Λίτσα Μοσκιού ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ

Λίτσα Μοσκιού

6/3/14 ·

ΔΥΟ ΛΕΞΕΙΣ

Δυο λέξεις άφησα πάνω στο μαξιλάρι σου… 

σαν ξυπνήσεις… να βρεις… 

<< σ’ αγαπώ >>…

δυο λέξεις να πάρεις μαζί σου…

σαν φύγεις…

<< σε ζητώ>>…

δυο λέξεις …

να έχεις για πάντα μαζί σου…

<< σε κρατώ >>…

δυο λέξεις…

δειλά ακούμπησα στα χείλη σου …

<< σε φιλώ >>…

δυο λέξεις μόνο … 

για όταν λείπω…

<< σε κουβαλώ >>…

δυο λέξεις …

<< εσύ κι εγώ >>

κομμάτι απ’ τη σάρκα σου

στο σώμα σου εγώ.

ΛΙΤΣΑ ΜΟΣΚΙΟΥ

ΑΓΑΠΗ ΖΗΛΕΜΕΝΗ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Μάριον Μίντση
5 Μαρτίου 2014
ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΟ ΣΑΛΟΝΙ

ΑΓΑΠΗ ΖΗΛΕΜΕΝΗ!!! Της ΜΑΡΙΟΝ ΜΙΝΤΣΗ

Πόσο ζηλεμένη? Αφού αυτή η ουράνια ευχή…
’’Κι ους ο έρως συνέζευξεν, άνθρωπος μη χωριζέτω’’
σπάνια βρίσκει στους ερωτευμένους την ποθητή εφαρμογή!

Τετέλεσται, μου΄ρχόταν να φωνάξω, έτσι καθώς έβλεπα τη Χριστίνα απέναντί μου, με σπαραγμό να μου δηλώνει:

-Άγγελέ μου, δεν μπορώ άλλο να παλέψω. Αυτός, όχι μόνο το διαζύγιο δεν μου δίνει, απειλώντας με να μου πάρει το παιδί, αλλά κι εσένα πριν απ΄όλους θα συντρίψει.
Χωρίς την ανάσα σου δεν θα υπάρχει ζωή, το ξέρω... τουλάχιστον όμως, εσύ να γλυτώσεις απ΄αυτήν την τιμωρία.

Άλλος ένας ματωμένος ήλιος, που με σάπιζε με της εκδίκησης τα νύχια.
Αχ βρε τύχη μου πλανεύτρα! Γιατί φθονείς, γιατί κακιώνεις μ΄ εκείνους που ευεργετείς?

Μου ήρθε σκοτοδίνη. Άδειο τσουβάλι η ψυχή μου σε ένα οδυνηρό φινάλε, δίχως χειροκρότημα. Μου ζητούσε να φύγει για να λυτρωθώ. Από ποιον να λυτρωθώ? Από τον πόνο?

Ευεργετικό Σινιάλο των Θεών, ο Πόνος της Αγάπης!

Ν΄αφανιστώ από την παρουσία της κι ύστερα να κλυδωνίζομαι στο χάος της υψηλής της απουσίας?
Απ΄ τα ηθελημένα δεσμά του έρωτα και της αγάπης, μου ζητούσε να γλυτώσω?
Όταν όλοι οι δρόμοι της καρδιάς με οδηγούσαν στο ΜΑΖΙ, εξ΄ονόματος ποιας λύτρωσης να εξιλεωθώ από τούτο το φευγιό?

Της έκλεισα το στόμα. Ήθελα στη σιωπή μου να φυλακιστώ.
Την πυρακτωμένη μου κραυγή να σβήσω.
Μαζώχτηκε μέσα μου η ζωή, να πιλατεύει το σκοτάδι, ενώ τα δάκρυα κι οι λυγμοί βλάσταιναν στην πλάση.

Δεν είχα άλλη ελπίδα. Η κόλαση ήταν εκεί.
Εγώ ήμουν εκεί και μόνον Εκείνη δεν ήταν πια εκεί.

Αγάπη, λέει, που είναι με τα δάκρυα ζυμωμένη, αυτή είναι αγάπη αληθινή, αγάπη ζηλεμένη!
Όχι, όχι, δεν ήθελα άλλη αγάπη ζηλεμένη, λίγο χάδι στη ρυτιδιασμένη μου καρδιά, γύρευα να βρω.
Λύγα ψυχή μου, λύγα, μα μην τσακίζεσαι, ‘’διπλώσου, μα μην σπάσεις’’

Όχι δεν μπορώ. Έσπασα. Σωριάστηκα στον καναπέ, συφοριασμένος να κοιτώ τα αποκαϊδια μιας κλεμμένης ευτυχίας, που ράπιζαν την ανημποριά του αντρικού μου γένους.

‘’Σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις, θα πεθάνεις’’ ούρλιαζε ο ποιητής.
Πώς να παλέψω με την Ένοχη Ανοχή μου μόνος?
Η ιστορία στην ερωτική μυσταγωγία, γράφεται πάντα από δύο, όπως τόσο ποιητικά ζωγράφισε ο Σαίξπηρ:

Aγαπιόντουσαν σαν μια αγάπη για δύο.
Ουσία δεν είχαν παρά μόνο μία. Δυο διαφορές, αλλά διαίρεση καμία, γιατί στην αγάπη, ο αριθμός εξολοθρεύεται!

Γύρισα να αφουγκραστώ, της άνανδρης τύψης την ανατριχίλα.
Το όνειρο μου καταγής, με κοίταζε στα μάτια
κι έκλαιγε μονάχο!

Εκείνη τη νύχτα,
ρακένδυτος της πικρής μου καταδίκης,
τράβηξα κατά τη στράτα
που είχε κτιστεί στη θλίψη. -------------- 

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ

Η Αποκάλυψη του Ιωάννη είναι ένα από τα 27 βιβλία της Καινής Διαθήκης. Σύμφωνα με την τελικά επικρατούσα χριστιανική παράδοση θεωρείται ότι γράφτηκε από τον Απόστολο Ιωάννη την περίοδο που ήταν εξόριστος στην Πάτμο το 96 μ.Χ., κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομιτιανού. Ωστόσο η πατρότητα του κειμένου έχει αμφισβητηθεί, με πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση αυτή που διατυπώθηκε από τον Διονύσιο Αλεξανδρείας (247 - 265). Είναι ένα προφητικό, εσχατολογικό βιβλίο. (περισσότερα στη βικιπαίδεια http://el.wikipedia.org/ )

Η ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ ΤΟΥ ΙΩΑΝΝΗ στη δημοτική γλώσσα από την Μητρόπολη Θεσσαλονίκης. Διαβάστε σε μορφή βιβλίου πατώντας τον παρακάτω σύνδεσμο :  

http://www.imth.gr/inst/imth/gallery/K.D/Apokalypsh/index.html

Τζούλια Φορτούνη, καρνάβαλοι

καρνάβαλοι

Τα παιδιά δεν φοράνε μάσκες πια

Κρύβουν τα πρόσωπά τους

Δεν υπάρχουν χαμόγελα

Μόνο κραυγές που σκίζουν

Τους κανόνες της γραμματικής

Ένας αρλεκίνος και μια κολομπίνα

Τσακίζουν την κιμωλία στα δυο

Και την καταπίνουν αμάσητη

Μια σερμπαντίνα ασφυκτικά

Τυλίγει το άρρωστο φως του πρωινού

Πνίγει οριστικά την προοπτική

Στην κίτρινη κουρτίνα

Τα κομφετί γέμισαν το προαύλιο

Ξεγελάστηκαν οι τσαλαπετεινοί

Και ήρθαν να βοσκήσουν

Ατόφια απάτη

Τζούλια Φορτούνη

  http://purplestigmes.blogspot.gr/2013/03/blog-post_8.html

Ελισσαίος Βγενόπουλος χαλκογραφία

χαλκογραφία 

οι σκοτεινές σκέψεις

είχαν σκορπιστεί

λιποτάκτες στο πυκνό σούρουπο

του στεναγμού

βύθισε κάθε πιθανότητα διαφυγής

στ’ αχνιστά εντόσθια της μετάνοιας

πιάστηκε από το γυαλιστερό φερμουάρ

της έπαρσης κι ανασηκώθηκε

βγήκε στο κεφαλόσκαλο της δύσκολης ώρας

και μέτραγε τους δισταγμούς

που χάνονταν στο δύσβατο

κάποιου χαμόγελου

μέτραγε και τις αποκεφαλισμένες προσδοκίες

που βούλιαζαν στα ήρεμα νερά 

μιας τσαλακωμένης χαλκογραφίας

ακούμπησε στη μεσοτοιχία 

ενός ‘’δεν βαριέσαι’’

κι άκουγε τα βαριά βήματα

των ελαφρυντικών του

να διασχίζουν διαγώνια

τη σάλα της αυτοσυντήρησης

τρομαγμένος έδεσε τα χέρια στο στήθος

και τη βεβαιότητα γύρω από το λαιμό

ενός σύντομου αποχαιρετισμού 

έσβηναν τ’ άστρα του αναπάντεχου

και χάνονταν στη σκοτεινιά που χάνονταν κι οι σκέψεις

σήκωσε δύστροπο αέρα

και είναι τρομερό να κρεμιέσαι

στο κατάρτι της μνήμης

χωρίς ούτε ένα αστέρι

για σημάδι επιστροφής

1.3.14

Ελισσαίος Βγενόπουλος

1 Μαρτίου

Χρήστος Υφαντής, ΑΝΟΙΞΗ (από τη ποιητική συλλογή "Στου Έρωτα τη Ρέμβη", εκδόσεις Bookstars)

Καλλιτέχνης Σάντρο Μποτιτσέλι (1445-1510) Τίτλος Primavera (λεπτομέρεια) 1482 BOTTICELLI, Sandro Primavera Τέμπερα σε ξύλο, 203 x 314 εκατοστά Galleria degli Uffizi, Φλωρεντία
Μέσον τέμπερα σε πίνακα

Ο Χρηστος Υφαντης
1 Μαρτίου
Κι επιτέλους!
Ήρθε, λυσίπονη, η ΑΝΟΙΞΗ!!!

ΑΝΟΙΞΗ

Ξενύχτησε στις κόγχες του άπιστου χρόνου,

μέθυσε με την ψευδαίσθηση της καρμικής σχέσης,

ίδρωσε κυνηγώντας άπιαστο όνειρο,

βράχηκε με στοιχειωμένες απορίες,

άφησε ξεσκέπαστη τη μοναξιά του

τις ανάστερες χειμωνιάτικες νύχτες.

Εξαντλημένος, ανακόλουθος, αναξιόχρεος

μάχεται το κρεσέντο του πυρετού της ανάγκης

ψελλίζοντας βραχνά στίχους

που ως τώρα δεν έγιναν τραγούδι.

Κι επιτέλους!

Ήρθε, λυσίπονη, η ΑΝΟΙΞΗ!!!

Με βάλσαμο βλέμμα τον σκέπασε,

με φιλί προσευχή τον πότισε.

Αγκάλιασε τα λάθη του,

χάιδεψε το παράπονό του,

παρηγόρησε τις εμμονές του.

Του χάρισε νέα φτερά.

Ηλιοτρόπια ζωγράφισε

με κόκκινους ψιθύρους στο πεπρωμένο του.

Άφησε τρυφερά στη χούφτα του το χαμένο κλειδί,

φύσηξε μέσα του ελπίδες και εξιδανικεύσεις,

γέννησε αειθαλή όνειρα!

Πάνω του ξύπνησε μια αιτία

βρέχοντας ρουμπίνια και κοράλλια!

Έτσι είν' η Άνοιξη!

Δίνει πάντα το φιλί της ζωής

στους αδύναμους ΕΡΩΤΕΣ...

Το παρόν πόνημά μου περιέχεται στη συλλογή με τίτλο
"Στου Έρωτα τη Ρέμβη",
που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Bookstars (τηλ. 2108072643).
Παραθέτω τον σύνδεσμο και το ISBN για όποιους/ες ενδιαφέρονται
να με τιμήσουν με την επιλογή τους από το Bookstars
ή άλλα ηλεκτρονικά βιβλιοπωλεία,
ή ανέξοδα μέσω των βιβλιοπωλείων της περιοχής τους.

http://bookstars.gr/User/BookDetails.aspx?Id=5buTeBJYhjbKSrJ16fESgw%3D%3D&CId=bMX9q1QqstY%3D

ISBN: 978-960-571-019-4

Γιάννης Τόλιας Ο ΛΥΚΟΣ ΤΗΣ ΑΠΟΥΣΙΑΣ ΣΟΥ

Γιάννης Τόλιας
1 Μαρτίου