Αγγελίνα Ρωμανού Τον έβλεπa από μακριά...

Αγγελίνα Ρωμανού

Τον έβλεπa από μακριά που είχε ακουμπήσει το χέρι γύρω απ’ την καλύπτρα της. Δυο δάκτυλα έμοιασαν να επιμένουν κάπως περισσότερο στη στροφή που κάνει η περιφέρεια πριν την πανσέληνο. Το δήθεν/για/του/παλιού/καιρού/τη/χάρη, πλανήθηκε ανεπαίσθητα. Ως την τελευταία νότα του malade. Μέχρι τη στερνή σταγόνα υγρασίας του όρθιου. Ίσαμε την αρχή της μοναξιάς.

Της ζωής η γραμμή έγινε πορφύρα.

Κι εγώ με βρήκα.

.
Αγγελίνα Ρωμανού
 17 Ιανουαρίου στις 10:58 μ.μ. ·