Τούλα Μπαρνασά Αφού σκόνη το νερό δε γίνεται...

Αφού σκόνη το νερό 

δε γίνεται,

το μάρμαρο δεν τρώγεται,

το άρωμα δεν ψηλαφίζεται.

Αφού η αφή δε θροίζει,

η όραση δεν ακούει,

η γεύση δε μιλά.

Πως θηλιάζει ο χρόνος

αντικατροπτρισμούς

σε αληθόδοξο άπειρο

και σέρνονται αναίσθητοι

στης διαστολής το έλκυθρο

οι μελλοθάνατοι γαλαξίες;

Τούλα Μπαρνασά

12/03/2014

Νίκη Ταγκάλου "Αγάπη... ώρα μηδέν"

Niki Tagalou

11/03/2014

Κωστής Παλαμάς Ἡ Κασσιανή

Ἡ Κασσιανή

Κύριε, γυναίκα ἁμαρτωλή, πολλά,
πολλά, θολά, βαριὰ τὰ κρίματά μου.
Μά, ὦ Κύριε, πῶς ἡ θεότης Σου μιλᾶ
μέσ᾿ στὴν καρδιά μου!
Κύριε, προτοῦ Σὲ κρύψ᾿ ἡ ἐντάφια γῆ
ἀπὸ τὴ δροσαυγὴ λουλούδια πῆρα
κι ἀπ᾿ τῆς λατρείας τὴν τρίσβαθη πηγὴ
Σοῦ φέρνω μύρα.
Οἶστρος μὲ σέρνει ἀκολασίας... Νυχτιά,
σκοτάδι ἀφέγγαρο, ἄναστρο μὲ ζώνει,
τὸ σκοτάδι τῆς ἁμαρτίας φωτιὰ
μὲ καίει, μὲ λιώνει.
Ἐσὺ ποὺ ἀπὸ τὰ πέλαα τὰ νερὰ
τὰ ὑψώνεις νέφη, πάρε τα, Ἔρωτά μου,
κυλᾶνε, εἶναι ποτάμια φλογερὰ
τὰ δάκρυά μου.
Γύρε σ᾿ ἐμέ. Ἡ ψυχὴ πῶς πονεῖ!
Δέξου με Ἐσὺ ποὺ δέχτηκες καὶ γείραν
ἄφραστα ὡς ἐδῶ κάτου οἱ οὐρανοί.
καὶ σάρκα ἐπῆραν.
Στ᾿ ἄχραντά Σου τὰ πόδια, βασιλιᾶ
μου Ἐσὺ θὰ πέσω καὶ θὰ στὰ φιλήσω,
καὶ μὲ τῆς κεφαλῆς μου τὰ μαλλιὰ
θὰ στὰ σφουγγίσω.
Τ᾿ ἄκουσεν ἡ Εὔα μέσ᾿ στὸ ἀποσπερνὸ
τῆς παράδεισος φῶς ν᾿ ἀντιχτυπᾶνε,
κι ἀλαφιασμένη κρύφτηκε... Πονῶ,
σῶσε, ἔλεος κάνε.
Ψυχοσῶστ᾿, οἱ ἁμαρτίες μου λαός,
Τὰ ἀξεδιάλυτα ποιὸς θὰ ξεδιαλύσῃ;
Ἀμέτρητό Σου τὸ ἔλεος, ὁ Θεός!
Ἄβυσσο ἡ κρίση.
http://users.uoa.gr/~nektar/arts/tributes/kwsths_palamas/poihmata.htm

Λέων Τολστόι , : Исповедь / Η εξομολόγηση (1884) απόσπασμα

"Ούτε ένας δικαστής δεν θα είχε το θάρρος να στραγγαλίσει με τα ίδια του τα χέρια αυτόν που καταδίκασε σε θάνατο. Κανένας άρχοντας δε θα είχε τη δύναμη να πάρει με το στανιό ένα απλό χωρικό από μια γυναίκα και παιδιά που κλαίνε και να τον κλειδώσει στο μπουντρούμι. Κανένας στρατηγός ή και στρατιώτης δεν θα μπορούσε να μακελέψει εκατοντάδες τούρκους και γερμανούς και να κάψει τα χωριά τους.

Όλα αυτά γίνονται δυνατά χάρη σε ένα πολύπλοκο πολιτικό και κοινωνικό μηχανισμό που μόνο σκοπό έχει τη διάχυση της ευθύνης, ώστε κανένας άνθρωπος να μη μπορεί να αντιληφθεί πόσο αντίθετες με την ανθρώπινη φύση είναι οι φρικαλεότητες που διαπράττονται. Αν δεν υπήρχε η πειθάρχηση, οι όρκοι και ο πόλεμος ουδείς δε θα μπορούσε να βλάψει καποιον άλλο.



Κάποιοι γράφουν τους νόμους. Αλλοι τους εφαρμόζουν. Αλλοι πάλι μαντρώνουν τους συνανθρώπους τους και τους συνηθίζουν στην «πειθαρχία», δηλαδή την άκριτη και ανεύθυνη υποταγή. Αλλοι τέλος (οι ίδιοι που είχαν προηγουμένως μαντρωθεί) μπορούν πλέον να ασκήσουν κάθε είδους βία, ακόμα και φόνο, χωρίς καν να ξέρουν γιατί και με ποιο σκοπό".



 Λ. Τολστόι, : Исповедь / Η εξομολόγηση (1884)

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος (Θανάσης Σεκλιζιώτης), Έλεγα...

Σεκλιζιώτης Θ.Καραθύμιος
10/3/2014

Έλεγα...

Έλεγα ν΄άφηνα δυό καημούς κοντά σου,
μια νύχτα μ' ένα ολόφωτο φεγγάρι,
ν' άφηνα και δυό παράπονα στη ματιά σου,
λουσμένα στο φως του, να 'ρχόταν να τα πάρει.

Έλεγα πως θα 'ταν η νύχτα μιά ζωγραφιά,
με τα παράπονα στα δυό μελιά σου μάτια
κι' οι δυό καημοί σου, μιάν εσπερινή ομορφιά,
να τρέχουν τρελά σαν αφηνιασμένα άτια.

Έλεγα πως θα 'σουν όμορφη μες τη νυχτιά,
γιομάτη απ' του πόθου το ξαναμμένο αστέρι
κι' οι δυό σου καημοί να κρέμουν σαν μια ιτιά
και τα δυό παράπονά σου, να τα κρατάς στο χέρι.

Έλεγα πως πιότερο θα σε ποθούσα μες το φως,
με τα δυό παράπονά σου έτσι τυλιγμένη,
θα φάνταζες όμορφη μούσα ερωτευμένη,
μες την υπνοφαντασιά μου, έρμος σκοπός...

Θανάσης Σεκλιζιώτης
"ανατριχιές" υπό έκδοση 

Σαπφώ Τιθωνός και Ηώς

Aurora e Titone by Francesco de Mura. Aurora was the Roman equivalent of Eos and often substitutes her as Tithonus’s consort. http://en.wikipedia.org/wiki/Tithonus_(poem)

Στις Mούσες με τα βιολετιά ενδύματα, νιές μου να ενδώσετε,
στούς ήχους της χελωνόκαυκης λύρας να δοθείτε τoυς γλαυκούς
Όσο για μενα,δροσάτο, λυγερό ήταν το κορμί μου, πάνε χρόνια
Τώρα με κυρίεψαν τα γηρατειά, κι ασπρίσαν τα κατάμαυρα μαλλιά μου
Βαριά η καρδιά μου, ασήκωγη· πια τα πόδια μου δεν με σηκώνουνε,
κι ας σέρναν τότε ανάλαφρα χορό σαν ελαφάκια σβέλτα.
Θρηνώ κι αναστενάζω. Aλλά, προς τι;Τίποτα δεν αλλάζει.
Κανείς που να γεννήθηκε θνητός δεν νίκησε το γήρας.
Λένε πως κάποτε η Hώς η ροδοδάχτυλη έκλεψε τον Tιθωνό,
κι' έτσι στα πέρατα του κόσμου ο έρωτάς της τον οδήγησε.
Όμορφος ήταν. Λάμπαν τα νιάτα του. Μόνο που ο χρόνος έφερε
τα γκρίζα γηρατειά και τον σπαράξανε,κι' ας ήταν η συμβία του απέθαντη.

http://panosx.blogspot.gr/2010/04/tithonus-eos-new-poem-of-sappho.html

Γιάννης Ποταμιάνος , Με το πρόσωπο δεμένο για πανί

Με το πρόσωπο δεμένο για πανί




Με το πρόσωπο δεμένο για πανί


Το καράβι είναι ιστιοφόρο
και στο κατάρτι του δεμένο για πανί
το πρόσωπό μου
να κοιτάζει κατάματα την καταιγίδα
με προσμονή και δέος


Κάθε ταξίδι απαιτεί πέτρινο βωμό
θυσία απ’ το συκώτι σου
και στο χώμα σπονδή με αίμα και κρασί
Αλλιώς με το πανί σου ξεφούσκωτο
προσμένεις
και ποθείς το δειλινό
για ψεύτικο ταξίδι στ’ άστρα


Έτσι ακριβώς, αντί για προσμονή η θυσία
με τίμημα συκώτι κι αίμα
και πάλι αν σου τύχει το ταξίδι,
αφού ταξίδι
είναι ο στροβιλισμός των πόθων
στο κεφάλι σου
Κι όπως κάθε στρόβιλος εκτροχιάζει
τα τραίνα απ’ τις γραμμές
εξοκέλλει τα πλοία απ’ τις πορείες τους
Και βέβαια τα όρια!
Το ταξίδι αναθεωρεί τα όρια και τις πορείες,
αμφισβητεί τους ορισμούς
αναδιατυπώνει τα ερωτήματα
Ψάχνει στη κρυφή γλώσσα των πουλιών
τα μυστικά τους σμήνους


Το καράβι είναι ιστιοφόρο
και το πρόσωπό μου
δεμένο στο κατάρτι για πανί
κοιτάζει κατάματα την καταιγίδα
Ο πόθος και φόβος για τα όρια
Ας παίρνει ο καπετάνιος όλες τις ευθύνες
το ταξίδι είναι δικό μου,
κι οι άνεμοι δικοί μου
και τα νησιά που θα συναντήσω,
και τα βράχια που θα πέσω δικά μου


Για το πουλί σας μιλάω
που θέλει ν’ αφήσει τη φωλιά του
που φοβάται και ποθεί την άνοιξη
που περιμένει να ταξιδέψει
στις χώρες του Βορρά


Για τα πουλιά σας μιλάω, για το σμήνος
και τη μυστική του γλώσσα
που ετοιμάζεται επιτέλους να πετάξει


15 Φλεβάρη 2014
Γιάννης Ποταμιάνος

http://toxefwto.blogspot.gr/2014/03/blog-post_9.html