Στον ύπνο μου τραγούδαγα, εντός τεσσάρων τοίχων
Και ξώφαλτσα οι γείτονες αν άκουγαν τα φάλτσα
«πω, πω, πω!» λέγαν «τι παιδί! Και τι διαόλου κάλτσα!»
Ξημέρωνε και νύχτωνε, μια ήλιος, μια φεγγάρι,
Με τη φωτιά που μ’ άναψε το φτερωτό ζαγάρι.
Κι αφού είδα κι απόειδα, απόφαση το πήρα,
Μ’ έκανε σπίρτο η μάνα μου κι ο δρόμος αναπτήρα.
Και πήγα και φορτσάρισα και βγήκα στο μεϊντάνι,
Στα φόρτε μου, τα κόρτε μου σηκώσανε ντουμάνι.
Μες στο παιχνίδι κάηκα και έκαψα καρδούλες
Στο εναλλάξ του έρωτος, σαν του Ζενέ τις δούλες
Με μάτια δεκατέσσερα, τυφλά από το πάθος,
Από φιλί σ’ άλλο φιλί, μου έφυγε η γνάθος!
Κουτσά στραβά πορεύτηκα, τσιγάρο στο τσιγάρο,
Πολλά είδαν τα μάτια μου μα δε φοβάμαι χάρο.
Πετώ στάχτη στα μάτια σας, την Πύρρειο μου νίκη.
Δεν βρήκα αποτσίγαρα ποτέ στη σταχτοθήκη!
Και καταλήγω άφωνος σκαλίζοντας τις στάχτες
Οι άνθρωποι που γνώρισα γεννούσαν καταρράχτες.
Η γνώση φέρνει απόγνωση και κατά το συνήθες
Αφού δεν κόβει η κούτρα μου ακόμα βγάζω σπίθες.
Όσο κρατούν τα κάρβουνα που έχει το μαγκάλι,
Όσα παθαίνει το κορμί τα φταίει το κεφάλι.
Κι εγώ που λες τον έρωτα, τον έχω να κρατιέμαι
Στα βέλη, στα δρεπάνια του, μα δεν τον καταριέμαι
Και στέκομαι στον θάνατο μπροστά, παληκαρίσια
Μπορεί να βρω μια Παναγιά κάτω απ τα κυπαρίσσια
Κάιρο 18/1/2014
*Περί Αγίου Γκάτσου το ανάγνωσμα
.jpg)
