Κυριακή 9 Μαρτίου 2014

Τζούτζη Μαντζουράνη, ...

Edvard Munch (Έντβαρτ Μουνκ) Η γυναίκα και η καρδιά", 1896.


Tzoutzi Mantzourani
 9/3/2014
...


Μικρό και δύσπιστο αγόρι,

εσύ,

που φοβάσαι να πιστέψεις

στον έρωτα.
Εσύ ,
που κάνεις τον αδιάφορο
και τον σκληρό.
Βλέπω το στέρνο σου
πως ανεβοκατεβαίνει.
Ακούγεται η καρδιά σου
μέχρις εδώ,
έτσι που στέκομαι
απέναντί σου,
Χτυπάει στα μηνίγγια μου
και μου τρυπάει το μυαλό.
Αυτό, που πρέπει
να 'χω εγώ
και για τους δυό μας.
Αν δεις ποτέ
ψυχρή και αδιάφορη γυναίκα
να σε κοιτά στα μάτια,
μην την πιστέψεις!
Να ξέρεις!
Θέλει πολύ πόνο
για να θάψεις την καρδιά σου
ζωντάνή.

ΤΖΟΥΤΖΗ ΜΑΝΤΖΟΥΡΑΝΗ. ΜΑΡΤΙΟΣ 2014



Οδηγός για επίδοξους συγγραφείς, του Βαγγέλη Ραπτόπουλου





Σε κάποια από τις συνεντεύξεις που έδωσε αμέσως μετά την ιλιγγιώδη επιτυχία των πρώτων του μυθιστορημάτων, ο συγγραφέας της Eταιρείας καί του Πελάτη, Tζον Γκρίσαμ, έσπευσε να αποκαλύψει το μυστικό του. Πριν αρχίσει να γράφει, την εποχή που ήταν ακόμα ένας άσημος δικηγόρος, έκοψε από το περιοδικό «Writer’s Digest» έναν Oδηγό για επίδοξους συγγραφείς έργων αγωνίας.


O Γκρίσαμ έστησε την πλοκή των μυθιστορημάτων του με βάση τον χρηστικό αυτόν οδηγό, τον οποίο υποτίθεται ότι είχε καρφιτσωμένο μπροστά στο γραφείο του όσον καιρό έγραφε:
Άρχισε με δράση· την εξηγείς αργότερα.
Δυσκόλεψε όσο μπορείς τον πρωταγωνιστή σου.
Eνοχοποίησέ τον νωρίς, τον ξεπληρώνεις αργότερα.
Δώσε στον πρωταγωνιστή κίνητρο.
Δώσε στον πρωταγωνιστή προσωπικό συμφέρον.
Δώσε στον πρωταγωνιστή περιορισμένο χρόνο δράσης· μετά, συντόμευσέ τον κι άλλο.
Διάλεξε το χαρακτήρα του σύμφωνα με τις δικές σου ικανότητες.
Γνώριζε τον προορισμό σου πριν ξεκινήσεις.
Mη δοκιμάζεις εκεί που άλλοι απέτυχαν.
Mη γράφεις αυτά που δεν θα διάβαζες.


H ευστοχία και η αποτελεσματικότητα των δέκα αυτών εντολών δεν αποδεικνύονται μόνον από την κυκλοφοριακή επιτυχία των μυθιστορημάτων τού Γκρίσαμ σε ολόκληρο τον σημερινό δυτικό κόσμο (μέσα σε δώδεκα μόνο μήνες πουλήθηκαν πάνω από δέκα εκατομμύρια αντίτυπα των έργων του). Ένας υπομονετικός μελετητής θα μπορούσε εύκολα να διαπιστώσει ότι η προαναφερθείσα συνταγή φαίνεται να έχει χρησιμοποιηθεί, όχι μόνο για τη συγγραφή θρίλερ και γενικά έργων της σύγχρονης μαζικής λογοτεχνίας, αλλά και για σπουδαία κλασικά έργα, όπως είναι, φέρ’ ειπείν, το Έγκλημα και τιμωρία.


Πραγματικά, ο Nτοστογιέφσκι αρχίζει με δράση (στο πρώτο κεφάλαιο, ο Pασκόλνικοβ προβάρει το φόνο τής γριάς), δυσκολεύει τον πρωταγωνιστή του όσο μπορεί (φέρνει τον Pασκόλνικοβ αντιμέτωπο, όχι μόνο με την αστυνομία, αλλά και με τις ερινύες τής συνείδησής του),τον ενοχοποιεί νωρίς για να τον ξεπληρώσει αργότερα (στην τελευταία σελίδα του μυθιστορήματος, όταν ο Pασκόλνικοβ οδηγείται στη φυλακή, ο συγγραφέας μάς λέει ότι τα βάσανα του ήρωά του θα κρατούσαν επτά μόνο χρόνια και μετά θ’ άρχιζε γι’ αυτόν μιά καινούρια ζωή, στη διάρκεια της οποίας θα ξαναγεννιόταν) κ.λπ. κ.λπ.


Kάθε μία από τις εντολές τού Oδηγού για επίδοξους συγγραφείς φαίνεται να έχει σχολαστικά τηρηθεί, αυτό όμως δεν σημαίνει ότι ο Nτοστογιέφσκι έγραψε το αριστούργημά του με βάση κάποια συνταγή. O δεκάλογος που χρησιμοποίησε ο Γκρίσαμ μπορεί να απορρέει και να επαληθεύεται από πολλά σημαντικά λογοτεχνικά έργα, μόνος του όμως δεν αρκεί για να δημιουργήσεις ούτε ένα θρίλερ που-να-σου-κόβει-την-ανάσα.


Kατά την ταπεινή μου γνώμη, τα μυθιστορήματα που μας συναρπάζουν δεν γράφονται με βάση συνταγές, οδηγούς καί εντολές. Όσο για τον ίδιο τον Γκρίσαμ, αν και ηχεί ως σκέτη παραδοξολογία, δεν πιστεύω ότι του φάνηκε χρήσιμος ο δεκάλογος. Aντιθέτως, ήταν ο αμερικανός συγγραφέας που… φάνηκε χρήσιμος στο δεκάλογο, χρησιμοποιώντας τον συγγραφικό του εαυτό με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.


Xρειάζεται και κάτι ακόμα, εκτός από τη διεκπεραίωση δέκα εντολών, όσο σοφές κι αν είναι αυτές. Xρειάζεται να βάλεις ένα μεγάλο μέρος από το συνειδητό και το υποσυνείδητό σου, χρειάζεται να βάλεις μες στο παιχνίδι τον αστάθμητο αυτόν παράγοντα που συνήθως αποκαλούμε ταλέντο στην αφήγηση, ώστε να δουλέψει αποτελεσματικά η μηχανή που γεννάει ένα άξιο λόγου μυθιστόρημα. Aλλιώς θα έπρεπε, μετά την αποκάλυψη του μυστικού τού Γκρίσαμ, να έχουν εμφανιστεί δεκάδες μιμητές του, εκατοντάδες, χιλιάδες χρήστες του Oδηγού, οι οποίοι θα έγραφαν εξίσου επιτυχημένα ― από κυκλοφοριακή άποψη τουλάχιστον ― μυθιστορήματα με τα δικά του.


Όπως λέει κι ένας από τους αγαπημένους μου συγγραφείς: Στη λογοτεχνία, η σημασία της αφήγησης είναι σπουδαιότερη από όλες τις άλλες πτυχές του έργου ενός συγγραφέα. Oι χαρακτήρες, το θέμα, το ύφος, τίποτα απ’ αυτά δεν έχει αξία, αν αυτό που διαβάζεις είναι βαρετό. Aν η ιστορία σε αιχμαλωτίζει, όλα τ’ άλλα μπορούν να συγχωρεθούν.


Σε τελική ανάλυση, εάν κάποιος επίδοξος συγγραφέας τρέφει αμφιβολίες, μια δοκιμή θα τον πείσει. Aς στήσει την πλοκή τού μυθιστορήματός του με βάση τη μαγική συνταγή τού «Writer’s Digest», κι ας στρωθεί στη δουλειά. Bάζω προκαταβολικά στοίχημα ότι, εάν το εγχείρημά του στεφθεί με την παραμικρή επιτυχία, αυτό θα οφείλεται στις αφηγηματικές του ικανότητες και στο όποιο συγγραφικό του ένστικτο, κι όχι στον σύντομο δεκάλογο που δημοσιεύτηκε εδώ. Aν πάλι τύχει και διαψευστώ, ο επίδοξος συγγραφέας θα έχει κερδίσει κάτι περισσότερο από ένα απλό στοίχημα μαζί μου.


(Απόσπασμα από το βιβλίο "Η δική μου Αμερική", εκδ. Κέδρος)





Πρόσκληση - Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια – 10/03/2014, στις 20:30


Στα πλαίσια του σεμιναρίου «Αφήγηση Ζωής»(http://afigisizois.wordpress.com/about/) πραγματοποιούνται για τέταρτη χρονιά, αφιερώματα σε προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών που έχουν αφήσει το στίγμα τους στον τομέα τους, όπως οιΖυράννα Ζατέλη, Κώστας Μουρσελάς, Περικλής Κοροβέσης, Φωτεινή Τσαλίκογλου, Τασούλα Βερβενιώτη,Σωτήρη Δημητρίου, κ.ά..


Η επόμενη συνάντηση του φετινού κύκλου, που θα γίνει στον Πολυχώρο Τέχνης Αλεξάνδρεια, στις 10 Μαρτίου 2014, στις20:30, αφιερώνεται στον συγγραφέαΒαγγέλη Ραπτόπουλο, σε δύο επιμέρους ενότητες:
Η πρώτη ενότητα, αφορά μία εφ’ όλης της ύλης «Αφήγηση Έργου – Ζωής» του συγγραφέα, με αφορμή το πρόσφατο βιβλίο του: Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας, των εκδόσεων Ίκαρος.
Η δεύτερη ενότητα, στις αιτίες και στις λύσεις της σημερινής κρίσης, με αφορμή τα άρθρα που συμπεριλαμβάνονται στο εν λόγω βιβλίο του, τα οποία πρωτοδημοσιεύτηκαν στο tvxs.grστα πλαίσια της Έρευνας για την Κρίση που διεξάγει ακτιβιστικά η Κρυσταλία Πατούλη, από το 2010 έως σήμερα, καισυμμετέχει σε αυτήν και ο καλεσμένος. Επίσης για τα αποτελέσματα της έρευνας θα μιλήσουν οι: Στέλιος Καβύρης, Κωνσταντίνος Κατσίμπρας, Ρένια Πουρνάρα.


Τη βραδιά θα κλείσουν μουσικά οι Naif (κοντραμπάσο, μπουζούκι, φλάουτο – κιθάρα) σε διασκευασμένα τραγούδια του έρωτα και της αλητείας, κορυφαίων Ελλήνων δημιουργών (naifnaifgr.blogspot.gr). Το εισιτήριο ειδικά για όσους θα παραμείνουν να παρακολουθήσεουν τη μουσική τους παράσταση, θα είναι 5 ευρώ (με ένα ποτήρι κρασί).


*Υπενθυμίζεται και η πρόσκληση στο δωρεάν εισαγωγικό μάθημα του Σεμιναρίου Αφήγηση Ζωής την ίδια μέρα στον ίδιο χώρο, στις 6:30μμ. Περισσότερα:http://afigisizois.wordpress.com/about/


Info: Πολυχώρος Τέχνης Αλεξάνδρεια, Δευτέρα 10 Μαρτίου 2014 και ώρα 8:30μμ, Σπάρτης 14, Πλατεία Αμερικής. Τηλ: 210-8673655. Η είσοδος είναι ελεύθερη για την εκδήλωση.


Ο Βαγγέλης Ραπτόπουλος (Αθήνα, 1959) εξέδωσε το πρώτο του βιβλίο στα είκοσί του. Έχει δημοσιεύσει μυθιστορήματα και νουβέλες: Η αυτοκρατορική μνήμη του αίματος, Λούλα, Mαύρος γάμος, Χάσαμε τον Μπαμπά, Φίλοι, Η Μεγάλη Άμμος, Η πιο κρυφή πληγή κ.ά. Σπονδυλωτά έργα: Έμμονες ιδέες, Η γενιά μου, Ιστορίες της Λίμνης. Μεταξύ χρονικού και αυτοβιογραφίας: Ακούει ο Σημίτης Μητροπάνο;, Η δική μου Αμερική, Λίγη ιστορία της νεοελληνικής λογοτεχνίας, Η υψηλή τέχνη της αποτυχίας. Καθώς και μεταφρασμένα αποσπάσματα από αρχαίους έλληνες συγγραφείς. Τα τζιτζίκια εκδόθηκαν στα αγγλικά, Η απίστευτη ιστορία της πάπισσας Ιωάννας στα ιταλικά. Ο εργένης μεταφέρθηκε στον κινηματογράφο, ταΔιόδια στην τηλεόραση, ενώ Η επινόηση της πραγματικότητας διασκευάστηκε για το θέατρο. Συνολικά έχουν τυπωθεί περισσότερα από 250.000 αντίτυπα των βιβλίων του. Τοπροσωπικό αρχείο του βρίσκεται στη Γεννάδειο Βιβλιοθήκη.

 http://tvxs.gr/news/egrapsan-eipan/odigos-gia-epidoksoys-syggrafeis-toy-baggeli-raptopoyloy

Ελισσαίος Βγενόπουλος βροχή


βροχή 


προσπέρασε μια ετοιμοπαράδοτη έγνοια
και χώθηκε στο σοκάκι ενός υδροφόρου λυγμού
από πάνω του έκαιγε ο λαμπρός δίσκος
με τις κίτρινες αποδημίες

από τα δυτικά
έφτανε μια μετανιωμένη βροχή
λιώνοντας στο διάβα της
τον ορίζοντα των πεσμένων ιδανικών

η ανησυχία απορροφούσε κάθε πιθανότητα ευτυχίας
και το αεράκι της λήθης
παράσερνε κάθε φιλαράκι προειδοποίησης 

βάδιζε αργά και σταθερά
τυλίγοντας γύρω από το μπράτσο του
την κορδέλα της ημέρας
και την κατήφεια του καιρού αργότερα αφήνιασαν 
οι γωνιές των τύψεων
δάγκωσαν τους χιτώνες της βροχής 
και χώθηκαν κάτω από τα υπόστεγα της προσμονής 

τ’ απόγευμα με μισή σκέψη κι ένα βήμα
βρέθηκε μέσα στις σταγόνες της εποχής
είναι και οι προσδοκίες σαν τη βροχή
σε μουσκεύουν χωρίς να μπορούν να σε ξεδιψάσουν

8.3.14


Ελισσαίος Βγενόπουλος


Σάββατο 8 Μαρτίου 2014

Χλόη Κουτσουμπέλη ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ


Χλόη Κουτσουμπέλη
 8/3/14
ΑΠΟΣΠΑΣΜΑ

Κι αφού τόσο φοβάσαι
να με χαρείς ολόκληρη
-ποτέ όλη μαζί-
ποτέ τρομακτική
μες στην ολότητά μου,
(και στήθος και μυαλό
και αλάτι και νερό)
από μένα πάρε μόνο τα πόδια
τα ολισθηρά μου πέλματα
που αφήνουν τα ίχνη τους
στο βούτυρο,
τους μηρούς και τους γλουτούς
κι εκείνη την εγκοπή στο γόνατο
από το φερμουάρ γοργόνας.
Διπλό το όφελος εξάλλου.
Χωρίς τα πόδια μου
πώς θα μπορώ να διαφεύγω στα ποιήματα;

ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Αισθητική διαδραστικότητα και "λαική" συνείδηση.


ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ, ΕΙΣΗΓΗΣΗ: Αισθητική διαδραστικότητα και "λαική" συνείδηση.

Επισημάνσεις – Διαπιστώσεις – Δυνατότητες.

Στο σύγχρονο παγκοσμιοποιημένο πεδίο, που κυριαρχούν εταιρικά συμπλέγματα πολυμέσων, υπάρχει εν εξελίξει μια αναπόφευκτη πάλη και σύγκρουση του "τοπικού" με το " παγκόσμιο". Αναμφίβολα η παγκοσμιοποίηση επηρεάζει καταλυτικά και μεταποιητικά βασικούς τομείς του λαικού πολιτισμού και γενικά την πολιτιστική κληρονομιά ενός τόπου. Αραγε ποία η σχέση και ποίος είναι ο κοινός τόπος της αισθητικής διαδραστικότητας και της άκρατης χρήσης των τεχνολογικών μεθόδων επικοινωνίας, προώθησης και επιβολής των σύγχρονων αποκρυσταλλώσεων, με τη "λαική" δημιουργικότητα , που πηγάζει από τη «λαική» συνείδηση και συνθέτει το φάσμα του «λαικού» πολιτισμού, προσδίδοντας χαρακτήρα και ιδιαίτερα χαρακτηριστικά στους πολίτες; Η λαική δημιουργικότητα έχοντας φορέα της την παραδοσιακή βιωμένη γνώση, μπολιάζεται από το "ναιβικό" βλέμμα του λαικού καλλιτέχνη που εκφράζεται αυθόρμητα και ανεπιτήδευτα. Ο καλλιτέχνης αυτός μέχρι το πρόσφατο παρελθόν είχε κίνητρο και όραμα του την έκφραση του κόσμου του, ώστε να προξενήσει με τις δημιουργίες του αισθητική συγκίνηση στον συνάνθρωπο του, ο οποίος αναγνώριζε σε αυτές τις ρίζες και τα βιώματα του. Μία πολύ σύντομη αλλά βασική αναφορά στον νεοελληνικό «λαικό» πολιτισμό και την ποικιλομορφία του είναι διαφωτιστική και ενδεικτική για τους ιστορικούς και κοινωνικούς παράγοντες που διαμόρφωσαν τη «λαική» συνείδηση στον ελληνικό χώρο. Ήδη από τον 18ο αιώνα η άνθιση της «λαικής» τέχνης είναι εμφανής. Η επιθυμητή σύνδεση του παρόντος με το ένδοξο παρελθόν είχε βασική προυπόθεση την καλλιτεχνική ανάπτυξη. Η ανάπτυξη αυτή με την αυθόρμητη ποιητική διάθεση των δημιουργών φέρνει καλλιτεχνική άνοδο. Κάτι που βέβαια υποστηρίζεται από την οικονομική και πνευματική ανάπτυξη που επικρατεί τότε, ιδιαίτερα στον επτανησιακό χώρο, ο οποίος αν και κατέχεται και διοικείται από ευρωπαικές δυνάμεις και πρότυπα, ήδη από τον 16ο αιώνα, είναι δέκτης, φορέας και εκφραστής των ιδεών του ευρωπαικού τρόπου ζωής και του διαφωτισμού. Παράλληλα όμως ανθεί στο γενικό ελλαδικό χώρο και κατεξοχήν στα νησιά μια αξιόλογη παραδοσιακή «λαική» τέχνη. Ξυλόγλυπτα εκκλησιών, κρήνες, ακρόπρωρα, κεραμικά, υφαντά, κεντήματα και άλλα δημιουργήματα πολλών ανωνύμων, αλλά και κάποιων επωνύμων. Το 1829 ο Κων/νος Παπαδημητρίου από τα Άγραφα, με το απλοικό ύφος του λαικού τεχνίτη απαθανάτισε τον αγωνιστή της επανάστασης Γεώργιο Καραισκάκη σε μικρό επιζωγραφισμένο ξυλόγλυπτο. Σχεδόν παράλληλα η ύπαρξη των τηνιακών μαρμαρογλυφείων, που παρήγαγαν διακοσμημένες ταφόπλακες και αρχιτεκτονικά εξαρτήματα. Η ύπαρξη στην Αθήνα του εργαστηρίου «Ερμογλυφείον» μέχρι την ίδρυση του Σχολείου των Τεχνών το 1837 εκφράζει σε μεγάλο βαθμό το κύριο μέλημα πολλών καλλιτεχνών για αναβίωση και προσέγγιση των λαικών και κλασικών προτύπων με τους τρόπους βέβαια της σύγχρονης ζωής. Η λαική συνείδηση διαποτίζει την εικαστική έκφραση και σημαντικά τόσο τη λαική όσο και τη «ναίφ» ζωγραφική και λιθογραφία που παράγει θαυμάσια έργα. Αν και σήμερα τα δημιουργήματα αυτά κατατάσσονται και αναλύονται στο γενικό φαινόμενο της τέχνης των «περιθωρίων» είναι πολύτιμα πρότυπα ταύτισης συνείδησης και έκφρασης, βιώματος και απεικόνισης, αυθεντικότητας και αγνής αφέλειας. Χωρίς βέβαια να λείπει σε ποικίλες περιπτώσεις το επίπλαστο, το «κίτς» και το «ιμιτασιόν».


Με αυτή την προσέγγιση ανακαλύφθηκαν και εκτιμήθηκαν στον 20ο αιώνα οι μεταβυζαντινοί λαικοί εικονογράφοι και τοιχογράφοι, η διακοσμητική ζωγραφική του 18ου αιώνα στα Αμπελάκια, στη Βέροια, στη Σιάτιστα, στο Πήλιο και αλλού. Κορύφωση του λαικότροπου πάζλ οι εικονογραφήσεις του Παναγιώτη Ζωγράφου και αργότερα τα ελληνοκεντρικά και χρωματικά αξιόλογα έργα του λαικο-ναίφ Θεόφιλου. Όμως από τα μέσα του 20ου αιώνα η αλλοτρίωση της υπαίθρου, η ισοπέδωση από τον μοντέρνο τρόπο ζωής ηθών και εθίμων, η απομυθοποίηση της παράδοσης και η επικράτηση διεθνώς της σύγχρονης τέχνης έθεσε πράγματι σε ένα φαινομενικά ειδυλλιακό περιθώριο τη «λαική» τέχνη που συνέχισε να αναπαράγεται από μικροαστούς καλλιτέχνες. Ηδη με αυτή την προσαρμογή και τον προσανατολισμό πολλών στην εμπορική της αξιοποίηση έχασε σε σημαντικό βαθμό την αυθεντικότητα της ακολουθώντας τη στείρα κατεύθυνση της επανάληψης και όχι της εξελικτικής συνέχειας.Η αναφορά στις ιστορικές πηγές και την εξέλιξη της «λαικής» τέχνης εμπεδώνει την πεποίθηση ότι παρόλη την παγκοσμιοποιημένη τάση της ζωής και του κόσμου η λαική συνείδηση έχει τη δυνατότητα και νέων προσαρμογών. Απλά στην εποχή μας τα προσωπικά κίνητρα έχουν αντικατασταθεί από τα κοσμοπολίτικα πεδία εκμετάλλευσης των πάντων. Με αυτά τα δεδομένα τα πρότυπα της « λαικής» συνείδησης αλλάζουν αλλά δεν παύουν και να υφίστανται.


Ευνόητα η διαμορφωμένη συνείδηση σαν διαδικασία σύναψης του παρελθόντος και του παρόντος δημιουργεί μηχανισμούς αντίστασης ενάντια στη λήθη με το να διατηρεί και να συντηρεί ζωντανά σύμβολα, τελετουργίες, εθιμικές συμπεριφορές, δηλαδή όσα συνθέτουν την παραδοσιακή ταυτότητα. Η τάση για εξάλειψη όμως αυτής της ταυτότητας ή μάλλον ο εκσυγχρονισμένος μετασχηματισμός της με την μεγιστοποίηση της επικαιρικής μνήμης, που αντιδιαστέλλεται με τη συλλογική μνήμη, είναι ένα βασικό αίτημα της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας. Σε ποιο βαθμό άραγε έχει συντελεστεί αυτό το νέο αίτημα για τον μετασχηματισμό της υπάρχουσας «λαικής» συνείδησης στην υπερκαταναλωτική κοινωνία μας; Μήπως η διπολική του υπόσταση που στη μια φάση της υποστηρίζει την συντηρητική αντιγραφή των προτύπων και στη άλλη την ανανέωση-αλλαγή, η οποία εμπεριέχει και την τάση της πιθανής εκμηδένισης, οδηγήσει τη «λαική» συνείδηση στην πλήρη ελαστικότητα;


Ο «λαικός» πολιτισμός στην εποχή μας, σε όλες του τις εκφάνσεις, (π.χ οικήματα, τοπικές φορεσιές, υφαντική, κεντητική, αργυροχοία, χρυσοχοία, μεταλλοτεχνία, ζωγραφική αντικειμένων, λιθογλυπτική, αγγειοπλαστική, νηματοβαφές, εργαλεία, χορός, τραγούδι κ.α) τείνει να αποσυνδεθεί από την υποτιθέμενη φυσιολογική και αβίαστη γένεση του στα πλαίσια των τοπικών κυρίως κοινωνιών. Σαν αντικείμενο γνώσης μελετάται, ταξινομείται και γίνεται "αξιοθέατο" σε ειδικούς χώρους, λαογραφικά μουσεία, εθνολογικά ινστιτούτα και ιδρύματα. Ο παραδοσιακού τύπου "εξωτισμός" του, σε σχέση με τις νέες αισθητικές τάσεις και τα ενίοτε εξαμβλωματικά πρότυπα της παγκοσμιοποιημένης αγοράς και της διαδραστικής εικαστικής και πνευματικής επικαιρότητας, τον εξοβελίζει στις τάξεις της απλοικής ιδιωματικής έκφρασης (μία αρνητική επιρροή της παγκοσμιοποίησης).


Βέβαια δεν τον αποκλείουν από το συναλλακτικό παιγνίδι, αφού όλα μπορούν να γίνουν είδη προς κατανάλωση και να έχουν λόγο ύπαρξης όταν αποδίδουν οικονομικά. Εδώ είναι καθοριστική η θέση της γενικής πολιτιστικής πολιτικής, αλλά και οι θέσεις ομάδων πίεσης, καλλιτεχνών και φορέων όσον αφορά την υποστήριξη του. Πολλοί τομείς της «λαικής» παράδοσης και έκφρασης μπορούν να κινήσουν το επιχειρηματικό ενδιαφέρον και με κατάλληλη καινοτόμα προσέγγιση να φθάσουν στη διαδικασία παραγωγής-πιθανόν και μεγάλης. Αναφέρω ενδεικτικά την περιοχή της κατασκευής χρηστικών προιόντων εσωτερικού χώρου, της ένδυσης-μόδα, της διατροφής, του design γενικότερα.


Είναι πολλές οι δυνατότητες που έμπρακτα διαφαίνονται σε αυτό το πεδίο με σύγχρονες δημιουργίες που έχουν την έμπνευση τους σε αναγνωρίσιμα παραδοσιακά καλλιτεχνικά μοτίβα. Συγκεκριμένα με την παροχή γενικής υποδομής, ικανών τεχνικών γνώσεων, οριοθέτηση τρόπων και μέσων, βάσεις ψηφιακών δεδομένων με υποδείγματα και ιστορικές πηγές, αλλά το κυριότερο υπόδειξη τοπικού χώρου-τόπου-περιφέρειας, με την ευρύτερη έννοια του όρου, που οι συμμετέχοντες θα μελετήσουν και θα αντλήσουν τα « λαικά» μοτίβα της έμπνευσης τους. Με τον τρόπο αυτό ενθαρρύνονται επιχειρήσεις του ανάλογου κλάδου να επενδύσουν στο σχεδιασμό του εγχειρήματος που μπορεί να είναι διακρατικής εμβέλειας και που είναι ένα δυνατό στρατηγικό μέσο ανταγωνιστικότητας με την παραγωγή νέων προιόντων. Η εφικτή επιτυχία και η ζήτηση των προιόντων στην αγορά θα αποδείκνυε μια θετική παράμετρο της παγκοσμιοποίησης, αφού πυροδοτεί δημιουργικές αναμορφώσεις της πολιτιστικής κληρονομιάς και ιδιαίτερα της «λαικής» τέχνης.


Διαπιστώνεται συμπερασματικά ότι η πολιτιστική ανάπτυξη στα όρια του παγκόσμιου" χωριού" συντελείται με κοινούς παρονομαστές και κώδικες. Βασίζεται στη χρήση μοντέλων/προτύπων που έχουν δομηθεί από τα media της παγκοσμιοποιημένης κοινωνίας προς ευρεία κατανάλωση. Οι βιωματικές έννοιες του έθνους, της μητρικής γλώσσας και των συναφών διαλέκτων, της τοπικής-παραδοσιακής αισθητικής σαν έκφρασης των βαθύτερων βιωμάτων και της « λαικής» συνείδησης, της συστηματικής σκέψης, της επιλεγμένης γνώσης και άλλες συναφείς διαδικασίες που συνθέτουν την πνευματική καλλιέργεια έχουν παραχωρήσει την πρωτοκαθεδρία σε μια κοινή και χωρίς στεγανά επικοινωνιακή πρόσληψη πληροφοριών. Η πρόσληψη αυτή εξυπηρετεί την « αγορά»-παγκόσμια βιομηχανία, διαδύκτιο, κ.α. Ετσι η διαμόρφωση της ατομικής αλλά και της συλλογικής συμπεριφοράς καθίσταται εύπλαστη από τα εταιρικά συμπλέγματα των πολυμέσων και των οικονομικοπολιτικών τους τάσεων. Σε αυτόν τον κίνδυνο που ελλοχεύει και επαυξάνεται από την παγκόσμια οικονομική κρίση και τα απειλητικά συγκοινωνούντα δοχεία των αδιεξόδων της η εξατομικευμένη αλλά κύρια η συλλογική ανθρώπινη αντίδραση θα δώσει τις δύσκολες επιλύσεις. Ίσως τα τεράστια graffiti που καλύπτουν τοίχους και οχήματα στις πρωτεύουσες του κοσμοπολιτισμού εκφράζοντας με κοινή γλώσσα μηνύματα, εικόνες, ιδέες, κρίσεις , φαντάσματα και εφιάλτες του σύγχρονου ανθρώπου πηγάζουν σε μεγάλο βαθμό από μια γονιδιακού τύπου καλλιτεχνική «λαική» συνείδηση που θέλει να τονίσει παντού την παρουσία και τη δύναμη της χωρίς την απαραίτητη εξάρτηση από την παγκοσμιοποιημένη αγορά.



ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

Το κείμενο περιλαμβάνεται στον συλλογικό τόμο ΠΡΟΣ ΤΗ ΝΕΑ ΑΝΘΡΩΠΟΛΟΓΙΑ, με επιστημονική επιμέλεια του καθ. Βασίλη Φιοραβάντε, εκδόσεις Αρμός.


Βασική βιβλιογραφία:


Στέλιος Λυδάκης, Οι Ελληνες Ναίφ Ζωγράφοι, Ιδρυμα Παναγιώτη και Εφης Μιχελή, Αθήνα 1987.


Η άνθηση της Λαικής τέχνης, εφημ. Η Καθημερινή, Ένθετο Επτά Ημέρες, Κυριακή 11 Ιουνίου 1995.


Νίκος Κοτζιάς, Εισαγωγή στο βιβλίο της Ulrich Beck,Tί είναι η παγκοσμιοποίηση; Καστανιώτης, Αθήνα 2000.


Κώστας Ευαγγελάτος, Προσωπογραφίες και συνθέσεις (17ος-20ος Αιώνας), επιστημονική επιμέλεια Γεώργιος Ν. Μοσχόπουλος, Συλλογή Κοργιαλενείου Ιστορικού και Λαογραφικού Μουσείου Αργοστολίου, Κοργιαλένειο Ιδρυμα, Αθήνα 2004.


David Held, Anthony McGrew, Παγκοσμιοποίηση/ Αντι-Παγκοσμιοποίηση. Πολύτροπον, Αθήνα 2004.


Αλέξανδρος Μπαλτζής, Τα νέα μέσα και οι Τέχνες. Διαδραστικότητα, Μη Γραμμικότητα και Ανασυγκρότηση της Καλλιτεχνικής Επικοινωνίας. University Studio Press, Θεσσαλονίκη 2006.


ΚΩΣΤΑΣ ΕΥΑΓΓΕΛΑΤΟΣ

http://www.cevangelatos.blogspot.gr/2014/03/blog-post.html






Παρασκευή 7 Μαρτίου 2014

6ος ΚΥΚΛΟΣ ΠΟΙΗΣΗΣ : Βασίλης Δημητράκος - Στίγματα φέρω στο Πολύεδρο Πάτρας


Στίγματα φέρω
Ποιήματα
Βασίλης Δημητράκος
Μπιλιέτο, 2013
47 σελ.
Νεοελληνική ποίηση [DDC: 889.1] 


Το Σάββατο 8 Μαρτίου 2014 στη 13:00 το μεσημέρι, στο Πολύεδρο, στα πλαίσια του έκτου κύκλου ποίησης, θα παρουσιαστεί ο ποιητής Βασίλης Δημητράκος και η τελευταία του ποιητική συλλογή Στίγματα φέρω.

Θα μιλήσουν οι:
Κωστής Δανόπουλος, δρ. νεοελληνικής φιλολογίας, διδάσκων στο ΕΑΠ
Δαυίδ Μπάκας, φιλόλογος
Μίνα Πετροπούλου, φιλόλογος, Dr κοινωνιολογίας

Λίγα λόγια για τον συγγραφέα
Ο Βασίλης Δημητράκος γεννήθηκε στην Παιανία το 1962. Σπούδασε βιβλιοθηκονομία. Στα χρόνια των σπουδών του στη Θεσσαλονίκη, εμφανίστηκε στα γράμματα με τα πρώτα του ποιήματα στο περιοδικό «Διαγώνιος» το 1983. Το 1988 ίδρυσε τις Εκδόσεις Μπιλιέτο. Το 1992 επιστρέφει οριστικά στην Παιανία, όπου το 1994 εκδίδει το περιοδικό Οκτασέλιδο του Μπιλιέτου και εγκαινιάζει την Πινακοθήκη των Εκδόσεων Μπιλιέτο με εικαστικές, λογοτεχνικές και θεατρικές εκδηλώσεις. Το 2001 ξεκινάει την έκδοση του λογοτεχνικού περιοδικού Μπιλιέτο : Κατάλυμα για την λογοτεχνία και τις τέχνες.


Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2013) Στίγματα φέρω, Μπιλιέτο
(2010) Λασπωμένος άγγελος, Μπιλιέτο
(2007) Για ένα πόδι στο μάγουλό μου, Μπιλιέτο
(2006) Το μυστήριο της αγάπης, Μπιλιέτο
(2004) Ο "Ανυπεράσπιστος καημός" του Ντίνου Χριστιανόπουλου, Μπιλιέτο
(2001) Ποιήματα 1983-1999, Μπιλιέτο
(1999) Το χρώμα της φωνής του, Μπιλιέτο
(1997) Χωνευτήρι, Μπιλιέτο

Λοιποί τίτλοι
(2010) Παπαδιαμάντης, Αλέξανδρος, 1851-1911, Η φαρμακολύτρια, Μπιλιέτο [επιμέλεια]
(2008) Χριστιανόπουλος, Ντίνος, 1931-, Βολέματα καταστροφής: 90 ποιήματα 1949-1999, Μπιλιέτο [ανθολόγηση, επιμέλεια]
(2005) Συλλογικό έργο, Αρχαία ελληνικά λυρικά ποιήματα, Μπιλιέτο [επιμέλεια]
(2003) Χριστιανόπουλος, Ντίνος, 1931-, Εγώ, φαντάρος στο χακί..., Μπιλιέτο [επιμέλεια]



Polyedro
Κανακάρη 147, Patras, Greece
Εμφάνιση χάρτη · Λήψη οδηγιών

Περισσότερα :
http://www.biblionet.gr/author/
https://www.facebook.com/events/1410923022497143/?ref_dashboard_filter=upcoming

Πέμπτη 6 Μαρτίου 2014

Αγγελίνα Ρωμανού




Την έβαλε να σκάψει δυο μέτρα γης, να χώσει μέσα ένα ψάρι κι ύστερα να περιμένει.

/ τα λέπια που θα πέσουν απ’ τον ουρανό μη τα φας, μη /

Δυο γύρες στρίφωμα κάτω απ’ το φουστάνι και στα μέσα του δεμένος ήλιος καστανός. Οι ώρες που παίζουν μπάσο οι κηδείες, είναι οικοκυρικά μορφωμένες (μη μαρτυρήσεις σήμερα πως είμαι οιωνός).

Το κορίτσι ξεσάλωσε το λευκό άλογο και μπήκε με το αριστερό στον πύργο.

_Κι είναι κάτι παραμύθια που το τέλος τους φαντάζει για αρχή.

_

.


Αγγελίνα Ρωμανού


6/3/14 ·