καιρό
σαν το νεράκι
εξατμίζεται
http://bibliotheque.gr/archives/38481
θυμός χωρίς αιτία
λόγια χωρίς όφελος
χρόνος χωρίς αλλαγές
ερωτήσεις χωρίς αντικείμενο
απαντήσεις χωρίς νόημα
δεν σε ορίζουν πια ανάγκες
παρα μόνο αναμνήσεις
επιτέλους, ενηλικιώθηκες
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου