Τρίτη 16 Απριλίου 2013
Δευτέρα 8 Απριλίου 2013
" Η τελειότητα της Απόστασης" Παπαμιχαήλ Γεωργία
" Η τελειότητα της Απόστασης" Παπαμιχαήλ Γεωργία
Η ART WAY, οι Εκδόσεις Εντύποις
και η ποιήτρια Γεωργία Παπαμιχαήλ σας προσκαλούν
στην παρουσίαση της ποιητικής της συλλογής
"Η ΤΕΛΕΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΑΠΟΣΤΑΣΗΣ"
που θα γίνει στο art bar restaurant JK Κολωνάκι
(πλατεία Φιλικής Εταιρείας 19-20 τηλ 210 3644874)
στις 15 Απριλίου και ώρα 20.30.
Το βιβλίο θα παρουσιάσουν:
Λεόντιος Πετμεζάς Κριτικός-Ιστορικός τέχνης
και τα ποιήματα θα τα απαγγείλουν:
Περικλής Μοσχολιδάκης ηθοποιός
καθώς και η ποιήτρια.
Τις απαγγελίες θα συνοδεύσει ο μουσικός Άρης Γραικούσης.
art bar restaurant JK Κολωνάκι (πλατεία Φιλικής Εταιρείας 19-20 τηλ 210 3644874)
https://www.facebook.com/events/147146558796109/
Σάββατο 26 Μαΐου 2012
Μεταφράσεις του ποιήματος με τίτλο Ντροπή... του Γκύντερ Γκρας...
Μεταφράσεις του ποιήματος με τίτλο Ντροπή... του Γκύντερ Γκρας...
26 Μαΐου 2012 στις 8:51 μ.μ.
Από Dionissis Marathias
Ντροπή της Ευρώπης
Ένα ποίημα από τον Γκύντερ Γκρας για την Ελλάδα!
Κοντά στο χάος, διότι δεν ταιριάζει στις αγορές.
Αποστασιοποιήθηκες από τη χώρα που σου έδωσε ρίζες.
Ό,τι αναζήτησες με την ψυχή σου, έκρινες πως κατέκτησες.
Και τ' αξιολόγησες μ' αξία απολειφαδιού.
Σαν γυμνή ταπεινωμένη, διαπομπεύουν τη χώρα τούτη, μα παροιμία δίδασκε να της χρωστάς ευγνωμοσύνη. Καταδικασμένη στη φτώχεια, χώρα με πλούτο που διακοσμεί μουσεία, με ανοίκεια και λάθρα λάφυρα.
Ορδές επέδραμαν με όπλων βία στ' αγιασμένα νησιά σου, κρατούσαν τον Χέλντερλιν στων στολών τις τσέπες.
Χώρα έγινες ανεπιθύμητη, ενώ Συνταγματάρχες σου γίναν καλοδεχούμενοι σύμμαχοι.
Χώρα αποκαθηλωμένη από δικαιώματα, στημένη από ισχυρογνώμονες, αυστηρά και δίχως έλεος.
Αντιστέκεται μαυροντυμένη η Αντιγόνη και στο πανελλήνιο πένθος φέρει ο λαός, αυτός που κάποτε ήταν ξένιος.
Μακρά απ' τα σύνορα οι οικείοι του Κροίσου κόμισαν ό,τι έλαμπε χρυσό κι εσύ τα δέχθηκες στα κελάρια σου.
Πιες! Επιτέλους πιες! Οικτίρουν οι υποτακτικοί των επιθεωρητών αλλά οργίλος ο Σωκράτης πετά το ποτήρι γεμάτο. Βλασφημούν σε μεικτή χορωδία την ουσία και τον λόγο σου, ενώ οι θεοί ξεσηκώνονται όταν τους εξορίζεις απ' τον Όλυμπο...
Δίχως φιλότιμο θα μαραθείς δίχως τη χώρα τούτη, το πνεύμα που σε εμπνεύστηκε Ευρώπη...
Δημοσιεύτηκε στο σημερινό φύλλο της εφημερίδας «Σιντόιτσε Τσάιτουνγκ» (Süddeutsche Zeitung) του Μονάχου. Aπόδοση: Χάρης Λαζαρόπουλος Newsbomb.gr Από Dionissis Marathias
Από Ιωάννα Αβραμίδου :
Η Ντροπή της Ευρώπης
Ένα ποίημα του Γκύντερ Γκρας
Κοντά στο Χάος, γιατί το θέλει η αγορά
Απομακρύνθηκες από τη χώρα που σου χάρισε το λίκνο
Αυτό που ζήτησε η ψυχή σου και το βρήκες
Τώρα το καταστρέφεις, το υποτιμάς σε παλιοσίδερα
Ως οφειλέτης διαπομπεύεται, μια χώρα υποφέρει να χρωστά , μα αυτό για σένα είναι σαπουνόφουσκα
Καταδικασμένη στη φτώχεια η χώρα, που ο πλούτος της Στολίζει όμορφα τα Μουσεία: για σένα μία λεία ασφαλής
Αυτοί που επισκέφτηκαν την ευλογημένη νησιωτική χώρα
Με την βία των όπλων, φορούσανε για στολή τους τον Χαίλντερλιν μες στο σακίδιο Χώρα που δεν έχει καρτερία πια, που τους συνταγματάρχες της Κάποτε ανέχτηκες ως συμμάχους
Χώρα που της στερήσανε τα δικαιώματα, και η εξουσία Των φιλόνικων της σφίγγει ολοένα το ζωνάρι
Γι’ αυτό φοράει μαύρα η Αντιγόνη και είναι ντυμένος πένθιμα Πέρα ως πέρα ο λαός, αυτός που σε υποδέχτηκε και σε φιλοξένησε
Όμως έξω από τη χώρα αυτοί που συγγενεύουν με τον Κροίσο, Έχουν όλα όσα λάμπουν σαν χρυσός μες στα θησαυροφυλάκιά της
Μεθύστε επιτέλους, μεθύστε! Κραυγάζουν των κομισάριων οι χειροκροτητές Μα οργισμένος ο Σωκράτης σου επιστρέφει μέχρι τα χείλη γεμάτο το ποτήρι
Θα καταραστούν εν χορό όλα όσα σου ανήκουν οι Θεοί Γιατί τον Όλυμπο να τους αρπάξεις θέλεις
Χωρίς ψυχή θα μαραζώσεις Εσύ χωρίς τη χώρα Που το Πνεύμα της γέννησε την Ευρώπη Μετάφραση : Iωάvvα Αβραμίδου
Aπό : Thodoris Voutsas
Ντροπή στην Ευρώπη του Gunter Grass
Κοντά στο χάος, επειδή οι αγορές δεν συγκινούνται, εγκαταλείπεις τη χώρα που σου δάνεισε τις βάσεις.
Αυτό που αναζητούσε η ψυχή σου, και το βρήκες το ξευτελίζεις πια και το απαξιώνεις σαν σκουπίδι.
Μια χώρα διαπομπεύεται γυμνή σαν καταχρεωμένη που έλεγες πως τόσα τις χρωστούσες.
Μια χώρα καταδικασμένη στη φτώχια κι' ο πλούτος της που λεηλάτησες και παρακράτησες, στολίζει όμορφα μουσεία.
Στην χώρα που στολίζουν νησιά, εκείνοι που χίμηξαν με όπλα ντυμένοι με στολές επίθεσης είχαν τους ρομαντικούς ποιητές μεσ' το σακίδιο.
Δεν ανέχεσαι τώρα πια την χώρα, όταν οι συνταγματάρχες ήταν ανεκτοί για σύμμαχοι σου.
Χώρα χωρίς νόμους χωρίς δίκαιο, που η κατάχρηση της εξουσίας σφίγγει συνεχώς κι άλλο το ζωνάρι.
Η Αντιγόνη πάλι παράκουη μαυροφορεί - όλη η χώρα παράκουη ομόφωνα πενθεί, ο λαός που ξέρεις την φιλοξενία του.
Ωστόσο, η χώρα πρέπει να ξυπνήσει τον χρυσό του Κροίσου και της συνοδειάς του, που λάμπει στοιβαγμένος στα θησαυροφυλάκιά σου.
Πιές το επί τέλους! φωνάζουν οι πουλημένοι επίτροποι και ο θυμός του Σωκράτη έχει ξεχειλίσει το ποτήρι.
Κατάρα εν χωρώ των θεών σου από τον Όλυμπο θα ζητήσει την καταστροφή σου.
Θα χαθείς (Ευρώπη) μακριά από την χώρα που από την σκέψη της αναδύθηκες.
Aπό Γιάννη Ευθυμιάδη :
Günter Grass
Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
(απόδοση στα ελληνικά Γιάννης Ευθυμιάδης - Σοφία Γεωργαλλίδη)
Είσαι πολύ κοντά στο χάος, γιατί δε συμμορφώθηκες πλήρως στην αγορά
κι απομακρύνεσαι απ’ τη χώρα, που ήτανε κάποτε λίκνο για σένα.
Ό,τι με την ψυχή ζητούσες και νόμιζες πως είχες βρει
τώρα σαν κάτι περιττό αποβάλλεις και το πετάς μες στα σκουπίδια.
Ολόγυμνη σαν οφειλέτης διαπομπεύεται, υποφέρει η χώρα εκείνη
που έλεγες πως της χρωστάς ευγνωμοσύνη.
Στη φτώχια καταδικασμένος τόπος, τόπος που ο πλούτος του
τώρα στολίζει τα μουσεία: λάφυρα που έχεις τη φροντίδα Εσύ.
Κείνοι που χίμηξαν με την ορμή των όπλων στη χώρα την ευλογημένη με νησιά
στολή φορούσαν και κρατούσαν τον Χέλντερλιν μες στο γυλιό τους.
Καμιά ανοχή πλέον δε δείχνεις στη χώρα που οι συνταγματάρχες
υπήρξαν σύμμαχοι ανεκτικοί.
Χώρα που ζει δίχως το δίκιο, μα με εξουσία που επιμένει πως έχοντας αυτή το δίκιο
ολοένα σφίγγει κι άλλο το ζωνάρι.
Σε πείσμα σου η Αντιγόνη μαυροφορεί - σ’ όλη τη χώρα
πενθοφορεί και ο λαός της που κάποτε σ’ είχε φιλοξενήσει.
Μα οι ακόλουθοι του Κροίσου έχουν στοιβάξει έξω απ’ τη χώρα,
στα θησαυροφυλάκιά σου, ό,τι σαν μάλαμα αστράφτει.
Πιες, επιτέλους, πιες, κραυγάζουν επίτροποι σαν μαζορέττες
μα ο Σωκράτης σού επιστρέφει γεμάτο πίσω το ποτήρι.
Σύσσωμοι, ό,τι σου ανήκει, βαριά θα ρίξουν την κατάρα
θεοί, αφού η θέλησή σου ζητά ξεπούλημα του Ολύμπου.
Χωρίς του πνεύματος τροφή, τότε κι εσύ θα καταρρεύσεις
δίχως τη χώρα που ο νους της, Ευρώπη, εσένα έχει πλάσει.
Aπό Τούλα Μπαρνασά : Gṻnter Grass(Μετάφραση από τα γερμανικά: Νικολίτσα Γεωργοπούλου – Λιαντίνη)
Η ΝΤΡΟΠΗ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ
Αγγίζεις το χάος, γιατί δεν δικαίωσες την αγορά,
στέκεις μακριά από τη χώρα που υπήρξε το λίκνο σου.
Ό,τι έψαχνε η ψυχή σου και θαρρούσες πως βρήκες,
το πετάς λοιπόν, το εκτιμάς σαν παλιοσίδερα.
Σαν οφειλέτης γυμνός χλευαζόμενος υποφέρει η χώρα,
που τρόπος του λέγειν της χρώσταγες ευγνωμοσύνη.
Χώρα καταδικασμένη στη φτώχεια που ο θησαυρός της
φροντισμένος κοσμεί μουσεία: λάφυρα που εσύ φρουρείς.
Εκείνοι που καταβασάνισαν με τη δύναμη των όπλων την ευλογημένη χώρα των νησιών,
μες στο ταγάρι της στολής τους είχαν το Χέλντερλιν.
Χώρα με ακόμη κάποια ψυχική αντοχή, που τους συνταγματάρχες της
ανέχτηκες κάποτε ως συμμάχους σου.
Συ άνομη χώρα, που με εξουσία νομίζει ότι κατέχει το δίκιο
θηλυκώνει όλο και πιο σφιχτά το ζωνάρι.
Πεισματωμένη με σένα η Αντιγόνη μαυρηφορεί και
ο λαός όλης της χώρας πενθηφορεί, της χώρας που σε φιλοξένησε.
Όμως μακριά από τη χώρα είναι όλα τα μαλάματα του Κροίσου,
ό,τι χρυσάφι λάμπει προστατευμένο στα θησαυροφυλάκιά σου.
Μεθοκόπα επιτέλους, μεθοκόπα! Κραυγάζουν χειροκροτητές των Επιτρόπων,
όμως οργισμένος ο Σωκράτης, σου επιστρέφει γεμάτο το κύπελλο.
Θα καταριούνται σε χορωδία οι θεοί ό,τι δικό σου είναι
αφού αξιώνεις να απαλλοτριωθεί ο Όλυμπος.
Απνευμάτιστη θα μαραζώσεις χωρίς εκείνη τη χώρα
που το πνεύμα της εσένα, Ευρώπη, σε επινόησε.
Υ.Γ. Yπάρχει εμφανή διαφορά σε όλες τις μεταφράσεις στον πρώτο στίχο σας θέτω υπ'όψιν ...
Τρίτη 22 Μαΐου 2012
Γιάννης Κουκάκης, Affaire privée - Προσωπική υπόθεση
Affaire privée - Προσωπική υπόθεση
Αργή κατανάλωση, .. γρήγορη κατανάλωση, .. λαιμαργίες, ..
σκουπίδια πεταμένα, .. σκόνες μαζεμένες, ..
Ομορφιές εφήμερες, .. ομορφιές σ' εγκατάλειψη , ..
Φύση, .. γυναίκες, .. παιδιά, .. χώρες, .. δάση, .. κράτη, ... ο κόσμος όλος, .. παντού, ..
Η παρακμή, .. παντού η παρακμή, προχωράει, ..
Επικοινωνία αποκατεστημένη, .. επικοινωνία κομμένη, ..
τετριμμένα, .. κοινά, .. τα πάντα, .. χάθηκαν τα πλούσια λεξιολόγια,
η ομορφιά βάφηκε με άχρωμα στολίδια,
κατακρεουργήθηκε η πλαστικότητα της γλώσσας,
χυδαιότητες, .. βαρβαρότητα, .. παντού, ..
έξω , .. και μέσα, .. από ξενους, .. από δικούς σου, ..
παντού, .. αίσχος και ασχήμια, ..
Ο έρωτας δυσλειτουργεί, ..
η αγάπη αυτοκτόνησε, ..
Σπίτια μεγάλα, σπίτια μικρά,
φωλίτσες χελιδονιών άδειες, σκονισμένες,
παλατάκια παραμυθένια τσαλακωμένα,
χώροι κατοικημένοι, .. χώροι βουβοί χωρίς ανθρώπινη παρουσία, ..
άδειασαν τα πάντα, ..από το νόημα τους, ..
Μουσεία γεμάτα χρώματα, δίνουν την εικόνα ότι κάποτε υπήρξε,
χαρά, .. ρομαντισμός, .. ευαισθησία, ..
Πως να λειτουργήσουν τα πάντα,
μέσα σ'αυτή την κακοφωνία, στη μιζέρια, την απονιά, τη διχόνια, το μίσος, .. τη βαρβαρότητα, ..
Γυναίκες απαγχονισμένες στα σκλαβοπάζαρα του συμφέροντος,
πετροβολιμένες με πέτρες φτιαγμένες απο ηθική και συζυγικές νευρώσεις, ..
Ζωή με πέθανες, .. πριν να σε ζήσω, .. δεν πρόφτασα, .. δεν πρόλαβα, ίσως να γεννήθηκα σε λάθος εποχή, ..
Μακιγιαρίζομαι το πρωί για να κρύψω ότι μ'απέμεινε από τη εσωτερική ομορφιά, .. να μη το δουν, .. να μη το κλέψουν, .. οι πειρατές της ψυχής.
Να μη μου λεηλατήσουν το τόσο δα,
που κρατάω ακόμα μέσα μου και το σφιχταγκαλιάζω, ..
Η αισθητική γλύστρησε στις "γκλασέ" σελίδες των περιοδικών και του κινηματογράφου, ..
Ρούχα, χρώματα, δημιουργίες πλαστικές, φανταστικές, ύμνοι για την εφήμερη ομορφιά του γάμου, της φύσης, των καθημερινών στιγμών στην αγορά και στα παζάρια, ..
Κι αυτά μόνο για μια ελίτ, μόνο για τους λίγους, αυτούς που υπηρετούν σαν δούλοι τους δυνάστες, ..
Το χρήμα φέρνει την ανισότητα, ..
ο έρωτας πεθαίνει μέσα του, .. αυτοκτονεί, ..
Παντριές από συμφέρον, .. δυσλειτουργίες που φέρνουν καταστροφές, και χρεωκοπίες, ..
Αναρρωτιέμαι, πως αντέχω , ..
Αναρρωτιέμαι, τι μου έμεινε ακόμα δικό μου μέσα στη περιβαντολογική καταστροφή, κράτη, λαοί, χώρες, γυναίκες, ζευγάρια, αξίες, .. τα πάντα καταρρέουυν, ..
Θα σηκωθώ, .. θα φύγω, .. θα τους αφήσω όλους, ..
Θα πάω στην έρημο, .. της Αφρικής, .. να γίνω ζώο, ..
Να γίνω λεοπάρδαλη, να τρέχω για κυνήγι,
πιθηκάκι ερωτικό, για να αγαπήσω,
πουλί του παραδείσου, για να τραγουδήσω την Αγάπη,
λιοντάρι γενναιόδωρο, .. προς τους άλλους.
Την ομορφιά της γης, της φύσης, της μάνας γης, να ξαναγαπήσω, ..
©Yannis Koukakis - Μάιος 2012
Consommation lente, ... consommation rapide, ... gourmandises,...
déchets jetés, … poussières cumulées,
beautés éphémères, … beautés abandonnées,
des femmes, de la nature, du bien-être, du pays, du monde, ..
de tout, … de tout, ... laideurs interminables, ..
La décadence, partout, .. la décadence,
communication établie, aussitôt communication brisée,
tout ne dure qu'un instant, …
Banalités, pertes du vocabulaire, ..
la beauté s'est maquillé avec des bijoux sans couleurs,
la plasticité du langage a été brisée, par des vulgarités, des énormes grossièretés, .. partout, à l'extérieur, … à l'intérieur, … des étrangers, .. même ceux qui étaient des amis hier, ..
Partout une laideur décadente, ..
L'Éros ne fonctionne plus,
l'Amour a été suicidé, …
Des grandes maisons vides, … de petites maisons abandonnées,
des nids d'hirondelles plein de poussière,
de palais de rêve pour les comptes de fées pliées en carton,
des endroits habités, hantés, .. des endroits vides, …
tout est vidé de son sens, .. tout, … partout, …
Des musées plein de couleurs, donnent une impression, une image, que jadis existait la joie de vivre, le romantisme, la gaité, la sensibilité humaine, ..
Comment dans une telle cacophonie, peuvent vivre et exister les choses qu'on aime, … en harmonie, dans la misère du monde, la cruauté, la discorde, la haine, la barbarie, .. .
Des femmes pendues, étranglées dans les marchés d'esclavage d'intérêts,
avec des pierres jetées sur le visage, nourries d'une cruelle morale, d'une névrose de couple sans fin.
Vie, O vie, tu m'as tué, .. avant pouvoir te vivre, .. et pouvoir t'aimer, ..
Je ne suis pas arrivé, … peut-être je suis né à une "fausse" époque, mais pas à la bonne et belle, en tout cas, …
Je me maquille le matin pour cacher,
tout ce qui me reste de ma beauté intérieure, ..
Il ne faut pas qu'ils la prennent, ces pirates, ces voleurs d'âme,
Il ne faut surtout pas qu'ils voient ce qui me reste de précieux, .. pour avancer, …
Je le garde et je l'enferme au fond de moi-même.
L'esthétique a glissé dans les pages de magazines, .. au cinéma, …
Des vêtements, des couleurs, de créations fantastiques, éphémères et plastiques, hymnes pour une éphémère beauté du mariage, de la nature, .. des moments quotidiens de la vie, ..
et tout ça pour une "elit", pour ceux qui sont esclaves des puissants, …
L'argent apporte le déséquilibre, la misère du monde,
l'éros meurt là dedans, il se suicide, …
Des mariages pour les intérêts financiers ou personnels,
l'amour ne fonctionne plus, ..
des dysfonctionnements qui amènent des petites et puis de grandes catastrophes, de banqueroutes, …
Je me demande, comment je résiste,
comment je me tiens encore débout, ..
Je me demande, qu'est-ce qu'il reste encore à moi,
dans un tel désastre environnemental, une catastrophe sans précèdent, des états, des peuples, des pays, des femmes, des enfants, des couples, des valeurs, … tout chute, tout se casse la figure, tout se brise, …
Je m'en vais, .. Je pars, … Je les laisserai tous, …
J'irai en Afrique, dans le désert, me transformer en léopard,
courir libre pour chasser,
singe amoureux, .. pour aimer,
oiseau de paradis, pour chanter l'Amour,
lion généreux envers les autres, …
la beauté de la nature, de la mère Terre, apprendre à aimer, ...
©Yannis Koukakis - Μai 2012
Yannis Koukakis
Η παρακμή, .. παντού η παρακμή, προχωράει, ..
Επικοινωνία αποκατεστημένη, .. επικοινωνία κομμένη, ..
τετριμμένα, .. κοινά, .. τα πάντα, .. χάθηκαν τα πλούσια λεξιολόγια,
η ομορφιά βάφηκε με άχρωμα στολίδια,
κατακρεουργήθηκε η πλαστικότητα της γλώσσας,
χυδαιότητες, .. βαρβαρότητα, .. παντού, ..
έξω , .. και μέσα, .. από ξενους, .. από δικούς σου, ..
παντού, .. αίσχος και ασχήμια, ..
Ο έρωτας δυσλειτουργεί, ..
η αγάπη αυτοκτόνησε, ..
Σπίτια μεγάλα, σπίτια μικρά,
φωλίτσες χελιδονιών άδειες, σκονισμένες,
παλατάκια παραμυθένια τσαλακωμένα,
χώροι κατοικημένοι, .. χώροι βουβοί χωρίς ανθρώπινη παρουσία, ..
άδειασαν τα πάντα, ..από το νόημα τους, ..
Μουσεία γεμάτα χρώματα, δίνουν την εικόνα ότι κάποτε υπήρξε,
χαρά, .. ρομαντισμός, .. ευαισθησία, ..
Πως να λειτουργήσουν τα πάντα,
μέσα σ'αυτή την κακοφωνία, στη μιζέρια, την απονιά, τη διχόνια, το μίσος, .. τη βαρβαρότητα, ..
Γυναίκες απαγχονισμένες στα σκλαβοπάζαρα του συμφέροντος,
πετροβολιμένες με πέτρες φτιαγμένες απο ηθική και συζυγικές νευρώσεις, ..
Ζωή με πέθανες, .. πριν να σε ζήσω, .. δεν πρόφτασα, .. δεν πρόλαβα, ίσως να γεννήθηκα σε λάθος εποχή, ..
Μακιγιαρίζομαι το πρωί για να κρύψω ότι μ'απέμεινε από τη εσωτερική ομορφιά, .. να μη το δουν, .. να μη το κλέψουν, .. οι πειρατές της ψυχής.
Να μη μου λεηλατήσουν το τόσο δα,
που κρατάω ακόμα μέσα μου και το σφιχταγκαλιάζω, ..
Η αισθητική γλύστρησε στις "γκλασέ" σελίδες των περιοδικών και του κινηματογράφου, ..
Ρούχα, χρώματα, δημιουργίες πλαστικές, φανταστικές, ύμνοι για την εφήμερη ομορφιά του γάμου, της φύσης, των καθημερινών στιγμών στην αγορά και στα παζάρια, ..
Κι αυτά μόνο για μια ελίτ, μόνο για τους λίγους, αυτούς που υπηρετούν σαν δούλοι τους δυνάστες, ..
Το χρήμα φέρνει την ανισότητα, ..
ο έρωτας πεθαίνει μέσα του, .. αυτοκτονεί, ..
Παντριές από συμφέρον, .. δυσλειτουργίες που φέρνουν καταστροφές, και χρεωκοπίες, ..
Αναρρωτιέμαι, πως αντέχω , ..
Αναρρωτιέμαι, τι μου έμεινε ακόμα δικό μου μέσα στη περιβαντολογική καταστροφή, κράτη, λαοί, χώρες, γυναίκες, ζευγάρια, αξίες, .. τα πάντα καταρρέουυν, ..
Θα σηκωθώ, .. θα φύγω, .. θα τους αφήσω όλους, ..
Θα πάω στην έρημο, .. της Αφρικής, .. να γίνω ζώο, ..
Να γίνω λεοπάρδαλη, να τρέχω για κυνήγι,
πιθηκάκι ερωτικό, για να αγαπήσω,
πουλί του παραδείσου, για να τραγουδήσω την Αγάπη,
λιοντάρι γενναιόδωρο, .. προς τους άλλους.
Την ομορφιά της γης, της φύσης, της μάνας γης, να ξαναγαπήσω, ..
©Yannis Koukakis - Μάιος 2012
Consommation lente, ... consommation rapide, ... gourmandises,...
déchets jetés, … poussières cumulées,
beautés éphémères, … beautés abandonnées,
des femmes, de la nature, du bien-être, du pays, du monde, ..
de tout, … de tout, ... laideurs interminables, ..
La décadence, partout, .. la décadence,
communication établie, aussitôt communication brisée,
tout ne dure qu'un instant, …
Banalités, pertes du vocabulaire, ..
la beauté s'est maquillé avec des bijoux sans couleurs,
la plasticité du langage a été brisée, par des vulgarités, des énormes grossièretés, .. partout, à l'extérieur, … à l'intérieur, … des étrangers, .. même ceux qui étaient des amis hier, ..
Partout une laideur décadente, ..
L'Éros ne fonctionne plus,
l'Amour a été suicidé, …
Des grandes maisons vides, … de petites maisons abandonnées,
des nids d'hirondelles plein de poussière,
de palais de rêve pour les comptes de fées pliées en carton,
des endroits habités, hantés, .. des endroits vides, …
tout est vidé de son sens, .. tout, … partout, …
Des musées plein de couleurs, donnent une impression, une image, que jadis existait la joie de vivre, le romantisme, la gaité, la sensibilité humaine, ..
Comment dans une telle cacophonie, peuvent vivre et exister les choses qu'on aime, … en harmonie, dans la misère du monde, la cruauté, la discorde, la haine, la barbarie, .. .
Des femmes pendues, étranglées dans les marchés d'esclavage d'intérêts,
avec des pierres jetées sur le visage, nourries d'une cruelle morale, d'une névrose de couple sans fin.
Vie, O vie, tu m'as tué, .. avant pouvoir te vivre, .. et pouvoir t'aimer, ..
Je ne suis pas arrivé, … peut-être je suis né à une "fausse" époque, mais pas à la bonne et belle, en tout cas, …
Je me maquille le matin pour cacher,
tout ce qui me reste de ma beauté intérieure, ..
Il ne faut pas qu'ils la prennent, ces pirates, ces voleurs d'âme,
Il ne faut surtout pas qu'ils voient ce qui me reste de précieux, .. pour avancer, …
Je le garde et je l'enferme au fond de moi-même.
L'esthétique a glissé dans les pages de magazines, .. au cinéma, …
Des vêtements, des couleurs, de créations fantastiques, éphémères et plastiques, hymnes pour une éphémère beauté du mariage, de la nature, .. des moments quotidiens de la vie, ..
et tout ça pour une "elit", pour ceux qui sont esclaves des puissants, …
L'argent apporte le déséquilibre, la misère du monde,
l'éros meurt là dedans, il se suicide, …
Des mariages pour les intérêts financiers ou personnels,
l'amour ne fonctionne plus, ..
des dysfonctionnements qui amènent des petites et puis de grandes catastrophes, de banqueroutes, …
Je me demande, comment je résiste,
comment je me tiens encore débout, ..
Je me demande, qu'est-ce qu'il reste encore à moi,
dans un tel désastre environnemental, une catastrophe sans précèdent, des états, des peuples, des pays, des femmes, des enfants, des couples, des valeurs, … tout chute, tout se casse la figure, tout se brise, …
Je m'en vais, .. Je pars, … Je les laisserai tous, …
J'irai en Afrique, dans le désert, me transformer en léopard,
courir libre pour chasser,
singe amoureux, .. pour aimer,
oiseau de paradis, pour chanter l'Amour,
lion généreux envers les autres, …
la beauté de la nature, de la mère Terre, apprendre à aimer, ...
©Yannis Koukakis - Μai 2012
Yannis Koukakis
Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2011
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ...Αργύρης Χιόνης
"Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο.
Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους."Αργύρης Χιόνης
Μια φορά κι έναν καιρό λοιπόν ...
στη μέση ενός χωματόδρομου, τότε πού υπήρχανε ακόμα χωματόδρομοι, ζούσε μια πέτρα.
Μάνα, πατέρα δεν γνώρισε κι ούτε ήξερε πότε γεννήθηκε.
Οι πέτρες, όπως ξέρετε, ζούνε τόσα πολλά χρόνια, που ξεχνούν την ηλικία τους. Πολλές απ' αυτές μάλιστα είναι τόσο αρχαίες όσο κι η πέτρινη εποχή, αν έχετε ακουστά.
Μια πέτρα όμως, ακόμα κι αν είναι τόσο αρχαία, μπορεί να είναι ασήμαντη.
Ή, για να το πω καλύτερα,
όλες οι πέτρες είναι ασήμαντες, εκτός από εκείνες που γινήκανε αγάλματα ή ναοί
ή άπο εκείνες που τις λεν λίθους, πολύτιμους
και που τις κρύβουν μέσα σε κουτιά από σίδερο.
H δική μας πέτρα
ήταν εντελώς ασήμαντη-
δεν άξιζε ούτε για να την κλοτσήσει κανείς.
Μικρή κι ασουλούπωτη, δεν ήταν ούτε στρογγυλή ούτε τετράγωνη ούτε μακρόστενη.
Το χρώμα της, ξέθωρο γκρίζο, την έκανε ακόμα πιο ασήμαντη, γιατί κι ο δρόμος είχε το ίδιο χρώμα και με δυσκολία την ξεχώριζες.
Η ασημαντότητα της αυτή είχε βέβαια και τα καλά της.
Ένα απ' αυτά το 'παμε κιόλας: κανείς δεν σκέφτηκε ποτέ να την κλοτσήσει.
Εν' άλλο ήταν ότι κανείς ποτέ δεν σκέφτηκε με τη βαριά του να την κομματιάσει ή να τη μεταφέρει έξω απ' το δρόμο, γιατί, έτσι μικρή που ήτανε, τόπο δεν έπιανε κι ο δρόμος έμενε ελεύθερος.
Ζούσε, λοιπόν, ειρηνικά την πέτρινη ζωή της,
που ήταν βέβαια λίγο μονότονη, αλλά αυτό κα θόλου δεν την ενοχλούσε, γιατί, αφού δεν ήξερε τί δεν είναι μονοτονία, δεν ήξερε ούτε τί είναι.
Μια μέρα όμως έμαθε.
Εκείνη τη σημαδιακή, για τη ζωή της πέτρας, μέρα,
εν' αγόρι, που ήθελε να σκοτώσει ένα σπουργίτι ή να σπάσει κάποιο γλόμπο και δεν έβρισκε άλλη πέτρα, πιο κατάλληλη,
τη μάζεψε απ' το δρόμο, την έβαλε στη σφεντόνα του και την τίναξε στον αέρα, ψηλά και μακριά.
Ευτυχώς, επειδή ήταν ατζαμής, δεν πέτυχε τον στόχο του.....
πέτυχε όμως, δίχως να το ξέρει, ν' αλλάξει τη ζωή της πέτρας.
Δίχως να το ξέρει..
της έδειξε πως δεν ήταν πλασμένη μόνο για να σέρνεται στον δρόμο, μα πώς μπορούσε και να πετάξει,
κι ακόμη πώς ο δρόμος
δεν ήτανε ο κόσμος όλος αλλά μονάχα ένα μέρος του, και μάλιστα όχι το πιο ωραίο,
γιατί η πέτρα, όταν τέλειωσε το πέταγμα της, βρέθηκε μέσα σ' έναν κήπο.
Ο κήπος αυτός, τώρα, αν και δεν ήτανε καθόλου μαγεμένος, όπως συμβαίνει συνήθως με τους κήπους των παραμυθιών, ήταν χαρά των ματιών να τον βλέπεις. Και τί δεν ήταν φυτεμένο εκεί!
Κρεμμύδια και ντομάτες και φασολάκια πράσινα κι αγγούρια, αλλά και λουλούδια, πολλά λουλούδια και διάφορα, γαρίφαλα και τριαντάφυλλα (τριαντάφυλλα και εκατόφυλλα) και κρίνα και βιολέτες και ντάλιες και γεράνια, πολλά γεράνια. Άσε πια τα μυριστικά, βασιλικούς και δυόσμους κι αρμπαρόριζες και δεντρολιβανιές και μαντζουράνες. Μ' άλλα λόγια, ό κήπος ήταν κήπος κι όχι ποδοσφαιρικό γήπεδο, όπως εκείνοι οι κήποι με το κουρεμένο σύρριζα γρασίδι.
Φανταστείτε τώρα το ξάφνιασμα της πετρούλας,
πρώτα απ' το ταξίδι της στον αέρα κι ύστερα απ' τον καινούργιο αυτόν κόσμο, πού τόσο ξαφνικά ανακάλυψε.
Όσο για το πέσιμο της, αυτό δεν είχε διόλου άσχημες συνέπειες,
γιατί,
όπως οι πέτρες δεν έχουν ούτε χέρια ούτε πόδια ούτε κεφάλι, δεν κινδυνεύουνε να σπάσουν τίποτε πέφτοντας στο χώμα, όταν μάλιστα αυτό είναι το αφράτο χώμα ενός κήπου.
Το μεγάλο ξάφνιασμα της κράτησε βέβαια πολύ λίγο, όσο βρισκότανε ακόμη στον αέρα, πάνω απ' τον κήπο, γιατί μόνο από κει μπόρεσε να δει όλο το θαύμα πού απλωνόταν από κάτω της.
Απ' τη στιγμή πού βρέθηκε στο χώμα και μετά, μπορούσε να βλέπει μόνο ό,τι βρισκότανε πολύ κοντά της, δηλαδή μια ντοματιά, μια γαριφαλιά και δυο ρίζες βασιλικό. Σιγά σιγά όμως γνώρισε κι άλλα πράματα, σπουδαία, πού ποτέ πριν δεν είχε φανταστεί την ύπαρξη τους. Γνώρισε τις μέλισσες και το ατέλειωτο παιχνίδι τους μέ τον ήλιο και τα λουλούδια, τα μακριά κοκκινοσκούληκα, πού βγάζαν πότε πότε το κεφάλι έξω απ' τις τρύπες τους για να δουν πώς παν τα πράγματα στο φώς, τα μερμήγκια, πού σκαρφάλωναν πάνω της αγκομαχώντας, κουβαλώντας
τεράστια ψίχουλα, κάτι περίεργα μυγιάγγιχτα ζουζούνια, πού, στο παραμικρό άγγιγμα, μαζεύονταν και γίνονταν μικρά σκληρά μπαλάκια ...;
Η πετρούλα πέρασ' εκεί μιαν άνοιξη κι ένα καλοκαίρι,
και στις αρχές του φθινοπώρου, με τα πρωτοβρόχια,
ανακάλυψε με χαρμόσυνη ανατριχίλα, πού έφτανε ως τα βάθη της πέτρινης καρδίας της, ότι είχε αρχίσει ν' αλλάζει χρώμα και, από γκρίζα κι αναιμική πού ήτανε, ν' αποκτά μια πρασινωπή,
όλο υγεία όψη.
Η χαρά της όμως αυτή δεν κράτησε πολύ.
Ένα φθινοπωριάτικο απογευματάκι...
από κείνα πού ή γλύκα τους μεθάει τα χρυσάνθεμα και τα κάνει να θέλουν ν' αποχωριστούν τις ρίζες τους και να πετάξουνε στον ουρανό σαν χρυσορρόδινα συννεφάκια,
ένα τέτοιο λοιπόν απογευματάκι, ενώ ήταν απορροφημένη απ' τον αγώνα ενός μερμηγκιού πού προσπαθούσε να σηκώσει ένα σποράκι,
ένιωσε μια δύναμη να τη σηκώνει σαν πούπουλο στον αέρα. ..
Πριν καταλάβει καλά καλά τί της γινότανε, πριν ακούσει καν τον κηπουρό να μουρμουρίζει «μπα, μια πέτρα!)), βρέθηκε να κάνει τη δεύτερη πτήση στη ζωή της και, περνώντας πάνω απ' τη μάντρα του κήπου, να προσγειώνεται στο σκληρό γκρίζο δρόμο,
απ' τον όποιο νόμιζε πώς είχε φύγει πια
για πάντα....
Καταλαβαίνετε τώρα την απελπισία της μετά από τόση ομορφιά πού είχε ζήσει, να ξαναβρεθεί στη μέση της ίδιας της παλιάς, μονότονης ασκήμιας ...;
Στην αρχή ήθελε να πεθάνει και προσευχόταν να περάσει από πάνω της ό τροχός κανενός οδοστρωτήρα και να την κάνει σκόνη.
Αργότερα, όταν της πέρασε ή πρώτη, μεγάλη πίκρα,
άρχισε να ονειρεύεται ότι θα ξαναπερνούσε από κει ό μικρός πρίγκιπας, ο πιτσιρίκος με τη σφεντόνα,
κι ότι θα την ξαναπέταγε μες στον παράδεισο της.
Τα χρόνια όμως περνούσαν κι ό μικρός πρίγκιπας, πού στο μεταξύ έγινε ένας μεγάλος μπακάλης, ποτέ δεν ξαναπέρασε από κει.
Η πέτρα, βέβαια,
πού δεν ξέρει (κι ούτε θέλει να μάθει) από χρόνια, ηλικίες κι άλλα τέτοια,
ποτέ δεν έπαψε,
κι ούτε θα πάψει, να ονειρεύεται τον κήπο της,
ακόμη και τώρα πού βρίσκεται θαμμένη κάτω από ένα παχύ στρώμα ασφάλτου ...
κι ο παράδεισος της δόθηκε αντιπαροχή για πολυκατοικία
Επιμύθιο I: Καλύτερα ν' αποχτήσεις κάτι κι ας το χάσεις, παρά να μην αποχτήσεις ποτέ τίποτε.
Επιμύθιο II: Πατάτε με σεβασμό την άσφαλτο. Από κάτω της υπάρχουν πέτρες πού ονειρεύονται κήπους.
Αργύρης Χιόνης
Παρασκευή 23 Δεκεμβρίου 2011
Πάνος Σταθόγιαννης ΣΙΣΥΦΟΣ (επτά θέσεις για την πέτρα)
ΣΙΣΥΦΟΣ (επτά θέσεις για την πέτρα)
“…τούτες τις πέτρες τις εσήκωσα όσο βάσταξα
τούτες της πέτρες τις αγάπησα όσο βάσταξα
τούτες τις πέτρες, τη μοίρα μου…”
Γ. ΣΕΦΕΡΗΣ – Γυμνοπαιδιά, Β΄. Μυκήνες
1. Η πέτρα κατοικεί όπου υπάρχω, ελεεινότατος, εγώ. Και με περιφρουρεί. Με προστατεύει απ’ την ίδια μου τη βούληση. Προτού με ενσωματώσει στη δομή της, ήμουν παγόνι. Έγραφα λάμψεις, έσβηνα χρώματα΄ έσβηνα λάμψεις, έγραφα χρώματα. Τώρα δοξάζομαι στην ικεσία, άπολις.
2. Η πέτρα με αγκαλιάζει όταν φθείρομαι. «Ο Μπαχ σου φταίει», μου λέει ψέματα. «Ο Μπαχ σου φταίει, όχι εγώ. Εγώ είμαι στρογγυλή. Έτσι όπως είναι η αγάπη, φτάνει σωστά να την μαντέψεις. Λύτρωσέ με, λοιπόν, λύτρωσέ με.» Ανασυντίθεμαι διψώντας γι’ ανηφόρες.
3. Η πέτρα μόνο με δανειοδοτεί, ποτέ δεν μου χαρίζει. Αυτό την κάνει ανθεκτική στα γοερά βελάσματά μου. Τα εξαργυρώνει πάραυτα σε στέρεες πεποιθήσεις. Κυλάει εκ νέου στα τεφτέρια της. Σκύβει και γράφει αριθμούς.
4. Η πέτρα θεωρεί την νεότητά μου προσβολή. Βάζει στο σημάδι τους λαμπρούς θυρεούς μου. Είναι που έζησε θανάτους πολλών θεών, του εαυτού της συμπεριλαμβανομένου. Απεχθάνεται και το γήρας μου. Γι’ αυτό και υλοτομεί τα κυπαρίσσια, αγγίζει τους ασφόδελους και μαραγκιάζουν. Η ίδια προτιμά να ισορροπεί στη μεθόριο. Θραύεται υγιέστατη. Ορθάνοιχτη σαν στόμα.
5. Η πέτρα στοιχηματίζει διαρκώς στην τυφλότητά μου. Και κερδίζει. Κατανικά την αταξία του τρόμου μου με την αυστηρή ευταξία του κελύφους της. Ύστερα με αφαιρεί από τις τάξεις των ιππέων και με κατατάσσει επιεικώς στους διακοσιομέδιμνους. Έπεται, ασφαλώς, συνέχεια, αλλά με τους δικούς της χρόνους, που μόνο στηθοσκοπικοί δεν είναι.
6. Η πέτρα μόνο σε πέτρα μπορεί να μεταμορφωθεί. Βέβαια, το κάνει ανορθόγραφα, με σύμφωνα συριστικά και παροξύτονους τριγμούς, αλλά στη γλώσσα τη δική της τα πάντα επιτρέπονται. Κρατάει, πάντως, ένα στήθος μητρικότατο, για όποιον θέλει να θηλάσει παρελθόν που φτάνει ως τη λάβα.
7. Η πέτρα, όταν με εγκαταλείπει, γίνεται εποπτική. Γίνεται απροστάτευτη σαν πεπρωμένο. Γι’ αυτό και προτιμάει να με διασχίζει. Είμαι ο μοναδικός της κληρονόμος.
Πέμπτη 6 Οκτωβρίου 2011
Γιάννης Τόλιας -"... Να λοιπόν πώς αναβιώνει και αναβλύζει νοήματα μέσα από τις επίπονες ασκήσεις συναισθήματος το ποίημα."
Όταν συναντάς ανθρώπους, υπάρχουν διάφοροι τρόποι να συστηθείς.
Ο συνηθέστερος είναι αυτός της χειραψίας, που τον συνοδεύει η αφή.
Στην πρώτη –πρόσκρουση- με την αφή του άλλου επιχειρείς μια διστακτική προσέγγιση.
Χειραψίες συναντώνται όλων των ειδών: αδιάφορες, παγωμένες, τυπικές, υποκριτικές, απόγνωσης, φιλικού καλέσματος ή ερωτικής πρόσκλησης.
Δεύτερος τρόπος είναι τα λόγια που απευθύνεις όταν συναντάς κάποιον.
Η διάρκεια, η ένταση, η χροιά της φωνής και η ποιότητα των λέξεων εξαρτώνται από την εντύπωση που αφήνει η στιγμιαία συνάντηση των χεριών.
Ένας τρίτος τρόπος, που είναι τόσο πολύπλοκος ώστε χρειάζεται να τον αποκωδικοποιήσεις, είναι η πράξη.
(πάντα με συγκινεί μια κίνηση ευγένειας ή απροσποίητης καλοσύνης ενός άγνωστου)
Υπάρχει κι ένας ακόμα τρόπος.
Να συστηθείς αποτυπώνοντας τα συναισθήματά σου στο χαρτί.
Αυτός είναι ο τρόπος της γραφής.
Το ποίημα είναι η αισθαντική παλάμη που απλώνει ο δημιουργός προς τον αναγνώστη.
Είναι τυχερός όταν ο απέναντι άγνωστος κατέχει την τέχνη μιας βαθιάς, δημιουργικής ανάγνωσης.
Δηλαδή, αναγνωρίζει, κατανοεί και στο τέλος επεξεργάζεται.
Επειδή η ποίηση πολλές φορές δρα συνειρμικά και υπαινίσσεται, τα μηνύματα που μεταφέρει είναι κωδικοποιημένα.
Έτσι η ανάγνωση μετατρέπεται σε πολύπλοκη διαδικασία.
Παροτρύνει το θεατή να εγκαταλείψει τη βολική θέση του ακροατηρίου και να εισβάλει στη σκηνή του δράματος.
Το ποιήματα είναι εικόνες του παρελθόντος που ο χρόνος βύθισε σε κώμα και η επιτυχία της ανάνηψης σε μια σύντομη πραγματικότητα εξαρτάται από τη δική μας επίμονη φροντίδα.
Να λοιπόν πώς αναβιώνει και αναβλύζει νοήματα μέσα από τις επίπονες ασκήσεις συναισθήματος
το ποίημα.
Γιάννης Τόλιας
6 Οκτωβρίου 2011 ·
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)