χαλκογραφία
οι σκοτεινές σκέψεις
είχαν σκορπιστεί
λιποτάκτες στο πυκνό σούρουπο
του στεναγμού
βύθισε κάθε πιθανότητα διαφυγής
στ’ αχνιστά εντόσθια της μετάνοιας
πιάστηκε από το γυαλιστερό φερμουάρ
της έπαρσης κι ανασηκώθηκε
βγήκε στο κεφαλόσκαλο της δύσκολης ώρας
και μέτραγε τους δισταγμούς
που χάνονταν στο δύσβατο
κάποιου χαμόγελου
μέτραγε και τις αποκεφαλισμένες προσδοκίες
που βούλιαζαν στα ήρεμα νερά
μιας τσαλακωμένης χαλκογραφίας
ακούμπησε στη μεσοτοιχία
ενός ‘’δεν βαριέσαι’’
κι άκουγε τα βαριά βήματα
των ελαφρυντικών του
να διασχίζουν διαγώνια
τη σάλα της αυτοσυντήρησης
τρομαγμένος έδεσε τα χέρια στο στήθος
και τη βεβαιότητα γύρω από το λαιμό
ενός σύντομου αποχαιρετισμού
έσβηναν τ’ άστρα του αναπάντεχου
και χάνονταν στη σκοτεινιά που χάνονταν κι οι σκέψεις
σήκωσε δύστροπο αέρα
και είναι τρομερό να κρεμιέσαι
στο κατάρτι της μνήμης
χωρίς ούτε ένα αστέρι
για σημάδι επιστροφής
1.3.14
Ελισσαίος Βγενόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου